Τρίτη, Μαρτίου 09, 2010

Ο πρίγκιπας της γομολάστιχας

Kαλησπέρα...Πριν ξεκινήσουμε να τονίσω οτι η ιστορία δεν ανήκει σ εμένα... Σαν ιδέα την άκουσα απο κάπου αλλού...Απλά αισθάνθηκα μια απίστευτη ανάγκη να την αποτυπώσω με δικό μου τρόπο.

Μια φορά και έναν καιρό, στο βασίλειο των Μολυβένιων Σχεδίων ζούσε ένας μοναχικός, μελαγχολικός πρίγκιπας. Τα πάντα γύρω του κινούνταν σύμφωνα με τις διαβαθμίσεις του γκρί και του μαύρου και είχαν μονο δύο διαστάσεις που χόρευαν με τις ψεύτικες σκιές τους. Οι άνθρωποι, ήταν μονότονοι, κουραστικοί και οι ερωτήσεις τους τον ενοχλούσαν πολύ. Ζώα δεν υπήρχαν, ενώ τα λουλούδια ήταν μαύρα. Πόσο τυχερός ένιωθε αν τυχαία έβρισκε κάποιο κάτασπρο κρινάκι στους άγριους, μαύρους αγρούς, νότια της περιοχής της Ακουαρέλας!

Δεν είχε όνομα. Κανένας δημιουργός δεν χαρίζει ονόματα στα δημιουργήματά του άλλωστε. Όλοι τον φώναζαν υψηλότατο, ή πρίγκιπα... ή με διάφορα μεταχειρισμένα και φθαρμένα ονόματα που είχε βαρεθεί να προσπαθεί να συγκρατήσει. Όλοι οι φίλοι του επαναλάμβαναν τα ίδια λόγια, κάθε μέρα, με την ίδια χροιά στη φωνή τους και το ίδιο χρώμα στα μάτια τους. Εκείνο το μονότονο χρώμα που τον αρρώσταινε. Οι γονείς του, λέγεται οτι είχαν εξοριστεί λόγω χρώματος. Τί χρώμα απο την παλέτα του απαγορευμένου τους ξεχώριζε, κανείς ποτέ του δεν έμαθε. Τί σημασία είχε άλλωστε; Ο ασπρόμαυρος πρίγκιπας ήταν μόνος στις γκρίζες του σελίδες. Έπληττε και έβλεπε τη ζωή του να περνάει χωρίς κανένα νόημα. 

Μια μέρα, γκρίζα και συννεφιασμένη όπως κάθε άλλη μέρα, βγήκε στον κήπο του παλατιού για να περπατήσει στο μουντό δρομάκι που σχημάτιζαν οι παλιές ασύμμετρες πέτρες στο πλακόστρωτο. Σε κάθε βήμα, αισθανόταν την καρδιά του σα να την έπνιγαν χιλιάδες, παγωμένες, μαύρες μέγγενες. Αιμοραγούσε μα το αίμα του ήταν λευκό... Αόρατο. 
"Υπάρχω άραγε; Υπάρχω;" 

Και ήξερε πως δεν υπήρχε. Πώς ήταν ένα σχέδιο και τίποτ άλλο. Μια ζωγραφιά wannabe. Προσπάθησε να κλάψει μα δε τα κατάφερε. Ήταν σχεδιασμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κλαίει. Ο θυμός μέσα του φούντωνε και τότε ήταν που χτύπησε με δύναμη τον μαυρισμένο τοίχο και το χέρι του σύρθηκε πάνω στην άγρια επιφάνεια του. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Τα μάτια του έτσουξαν και όταν έστρεψε το βλέμμα του στον τοίχο ανακάλυψε οτι εκείνο το κομμάτι που χτύπησε είχε εξαφανιστεί. Αυτή η αναπάντεχη εξέλιξη τον έκανε να κοιτάζει το κενό για λίγο. Ύστερα, όσο πιο απαλά μπορούσε άρχισε να τρίβει την υπόλοιπη επιφάνεια. Τότε ήταν που το κατάλαβε. Είχε μια δύναμη που ούτε καν φανταζόταν. Μπορούσε να σβήσει τον κόσμο!

Και αυτό θα έκανε. Θα τον έσβηνε...ξεκίνησε πρώτα με το περιβάλλον γύρω του. Όσο περισσότερο έσβηνε τόσο περισσότερο πονούσε. Τα χέρια του κοκκίνιζαν σιγά σιγά απο αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αίμα. Υπέφερε, έκλαιγε μα δε σταματούσε να σβήνει ώσπου τα πάντα έγιναν σκόνη και εκείνος ξεπήδησε μέσα απο τις σελίδες. Ήταν ο πρίγκιπας της γομολάστιχας. Ήταν ελεύθερος... Ελεύθερος και τόσο μόνος. Είχε χρώματα πάνω του, μα, κανένας απο τους μονότονους φίλους του δεν ήταν εκεί για να τα θαυμάσει. Τι να την έκανε τη ζωή του τώρα που δεν είχε κανέναν να τη μοιραστεί; Ζούσε αλλά για ποιόν; Ανάπνεε αλλά για ποιόν; Δεν άνηκε πουθενά. Αυτή τη φορά αποφάσισε να δώσει ένα τέλος μια και καλή στον πόνο που. Έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε το κομμάτι που τον πονούσε περισσότερο. Την καρδιά του. Και μ ένα πικρό χαμόγελο και λίγα δάκρια έσβησε.

Ο κόσμος μας είναι τόσο μουντός... τόσο σκληρός...Κι όμως τι θα ήμαστε χωρίς αυτόν; Κάθε μέρα γκρινιάζουμε για τα ελαττώματα των άλλων...αλλά τι θα ήμασταν χωρίς τους άλλους...;

Με ποιά θα βγείς απόψε; Με την πλήξη ή την μοναξιά;

 


23 ταξίδεψαν μαζί της:

Νυχτερινή Πένα είπε...

Δεν ξέρω από που προέρχεται η ιστορία αλλά την αφηγήθηκες ωραία. Πάντα τέτοια.

Ginny είπε...

Καλησπέρα Εστέλλα!!
Απόλαυσα την αφήγησή σου, δε γράφεις συχνά μικρές ιστορίες!!
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές όλα μας φαίνονται συνηθισμένα και βαρετά. Έχουμε κάποια πράγματα δεδομένα και δεν τα εκτιμούμε όταν πρέπει. Όταν όμως τα χάσουμε είναι πολύ αργά...
Να σαι πάντα καλά γλυκιά μου και, ανάμεσα σε αυτά τα δύο, πάντα να διαλέγεις την πλήξη!;)
φιλιά πολλά!!

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Ίσως να υπήρχε κάτι στον κόσμο του που θα του χάριζε ενα χαμόγελο, έστω και γκρίζο. Ναι, ίσως είναι μουντή η ζωή μας μα κάπου μέσα μας κρύβεται μια παλέτα για να τα χρωματίζουμε όλα! Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από το σκοτάδι... από την έλειψη χρωμάτων!!!

"Μυστικά" φιλιά!!!

Skouliki είπε...

το να εκτιμας και να σεβεσαι αυτα που εχεις , το να αισθανεσαι τυχερος που τα εχεις ενω αλαλ ατομα μπορεις να εχουν λιγοτερα ή καθολου ειναι αρετη
δυστυχως μεσα στην βιασυνη μας πολλες φορες το ξεχναμε η προτιμουμε πιο επιφανειακα πραγματα ενω η ουσια και ηευτυχια ειναι εκει ..διπλα μας ..και μας κοιταζει
απλα πρεπει να ξερουμε που να κοιταξουμε και εμεις

φιλια

Gi Gaga Kouni Beli είπε...

Γιατί τον τελευταίο καιρό βγαίνω και με τις 2; Να αρχίσω να ανησυχώ;

Dreamy Cloud είπε...

Πολύ ωραία ιστοριούλα!! Όταν δεν έχεις κανέναν κόσμο και κανέναν δίπλα σου τότε αρχίζεις να εκτιμάς ακόμα και το μουντό. Τουλάχιστον κάτι παίρνεις κι απο αυτό! Φιλάκια πολλά :)

Ο Αλχημιστης είπε...

Καλη μου Εστελλα πολυ ωραια η ιστορια σου...Ξερεις ολοι μας για καποιο λογο θεωρουμε οτι πανω κατω η ζωη ειναι μουντη αχρωμη λιγο-πολυ επαναλαμβανομενη. Αλλα αν εχουμε ανοιχτα τα ματια μας, καθε μερα θα βλεπουμε λεπτομερειες που δεν ειχαμε ξαναδει ποτε ουτε θα ξαναδουμε ποτε..Μικρες αδιορατες λεπτομερειες που ομως γεμιζουν την ζωη σαν ομορφες πινελιες. Ειμαστε απασχολημενοι με τις δουλειες μας και δεν παρατηρουμε τον κοσμο γυρω μας...Για αυτο νομιζω βλεπουμε γυρω μας τα ιδια και τα ιδια...Επειδη δεν χαλαμε χρονο να παρατηρησουμε, με ενταση και με ολες τις αισθησεις μας ανοιχτες...Φιλια πολλα!

D.E.F. (Dangerous Electronical Faces) είπε...

Δεν σταματάς ποτέ να μας εκπλήσεις με την διδακτικότητα των άρθρων σου, χαθήκαμε λίγο αλλα επιστρέφουμε δριμύτεροι! Το άρθρο σου θα το δεις και στο δικό μας blog γιατί μας άρεσε πάρα πολύ...

inMUSIClost είπε...

χμ..όμορφη ιστορία!

Estella είπε...

Nυχτερινή Πένα ευχαριστώ πολύ...

Estella είπε...

Μα τα πράγματα καλη μου Ginny μπορούν να γίνουν βαρετά και μοναχικά. Το θέμα είναι οτι με το να τα σβήσουμε και να τα διαγράψουμε απο τις ζωές μας δε κερδίζουμε κάτι. Να βρούμε τη δύναμη να τα ξαναζωγραφίσουμε...εκεί κρύβεται το όλο νόημα. Φιλιά

Estella είπε...

Μυστικό μου μονοπάτι καλησπέρα... Η παλέτα των χρωμάτων μας κάνει να διαφέρουμε απο τους άλλους και μπορεί να μας οδηγήσει στην εξορία. Αλλά χωρίς χρώμα η ζωή μας είναι σκετη μαυρίλα σωστά; Φιλάκια!

Estella είπε...

Το οτι εκτιμάμε ελάχιστα πράγματα στη ζωή μας σκουλικάκι μου είναι γεγονός... Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί αυτά που έχουμε είναι που κάνουν τη ζωή μας πολύχρωμη.Αν δε τα συνειδητοποιήσουμε βλέπουμε τα πάντα σε ασπρο και μαύρο...

Estella είπε...

Οχι Gi Gaga...απλά επέλεξε να βγείς με μια τριτη...την αλλαγή ;) Φιλιά.

Estella είπε...

Συννεφούλα το να επαναπαφτείς στη μουντίλα δεν είναι οτι καλύτερο το μόνο σίγουρο...Αρα λοιπόν το θέμα είναι να καταφέρεις να δώσεις χρώμα στην καθημερινότητα σου...

Estella είπε...

"Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις" Αλχημιστή μου. Συμφωνώ. Αλλωστε η ευτυχία είναι στα μικρά πράγματα...

Estella είπε...

DEF, καλησπέρα σας! Χαθήκαμε όντως αλλά θέλω να πιστεύω οτι θα ξαναβρούμε σημείο επαφης :P
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Η αλήθεια είναι οτι στις αναρτήσεις μου δεν έχω σα στόχο τον διδακτισμό, αλλά την έκφραση. Αν φυσικά κάποιος κερδίζει πράγματα με το να με διαβάζει, σίγουρα μου δίνει απίστευτη αξία.
Ευχαριστώ επίσης πάρα πολύ που με τιμήσατε με την αναδημοσίευση της ανάρτησής μου στο blog σας :D Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας. Φιλάκια πολλά.

Estella είπε...

In music lost.... σ ευχαριστώ πάρα πολύ... :)

απλο"Ποιηση" είπε...

"το δώρο της ζωής"
ευτυχής όποιος
εγκαίρως
το εκτιμήσει...

καλησπέρα Estella μου

Estella είπε...

Καλέ μου Απλοποίηση καλησπέρα! Πολύ χαίρομαι που περνάς και με "βλέπεις".
Ζωή είναι αυτό που συμβαίνει οταν εμείς ονειρευόμαστε κάτι άλλο λένε... Και μάλλον ελάχιστοι το εκτιμάμε... Φιλιά πολλά.

Merlin είπε...

Tι ομορφη ιστορια!!!!

Περιμένω με ανυπομονησία και καινουργια αναρτηση!!!

σε φιλω!!!

Estella είπε...

Να σαι καλά γλυκούλη μου! Φιλιά πολλά!

Walker είπε...

Και με τις δύο... -.-