Νεκρός Πρίγκιπας

Πίσω από μια πόρτα κρυβόσουν, στο νερό βυθισμένος ζητώντας καταφύγειο. Τα χείλη σου ήταν τόσο κόκκινα... Αίμα παγωμένο τα στόλιζε κόντρα στο χλωμό σου δέρμα, ούρλιαζαν βουβά τον φόβο σου, ποιος ξέρει τι σου συνέβη και γιατί. Γιατί εγώ έπρεπε να σε βρω έτσι. Αν είχες φωνή θα σε ρωτούσα από που με ξέρεις. Από που σε ξέρω. Τι γυρεύεις εδώ, ποιος παραμυθάς σε σκότωσε παρά τις ικεσίες της ομορφιάς σου. Ερωτήσεις με ξεριζωμένα ερωτηματικά. Αυτά είναι για τους ζωντανούς άλλωστε.

Και τ όνομά σου; Άμλετ; Αλαντίν; Charming; Ξέχασα. Τι να μου πεις και πως. Με συγχωρείς. Είναι που οι χτύποι της καρδιάς μου σφυροκοπούν έτσι ανελέητα το κεφάλι μου. Βρωντάνε, χτυπάνε, μαστιγώνουν και αυτή η σιχαμερή η περιέργεια δε με αφήνει να τρέξω. Να φύγω όπως κάθε φορά που φοβάμαι. Να εξαφανιστώ σ ένα δωμάτιο πνιγμένο στη σχετικότητα του χρόνου και της βαρύτητας. Να ακούω συμβουλές, μέντορες της στιγμής μέχρι την επόμενη αμαρτία.Να βαράω τους καθρέφτες και τα χέρια μου να ματώνουν μπροστά στα ίδια τα είδωλα τους. Ή απλά να τα φαντάζομαι όλα αυτά πληγώνοντας λευκές σελίδες με μελάνι.

Μοναχά σε ρωτώ, γιατί με στοίχειωσες; Τι θέλεις να μου πεις; Σωστά... Πάρε τις λέξεις μου όλες τριαντάφυλλα να υποκλείνονται στη νεκρική σου κλίνη και ξέχασε τα όλα. Όνειρα γλυκά εφιάλτη.

 

 

Κεριά

Θα θελα να ήξερα αν όντως στη φωτιά κρύβονται τα πνεύματα που μου λεγαν κάποτε οι γηραιότεροι στο χωριό μου. Αν μπορείς να κάνεις μάγια, ξόρκια, φίλτρα... Αν μπορούν να σου κάνουν παρέα ή να σε παρασύρουν ή να αποπλανήσουν...

Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να κρύβεται στον καπνό ή αν ο καπνός κρύβει όσα θα μπορούσαμε να πούμε και να ανάψουμε μια φωτιά...Γιγαντιαία, επικίνδυνη ενοχική. Μαγική το δίχως άλλο. Μην πλησιάζεις. Θα σε κάψει. Και τότε, τότε δεν υπάρχει γυρισμός.

Συλλογίζομαι τις φωνές ανάμεσα στη φωτιά στα όνειρα μου. Τα όχι και τα ναι, τα δεν πρέπει και τα ποιος νοιάζεται... Αν μπορούσα να τιθασεύσω έστω και ένα μικρό κομμάτι από την φωτιά μου τώρα δε θα τα έγραφα αυτά. Όχι, δεν έπρεπε. Έπρεπε. Δεν είναι σωστό. Όχι είναι. Κι αν... Όχι. Πολύ αργά. Τώρα δεν υπάρχει γυρισμός. Ακόμα κι αν τα σβήσαμε, εγώ ακόμα τα βλέπω να λιώνουν. Ενοχικά, παθιασμένα, ερωτικά...

Ο μεγαλύτερος Ιούδας είναι η λογική. Πάντα σε προδίδει όταν τη χρειάζεσαι. Την τρέλα μου...

Saudade

Γραμμές πάντα καμπύλες

ευθείες μόνο στο χαρτί

παράλληλες πορείες

που τις ενώνει μια σιωπή...

Θέλω... Χρειάζομαι... Είμαι...

Ξόρκια

Σκέψου το δυνατά... Πιο έντονα τώρα...Σχεδόν ψιθύρισε το και παίξε με τις λέξεις σου. Ύστερα, λίγο με την ανάσα σου. Έλα... Τι φοβάσαι; Κανείς δεν σ ακούει. Ξανά... Ξανά... Ξανά... 

Ύστερα μια ζάλη, ανεπαίσθητη στην αρχή....μετά ανατριχίλα...μετά...Τσκ τσκ τσκ. Το παρακάνεις και δεν πρέπει...

Κι όπως γλιστράει στα χείλη το μεθύσι των επιθυμιών σου, πες μου, τι ζητάς απόψε; Ένα ποτήρι ακόμα ίσως πριν χάσεις τον έλεγχο; Τι να σου χαρίσω... Το μόνο που έχω είναι αλλόκοτες λέξεις, ανάρμοστες, από τα σκοτεινότερα παραμύθια βγαλμένες για να σε υπηρετούν. Λαξευμένες από αποκαρδιωμένους ήρωες του ποτέ και ερωτευμένους, κολλημένους στο παιχνίδι ψεύδους του πάντα.

Ξόρκια ανείπωτα, χάδια ανύποπτα και να λιώνεις στις σκέψεις τις ανομολόγητες, τις αισχρές, τις πρόστυχες τις κρυφές... Θάλασσα το πάθος με τα κύματα του να σ απειλούν... Δεν υπάρχει γυρισμός το ξέρεις έτσι; Να βάλω λίγο ακόμα...; 

Διψάω να σε δω στην βαρύτερη σου μέθη, υποχείριο της έκλειψης μιας λογικής που σου φόρεσαν.... Κι όταν τα ποτάμια της σκέψης σου κάψουν και τον τελευταίο δισταγμό που σε έπνιγε εκεί να δω πόσο θα αντέξεις πριν σε γδύσω...

Μην μιλάς... Μόνο ψιθύρισε...Άγγιξε... Άκου... Έλα πιο κοντά...ακόμα λίγο... ή...και όχι... 

...

Καλό μήνα σε όλους....

Αόριστες σκέψεις, σύντομες αναμνήσεις, λάθη επικείμενα που ξέρω δε θα καταφέρω να αποφύγω και... τελικά; Νόμιζα ότι είχα λογική και πρέπει. Τώρα που ξεθώριασαν έτσι απότομα τι κάνω; Αποσιωπητικά...

Regrets collect like old friendsHere to relive your darkest momentsI can see no way, I can see no wayAnd all of the ghouls come out to playAnd every demon wants his pound of fleshBut I like to keep somethings to myselfI like to keep my issues strongIt's always darkest before the dawn

Ξέρω πως ότι κι αν γίνει, εγώ θα φταίω. Αλλά γιατί συνεχίζω τότε; 

Σκάκι

Δεν έμαθα ποτέ μου να παίζω σωστά. Ξέρεις, όσο περισσότεροι κανόνες τόσο η μνήμη μου πεισμώνει. Είναι κάπως αστείο. Γελοίο θα έλεγα. Πελαγώνω μπροστά στο άσπρο και στο μαύρο και αναρωτιέμαι, που είναι τα άλλα χρώματα;

Μην με παρεξηγείς. Φταίει το κρασί το αποψινό. Όχι, εντάξει δεν ήπια πολύ. Αν έπινα πολύ θα έγραφα κάτι σπουδαίο. Τώρα... λόγια της οκάς να ξεγελάσω τους νυχτερινούς πειρασμούς. Ένα ανελέητο μαστίγωμα του μυαλού μου για να δω που στο διάολο παράπεσαν οι σκέψεις που οργανώνουν τη ζωή μου. Να σου πω ότι τις βρήκα; Μπορεί και να μην τις είχα ποτέ. Μπορεί να τις είχα και όντως να παράπεσαν. Μπορεί να τις έκανα προσάναμμα πριν γεννηθούν ή να γεννήθηκαν και να με σκότωσαν. Άρα εγώ είμαι η σκέψη που παράπεσα στο μυαλό αυτού που θα πρεπε να ναι η σκέψη μου;

Πνίγηκα στο μπέρδεμα και μάτωσα. Ή μάτωσα στο πνίξιμο που μπερδεύτηκα. Ή μπερδεύτηκα στο αίμα που έπνιξα. Σοβαρά τώρα. Όχι σοβαρά, θέλω μια λέξη για τον χρόνο. Ξέρεις, σαν ξόρκι. Έλα τώρα... άσε τις ιστορίες λογικής. Εδώ μιλάμε σοβαρά. Μαγεία φίλε μου. Μαγεία....Αγοράζω όσο όσο. Θέλω κάτι να συμβεί. Πρέπει κάτι να συμβεί.

Πρέπει και θέλω και θα συμβεί. Κι αν δεν συμβεί, συνέβη. Κι αν συνέβη συμβαίνει και αν δεν συμβαίνει θα συμβεί εκτός αν συνέβη και που ξέρεις.... Χρόνος είναι και πηδιέται με ότι βρει... Είναι ωραία η μοναξιά. Αρκεί να την μοιράζεσαι. Μάλλον. Μπορεί. Ίσως. Πάλι χάζεψα στην ίδια θέση να κοιτάω τα ντουβάρια. Έχει κρύο εδώ μέσα. Όχι;

Πάω πάσο. Ψευδαίσθηση. Ούτε πρώτη ούτε τελευταία φορά θα ναι. Ένοχη. Στην πυρά. Ναι ναι... Στην πυρά μπας και ζεσταθούμε στο χάσιμο, το πνίξιμο, το φανέρωμα, τον ήλιο, τη σελήνη, την παρούσα απουσία, την απούσα παρουσία, τα λογοπαίγνια, την ψυχή μου. Την ποια; Α ναι. Που είναι...Κάτσε να δεις....Ξέχασα. Δεν έχω τσέπες. Κάπου στο πορτοφόλι θα ναι...

Ποια παίζουν πρώτα; Τα άσπρα ή τα μαύρα;