Ψιτ...

Είμαι ακόμα ζωντανή... What's next?

Αντίστροφη Μέτρηση

Φίλοι μου... Πόσοι από εσάς δε βλέπετε το τέλος;.... Ποίοι είστε αισιόδοξοι; Ποίοι νομίζετε ότι αύριο θα ναι μια νέα μέρα...; Είμαι η Εστέλλα. Και δεν είμαι στο κεφάλι μου πια. Εύχομαι να στε όλοι καλά. Να προσέχετε.

STREETS ON FIRE
I HAVE NO FACE AND I HAVE NO NAME
I BARELY KNOW HOW TO BEHAVE
COUNT ME IN OR COUNT ME OUT
FORTRESS EUROPE RULING OUT

I CAN'T HESITATE
I DON'T HAVE TO WAIT

STREETS ON FIRE
STREETS ON FIRE
WHERE'S MY FUTURE?
TIME EXPIRES

GOT NO CHOISE BUT TO REFUSE
REFUSE TO PLAYDOWN THIS ABUSE
I'VE HAD MY TASTE OF MODERN TIMES
CONSUME AND WASTE. WASTE OUR LIVES

I CAN'T HESITATE
I DON'T HAVE TO WAIT

STREETS ON FIRE
STREETS ON FIRE
WHERE'S MY FUTURE
TIME EXPIRES 

Αυτός ο κόσμος με τρομάζει... πολύ.

Τρέχοντας να προλάβω τις χαμένες ανάσες, συνειδητοποίησα ότι ο πιο καθαρός κόσμος, είναι ο κόσμος των τυφλών. Τουλάχιστον εκείνοι, δεν υποκρίνονται κανένα φως. Ωραία τα παραμύθια, μα η ψευδαίσθηση με αρρώστησε. Μάνα, αυτός ο κόσμος με τρομάζει... πολύ. Τρέμω στη θέα του λανθάνοντα κανιβαλισμού του και αναρωτιέμαι...τι διάολο κάνω εδώ; 

GALA 
Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός. 

Κλαίει παρακάτου η βρύση.

Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάχτυλά του.

Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
κι εμείς θαν το γλεντήσουμε το βράδυ,
όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό
και μέσα μας τον άδη.

Οι μπάγκοι μας προσμένουν.Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή
στο μαύρο μας το δάκρυ

θα καθρεφτίσει τ' απαλό της φως. 

Γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί καθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε

Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.

Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι. 

Κ.Γ. Καρυωτάκης

Over Τhe Rainbow...

Δεν ξέρω πως σας βρήκαν οι πρώτες φθινοπωρινές βροχές....
Το σημαντικότερο σε μια σχέση τελικά, είναι να σέβεσαι τα όρια και την ελευθερία του άλλου....

Χαιρετώ...

Τώρα αυτό πως να στο πω...;

Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου φοβάμαι μην και ξυπνήσω και όλα είναι ένα όνειρο... Τι τραγικός φόβος και πόσο μικρή μοιάζω στην στενή μου φυλακή. Πόσο φοβάμαι να ξερες μόνο την τρέλα που κουβαλάω μέσα μου...Που με κοιτάζει έτσι ειρωνικά απ τον καθρέπτη και φωνάζει κάθε τόσο το όνομα που μου μαθαν να υπακούω. Πόσο μισώ τον εαυτό μου κάθε που φουντώνω και πνίγομαι για ηλίθια πράγματα. Και θυμώνω, θυμώνω γιατί κατάφερνα να ζω χωρίς να σε γνωρίσω. Κι ακόμα... Δε σε γνώρισα αρκετά. Μετά από δέκα μήνες και δεν ξέρω πως να σε κάνω χαρούμενο.

Σκέφτομαι πόσα πολλά αξίζεις και θαμπώνομαι από τα όνειρα μου. Νιώθω άρρωστη και ζωντανή ταυτόχρονα. Είναι όλα τόσο... Θολά σαν να κοιτάζω από καλειδοσκόπιο. Να σαι λέει κάπου ανάμεσα στα χρώματα ε...; Να κάνω πως πάω να σε αγγίξω και να χάνονται τα δάχτυλα μου κάπου ανάμεσα στις αντανακλάσεις. Γιατί να ζητάω τόσο πολύ από εσένα; Γιατί να χω γίνει χώμα ενώ όλα πάνε καλά; Πάντα...να θέλω περισσότερο...πάντα...να δακρύζω και να μην ξέρω γιατί... Γιατί;

Μου λείπεις γιατί...

Σε θέλω γιατί...

Με κάνεις να τρέμω από φόβο μη σε χάσω

Και σε ξεπεράσω...

Καληνύχτα...

Do I love days like this?

Όταν ένιωσα τη βροχή πάνω μου για λίγο ακινητοποιήθηκα. Έκανα μια στροφή στη μέση του δρόμου και για λίγο απέβαλα εκείνο το γιγάντιο L* που ένιωθα να με σημαδεύει στο κούτελο. Μου λείπει τόσο μα τόσο πολύ ο παλιός αυθορμητισμός, η ανεμελιά που θα έπρεπε να έχουν τα φοιτητικά μου χρόνια... Θα μου πεις, έχω κερδίσει άλλα πράγματα. Άλλες εμπειρίες, ανεξαρτησία και δουλειά. Κάτι που τείνει να γίνει πολυτέλεια από δικαίωμα που εθεωρείτο. Και πάλι... Δε νιώθω πλήρης.

Και είναι και αυτό το μοναχικό ξύπνημα ρε γαμώτο... Εκεί που σε ονειρεύομαι ξαφνικά να ανακαλύπτω τον Alex να ασφυκτιεί στην αγκαλιά μου αντί για σένα. Και δεν έχω παράπονο, όσο τρυφερός και απαλός και να ναι όμως... Δεν είναι εσύ. Παραμένει ένα αρκουδάκι με το όνομά σου... (Η απόλυτη ξεφτίλα να κοιμάμαι με αρκουδάκι στα 21; Χμμμ.... Μπααα, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν εχεμ εχεμ εχεμ... Όχι πολιτικά... διώξε κάθε πολιτική σκέψη...ουφ... έτσι μπράβο...)

Μπορώ πλέον να σας ευχηθώ καλό φθινόπωρο με τις ευλογίες των λίγων αστραπών που φώτισαν το παράθυρο μου το απογευματάκι... Μπορώ να σας ευχηθώ ένα γλυκό φθινόπωρο γεμάτο συγκινήσεις και τρυφερές στιγμές. Μα σε κάθε περίπτωση. Προσέξτε. Οι δρόμοι θα παραμένουν γλιστεροί και τα φύλλα, όπου ακόμα υπάρχουν δέντρα, είναι ικανά να σε παρασύρουν σε μια άσχημη τούμπα σαν τον διάβολο. Θα μου πείτε που είναι το πρόβλημα αν υπάρχει κάποιος εκεί κοντά για να σε πιάσει...; 

Χαιρετώ γι απόψε... I hate days like this as well MIKA. Especially when he is not with me... Άτιμο lifestyle. Ρουτινιάσαμε πάλι............

Εσάς; τι σας ψιθύρισε η βροχή; Φιλιά...

*α και όπου L=Loser.

Μα δε φταίω εγώ... Ήταν ίδιο το φεγγάρι...

Οι άνθρωποι πάντα μαγεύονται από το μήλο που δεν μπορούν να έχουν... Και κάπως έτσι τίποτα δεν αρκεί... Η αμαρτία είναι στο αίμα μας... Και όταν δεν μπορείς να αποφύγεις κάτι, απλά το απολαμβάνεις. Ίσως απόψε... να μπορώ να εκμεταλευτώ την πανσέληνο και να αποδώσω εκεί της ευθύνες για την συναισθηματική μου κατάσταση. Δε θα είναι η πρώτη φορά άλλωστε...Να στε καλά...

Μηλαράκι; 

Η φίλη σας,

Estella 

Γιασεμί

Πάντα υπάρχει κάτι να σε μαυρίζει. Κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία το μυαλό πλέκει παραλογισμούς για να μαυρίζει την ανάσα σου. Πάντα...Πάντα όμως θα υπάρχει και κάτι να σε κάνει να χαμογελάς, να χρωματίζει την αύρα σου. Όπως το άρωμα γιασεμιού την υγρασία. Και όχι μόνο...

Snow can wait
I forgot my mittens
Wipe my nose
Get my new boots on
I get a little warm in my heart
When I think of winter
I put my hand in my father's glove
I run off
Where the drifts get deeper
Sleeping beauty trips me with a frown
I hear a voice
"Your must learn to stand up for yourself
Cause I can't always be around"
He says
When you gonna make up your mind
When you gonna love you as much as I do
When you gonna make up your mind
Cause things are gonna change so fast
All the white horses are still in bed
I tell you that I'll always want you near
You say that things change my dear

Boys get discovered as winter melts
Flowers competing for the sun
Years go by and I'm here still waiting Withering where some snowman was
Mirror mirror where's the crystal palace
But I only can see the myself
Skating around the truth who I am
But I know dad the ice is getting thin

When you gonna make up your mind
When you gonna love you as much as I do
When you gonna make up your mind
Cause things are gonna change so fast
All the white horses are still in bed
I tell you that I'll always want you near
You say that things change my dear

Hair is grey
And the fires are burning
So many dreams 
On the shelf
You say I wanted you to be proud of me
I always wanted that myself

He says
When you gonna make up your mind
When you gonna love you as much as I do
When you gonna make up your mind
Cause things are gonna change so fast
All the white horses have gone ahead
I tell you that I'll always want you near
You say that things change
My dear

Η Φίλη σας,
Estella

Σημείωση: Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι μια αγκαλίτσα και μια κουβερτούλα.
Σημείωση 2: Τι όμορφα που είναι όταν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα...

Πρωινό ξύπνημα

Αγαπημένο μου ονειρολόγιο,

Έχω εντατικοποιήσει τόσο τον ρυθμό που σου γράφω που φοβάμαι οτι ακόμα και συ θα μ έχεις βαρεθεί. Το πιάσιμο στον αυχένα φαίνεται να έχει υποχωρήσει. Βασανίζομαι απο μια υπνηλία ανεκδιήγητη. Όλη την ώρα τα μάτια μου κλείνουν λες και κουράστηκαν από την απόχρωση της συννεφιάς.

Βήχω λίγο. Κυρώνω λίγο. Νομίζω κάτι τσίμπησα χθες. Το πιο αλλόκοτο είναι ότι ξύπνησα και τα χέρια μου ήταν ζεστά. That's really not me. Σιγά σιγά παγώνουν και πάλι οπότε να κάτι θετικό. Παίζω μηχανικά με τα μαλλιά μου και σκέφτομαι... Είναι όλα ένα παιχνίδι;

Μια τρομακτική προσπάθεια ισορροπίας πάνω απ την ανυπαρξία. Τι είναι η ανυπαρξία; Σ αυτή τη ζωή, την ψηφιακή, ανυπαρξία είναι οι τρεις τελίτσες, ένα παρατημένο blog, ένα βουλιαγμένο στη λήθη site, ένα αναπάντητο mail. Το μόνο που μας σώζει είναι η δύναμη να πατάμε τα κουμπιά στο πληκτρολόγιο.

Η ζωή όμως... Δεν είναι ψηφιακή. Τι είναι ανυπαρξία; Ο θάνατος; Κι αν μετά τον θάνατο υπάρχει κάτι που και πάλι δε σ αφήνει να γίνεις ένα μαζί της; Δεν έχω τα απαραίτητα επιχειρήματα να στηρίξω την πλευρά αυτή. Βλέπετε, για να το κάνω θα έπρεπε να διαπράξω την αυτοκτονία μου, και εντάξει πες μέχρι εκει, αλλά πως θα γυρίσω να σας πω τι έγινε; Άρα X. Θάνατος εκτός.

Ανυπαρξία είναι... Η κενότητα μάλλον. Ναι. Όταν ακόμα και τα ποιήματα δε σου προκαλούν τίποτα. Όταν ξυπνάς και κοιμάσαι με την ίδια άδεια ανάσα καθώς χαϊδεύεις μηχανικά το μαξιλάρι σου, ή τρίβεις τα μάτια σου κουρασμένα. Νυστάζω.

Τι εύχομαι; Να ήξερα ποιο είναι το δεύτερο πρόσωπο που βλέπω κάθε φορά online στο blog μου για ώρα.

Ψέματα. Κάτι άλλο εύχομαι. Καλησπέρα. Έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία...

Η φίλη σας, 

Estella 

Spiritual Flute

Μέσα στο σκοτάδι, υπάρχουν ήχοι που μαγνητίζουν... Απόψε... Έχω παρέα μου ένα άδειο ποτήρι, λίγα κεράκια και έναν δολοφονημένο πολιτισμό...

Κάπου είχα διαβάσει ότι κάθε φορά που ανάβεις και ένα κεράκι, καλείς μια ψυχή... Έρχεται και σου κάνει παρέα... Μπορεί να έχω την τιμή να γράφω δίπλα απο κάποιον μεγάλο πολεμιστή των Cherokee ή μιας Σαμάνου των Μάγια...

Μπορεί πάλι... τίποτα. Όπως και να χει... Αξίζουν τέτοιοι ήχοι. Μας κάνουν να αισθανόμαστε ερυθρόδερμοι...

Χαιρετώ.

Ο τρόπος που αγαπάει μια γυναίκα

Λοιπόν το πρόχειρο μου έχει γεμίσει από πιθανές αναρτήσεις. Η διάθεσή μου είναι πάρα πολύ καλή. Αισθάνομαι ενθουσιασμένη για τα επερχόμενα πραγματάκια... Δε σας κρύβω οτι τις νύχτες η ανυπομονησία μου για το αύριο με κάνει να χαμογελάω και με κρατάει ξύπνια.

Απόψε λοιπόν, θα έκανα μια ανάρτηση γεμάτη ανούσια χαρούμενα λογάκια. Εξαιτίας όμως ενός blogger η ψυχολογία μου άλλαξε... Όχι προς το κακό. Προς το πιο ρομαντικό όμως. Ονόματα δε λέμε. Ξέρει αυτός ποιος είναι. Ερωτικό το τραγουδάκι γι απόψε... Como ama una mujer...

Η μετάφραση είναι δική μου και ελπίζω να βγεί τόσο ποιητική όσο είναι και οι ισπανικοί στίχοι...

Ο τρόπος που αγαπάει μια γυναίκα

Ίσως βιάστηκα 

Να προχωρήσω χωρίς να δω τα βήματα 

Ν αφήσω τις πληγές

Χωρίς να έχουν επουλωθεί πλήρως

Ίσως επειδή παραήμουν ορμητική,

Άφησα τόσα πράγματα

Που ήταν μέρος της διαδρομής

Κομμάτι της ωριμότητας

Ίσως επειδή μόνο ένας υπήρξε

Που ερωτεύτηκε τη σελήνη

Μονάχα αυτή υπήρξε η αμαρτία μου

Ότι ακολουθούσα την καρδιά μου

Ακολουθούσα την τρελή μου την καρδιά παντού

Και έχω αγαπήσει τον τρόπο που αγαπάει μια γυναίκα

Που βλέπει στον άνθρωπο της τον παράδεισο 

Αν έχω παραδοθεί, το έχω κάνει ολοκληρωτικά

Ακόμα κι αν έσφαλα, θα το ξανάκανα 

Και θα στεκόμουν πάνω στον δρόμο 

Και θα αγαπούσα τον τρόπο που μόνο μια γυναίκα αγαπάει

 (κάποια) Που δεν την εγκατέλειψε η ψυχή της

Και εκείνη που προσπαθεί για μια ακόμα μέρα

Και που ονειρεύεται με τα όνειρα

Και που έκανε λάθη, γιατί ερωτεύτηκε (x2)

Ίσως δεν υπήρξε αρκετός χώρος

Ώστε να δω όσο καθαρά θα έπρεπε

Οτι στο τέλος του ταξιδιού

Θα έχανα 

Αν ο άνεμος με έφερε εδώ,

Έζησα τις στιγμές μου 

Και στο τέλος της συνείδησής μου,

Έμεινα μόνο με πίστη. 

Και μόνο για να ακολουθήσω αυτή την τρέλα,

Εκείνου του πάθους που ξεθωριάζει γρήγορα,

Μόνο για να ξαναπιστέψω σ αυτό 

Ώστε να μην πέσω και πάλι, να μην εξαφανιστώ

Επειδή χρειάστηκε να φανώ δυνατή...

Σαν ηφαίστειο που ξυπνά...

Καλημέρα αγαπημένο μου ονειρολόγιο,

Δε σε ξέχασα. Και όχι δεν σας ξέχασα. Παρότι χάθηκα λίγο... Οκ χάθηκα πολύ... Σόρι απλά πέσανε πολλά μαζί και... Ε με ξέρετε μωρέ τώρα...

Διάβαζα ότι η βιολογική ανταπόκριση του οργανισμού στο άγχος, στο φόβο, στο θυμό και στον έρωτα είναι ακριβώς ίδια. Για σκέψου... Τότε πώς μπορείς να είσαι σίγουρος οτι είσαι ερωτευμένος και όχι φοβισμένος; Και αν τελικά ο έρωτας περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω συναισθήματα;  Που μάλλον τα περιλαμβάνει δηλαδή τότε πως όλα αυτά δεν εκρύγνονται; Ξέρετε... Καμπουμ!!!

Και λάβα....

Απρόβλεπτη...Σαν μια γνωριμία που ούτε καν φανταζόσουν

Όχι δεν είναι σουρεάλ. Είναι η φυσιολογική σειρά των πραγμάτων. Και όχι δεν το μετάνιωσα που σε γνώρισα. Απλά δεν ήθελα να δεθείς μαζί μου. Δεν είχε κανένα νόημα δηλαδή. Μόνο κακό θα σου έκανε και ήδη περνάς πολλά μικρή.

Όσο για άλλους, παραμυθάδες ονειροπόλους που γνώρισα ευχαριστώ που έκαναν το μυαλό μου να δουλέψει. Να αναθεωρήσει να ταξιδέψει να ξυπνήσει..... Ακόμα κι αν νομίζουν οτι με πίεσαν με τον άλφα ή βήτα τρόπο... Ακόμα κι αν απόψε παραείμαι χάλια για να απαντήσω...

Τέλος... μια τελευταία γνωριμία... Μπα. Άστη. Αυτή δεν αξίζει τελικά. Για πολλούς λόγους. Πόσο μάλλον γιατί υπήρξε αναίτιο αντικείμενο ζήλιας. Χαχ...

Καυτή...σαν την ένταση του χωρισμού.

Ένας χωρισμός είναι σαν το λάθος χαρτί που σου ήρθε στη λάθος παρτίδα. Πάντα σε νευριάζει ή σε απογοητεύει. Και αυτό αισθάνομαι. Θλίψη... Όχι δε θα το έλεγα. Βλέπετε η συσσωρευμένη κούραση, η πίεση και η αναίτια ένταση το μόνο που μπορεί να προκαλέσει είναι φθορά στα θεμέλια. Και τι γίνεται όταν δεν υπάρχουν θεμέλια; Ακριβώς..... Σωριάζονται όλα.

Βουβή... σαν το χαμόγελο πριν την ολική έκρηξη.

Χαμογέλαστε... Κάντε τους άλλους να ανησυχούν... Εξάλλου υπάρχει καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις αυτόν τον κόσμο απο ένα χαμόγελο; Σύμφωνα με τους μελετητές όσο πιο πλατύ και μεγάλο είναι αν απο καλύπτει και την κάτω σειρά των δοντιών σημαίνει αυξημένη τάση για επίθεση...

Καταστροφική... Σαν τις αποφάσεις που κι απόψε θα αναβάλω.

Έχω ένα σχέδιο πορείας. Και μ αυτό πηγαίνω για να μη βουλιάξω την καρδιά μου. Πυξίδα ο καπνός του ηφαιστείου. Ελπίδα το κάτι καλύτερο που θα αφήσει η έκρηξη. Η λάβα... Κόκκινη. Το αίμα που πλέον πάλλεται στις φλέβες μου. Πυκνώνει και με ωθεί σ ένα παιχνίδι που δε θα χει γυρισμό. Και δε με χαλάει. Τα καλύτερα πράγματα συμβαίνουν, φεύγουν και χάνονται. Χωρίς επιστροφή. Χωρίς επανάληψη...

Στην υγειά των όσων έρθουν. Των όσων έφυγαν. Και των σκιών που είπαν να με συντροφεύσουν κι απόψε.

Εγώ το φως μετάλαβα
κι εκεί σε πάει η καρδιά συνήθως
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
Κατάλαβα
Εγώ το φως μετάλαβα
κι αντέχω τη φωτιά
στο στήθος
Υπ' όψιν μου δεν τα 'λαβα
του κόσμου τα χλωμά
κατάλαβα

Σημείωση: Θα περάσω απο τα blogάκια σας πολύ σύντομα να τα πούμε λίγο... 

Η φίλη σας,

Estella

Μη σβήνεις τα φώτα...

Ναι παρότι δεν ακούω τέτοια μουσική... Απ όταν σηκώθηκα δεν μπορούσα να βγάλω αυτό το κομμάτι από το μυαλό μου. Και μια που αισίως μπήκαμε στις 27 του μήνα κι ακόμα το σιγοτραγουδάω αφηρημένα... Να το χαρίσω σε μια ψυχή που μένει ξάγρυπνη τις νύχτες...γιατί λατρεύει την ησυχία. Στα κρυφά πάντα... :)
Καλημέρα...

Ουδέν Σχόλιο...

Χωρίς λόγια απόψε... Αφιερωμένο σ όσους κουβαλάνε εμμονές... Σε όσους θέλουν να προκαλέσουν... και τέλος σε όσους νομίζουν ότι είσαι απροετοίμαστος ενώ είσαι ετοιμοπόλεμος... Στην υγειά σας...

Ρε κάντε μου τη χάρη....

Je suis malade...

Δεν ονειρεύομαι πια,

Δεν καπνίζω πλέον,

Δεν έχω καν καθόλου παρελθόν

Είμαι ολομόναχη χωρίς εσένα,

Είμαι άσχημη όταν δεν είσαι εδώ

Είμαι σαν ορφανό, σε κοιτώνα,

Δεν έχω καμία επιθυμία πλέον

Να ζήσω τη ζωή μου

Η ζωή μου σταματά χωρίς εσένα

Δεν έχω καν άλλη ζωή.

Το κρεβάτι μου 

μεταμορφώνεται σε αποβάθρα

απο την οποία απομακρύνεσαι...

Είμαι άρρωστη...

Τόσο άρρωστη...

Όπως τα βράδια που έφευγε η μητέρα μου

Και που μ άφηνε μόνη με την απελπισία μου

Είμαι άρρωστη

Αψεγάδιαστα άρρωστη

Κανείς δεν ξέρει πότε θα φτάσει σ εσένα

Ξεκινάς και πάλι και κανείς δεν ξέρει για που

Κι αυτό θα κάνει σύντομα δυο χρόνια,

Αυτό το τρελό εγώ σου...

Όπως συμβαίνει μ έναν βράχο

Όπως συμβαίνει με μια αμαρτία

Έτσι είμαι σταθερά κολλημένη πάνω σου...

Είμαι κουρασμένη,εξαντλημένη

Με το να υποκρίνομαι την ευτυχία μου

Όταν υπάρχει κόσμος γύρω μου

Πίνω κάθε βράδυ,

Κι όλα τα ουίσκι

Μοιάζουν να έχουν την ίδια γεύση

Και όλα τα καράβια 

Κουβαλούν τη σημαία σου

Δεν ξέρω πια που να πάω...

Είσαι παντού

Είμαι άρρωστη

Εντελώς άρρωστη...

Ρίχνω το αίμα μου πάνω στο σώμα σου

Και είμαι σα νεκρό πουλί

Όταν κοιμάσαι

Είμαι άρρωστη

Αψεγάδιαστα άρρωστη

Μου στέρησες όλα μου τα τραγούδια

Μου άδειασες όλους τους στίχους

Παρότι είχα ταλέντο

Πρίν το δέρμα σου...

Αυτή η αγάπη θα με σκοτώσει

Εαν συνεχίσει

Θα ξεσπάσω μόνο σ εμένα

Σαν ηλίθιο παιδάκι 

Κοντά στο ραδιόφωνό μου

Να ακούω την φωνή μου να τραγουδάει 

Είμαι άρρωστη

Εντελώς άρρωστη

Όπως όταν έφυγε η μητέρα μου εκείνο το βράδυ

Και με άφησε ολομόναχη στην απελπισία μου

Είμαι άρρωστη

Είναι γεγονός οτι είμαι άρρωστη

Μου στέρησες όλα μου τα τραγούδια

Μου άδειασες όλους τους στίχους 

Και έχω μείνει με μια άρρωστη καρδιά

Περιτριγυρισμένη με οδοφράγματα

Σ ακούω...Ειμαι άρρωστη....

Τι μου έχεις κάνει...; Γιατί με αγγίζεις όταν βλέπεις οταν μ ανατριχιάζει τ άγγιγμά σου αλλά δεν πρέπει; Γιατί με πλησιάζεις όταν απομακρύνομαι; Γιατί δεν καταλαβαίνεις οτι η αθώα σου στάση μ αρρωσταίνει; Γιατί; Τί άλλο πρέπει να κάνω... Που να σαι...Τί να κάνεις...; Είναι άρρωστο...Το ξέρω αλλά συγχώρεσέ με...Δεν μπορώ να σε βγάλω απο τα όνειρα μου... Σε μισώ... Σε θέλω σαν αμαρτία και σε μισώ σαν μεταμέλεια...Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν γιατί οι σκέψεις μου είναι ανεπίτρεπτες. Δεν μπορώ να χαμογελάσω γιατί θα πρέπει να σε σκεφτώ...Απλά... Μείνε μακριά μου όπως μένω εγώ....Σε παρακαλώ.... 

Ίσως...

Mεγάλωσα πια σου λέω

Σε ποιά κατεύθυνση δε ξέρω

Μεγάλωσα νευρωτικά

και τώρα άντε να εμπιστευτώ

Τι είναι η πίστη; Τι σημάδια κουβαλώ στο κορμί μου;

Απο θάλασσες ψεγάδια

Απο ανθρώπους μισά βράδια

Και η πιο άτιμη νυχτιά, το σκοτάδι

Οι φόβοι σου που μεγαλώνουν

Οι ψεύτικοι, οι επίκτητοι

Ενώ οι επιλογές σου λάθος,

πνίγηκες στο αίμα σου πάλι και μπερδεύτηκες...Ξύπνα!

Αλήθεια δεν είναι τα βάσανα θύμα στο μυαλό σου

Στις αισθήσεις σου θυτης

Τα μάτια σου, το στόμα μου,τ αυτιά τους

Τι είναι αλήθεια;

Μπέρδεμα,ψέμα που είναι σε ποιά διάσταση;

Πες μου χάθηκε η ελευθερία σου;

Οι στίχοι παραπάνω είναι απο ένα κομμάτι των Emes το "Πισώπλατα Μπερδεμένα Σχέδια".  Ενιωσα οτι αυτό που καίει την ψυχή μου αποτυπώνεται άψογα μέσα απο αυτά τα λόγια... ( Το προφίλ τους στο myspace http://www.myspace.com/emes5 )

Αν μπορούσα μόνο να ήξερα ένα μικρό κομματάκι απο τις σκέψεις των γύρω μου... Λίγο μόνο λιγάκι... Πολύ σαδομαζοχιστικά όντα είμαστε τελικά. Δε γίνεται να είμαστε λίγο ξεκάθαροι με τον άλλον; Αν δεν θέλουμε κάτι δεν το αφήνουμε να περιμένει στην αποβάθρα αλλά του δείχνουμε τον δρόμο για την έξοδο απο τον σταθμό. Τόσο δύσκολο είναι; Και μετά έχουν την απαίτηση για εμπιστοσύνη ειδικά αν σ αυτό το ζήτημα, το παρελθόν δημιουργεί τείχη δυσοίωνα; Αυτό το μια κρύο μια ζέστη τι είναι; Πικάρεις τον άλλο για να κολλήσει και καλά ε; Μπα... Μερικές φορές είναι εντελώς αντίθετο το αποτέλεσμα. 

Βαρέθηκα να περιμένω. Λέω να επιβιβαστώ στο επόμενο τρένο. ΙΣΩΣ χαθούμε λόγω συχνών δρομολογίων. ΙΣΩΣ γιατί ο κόσμος στους σταθμούς που προχωράει πάντα αυστηρά και βιαστικά μπορεί να μας απομακρύνει ακόμα περισσότερο. Αυτή τη φορά όμως ξέρω πως δε θα το μετανιώσω που έφυγα. Και ο λόγος; Γιατί όταν γύρισα την πλάτη δεν με φώναξες. ΙΣΩΣ δεν είχες τα κότσια να το κάνεις. ΙΣΩΣ είχες βραχνιάσει απο τις δήθεν ελεύθερες σου σκέψεις και ξέχασες οτι τελικά μόνο όταν θα είσαι ολομόναχος θα ανήκεις εντελώς στον εαυτό σου- που λέει και ο da Vinci. ΙΣΩΣ με σκέφτεσαι όπως σε σκεφτόμουν εγώ σήμερα. ΙΣΩΣ το μετανιώσεις. Φεύγω. Είχες μια ευκαιρία να αποδείξεις οτι είσαι κάτι το διαφορετικό. Την έχασες. Όχι μονο γιατί είσαι ένα με τη μάζα, αλλά γιατί ακόμα και μέσα στη μάζα δεν ξέρεις να συνυπάρχεις με το υπέρμετρο εγώ σου...

"Θα ξαναβρεθούμε;"

"ΙΣΩΣ" ειχες πεί

"NEVER AGAIN" σου απαντώ.

Next station Relief, please mind the gap between ignorance and weariness.

Πάνω στο τρένο φάντασμα
μέσ' τη νύχτα θα χαθώ
μέσ' την έρημο σ' ένα πάρτυ μαγικό
πάνω απ' το γκρεμό τ' ουρανού
θα περνώ
τρένο φάντασμα με σβησμένο αριθμό 

 

Μπορεί να είχαμε μια ελπίδα 

Τώρα για πάντα ελπίδα θα μείνει...

Psychic Stigma

Απόψε λέω να αφιερώσω την ανάρτηση μου σε ένα συγκρότημα που πραγματικά με μάγεψε. Εξαιρετική μουσική, απίστευτα φωνητικά και στίχοι που έχουν κάτι να μας πούν... είναι οι Psychic Stigma και είναι πάνω απ όλα μια ιδέα...

Σχηματίστηκαν το 2006 και συνδιάζουν rock opera, goth, country και metal.  Τα βασικά μέλη είναι πέντε. Στα φωνητικά είναι ο Άγγελος Κυπριανός,ντραμς ο Γεράσιμος Ζαβιτσάνος, κιθάρα ο Κώστας Σκέντερης,βιολί ο Τάσος Ηλιόπουλος και,last but not least of course, μπάσο ο Διονύσης Λορέντζος. Ο πρώτος τους δίσκος λέγεται “Scissor Garden” και τώρα ετοιμάζουν την δεύτερη δουλειά τους με τίτλο "Psychography" απ όπου προέρχεται και το κομμάτι "Me and my odds" που θα δείτε παρακάτω...


Aν μπορούσα να τους δώσω έναν χαρακτηρισμό θα ήταν "addictive". Πραγματικά όσο πιο πολύ ακούς τόσο περισσότερο θέλεις... Είναι κομμάτια που προσωπικά με γεμίζουν συναισθήματα... άλλες φορές νοσταλγία,άλλες μελαγχολία όπως και να χει όμως με ταξιδεύουν. Ελπίζω να ταξιδέψουν και εσάς. Καλή ακρόαση εύχομαι και σας διαβεβαιώ είτε είστε φαν του είδους είτε όχι θα σας stigmaτίσουν.... Α και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου τον Άγη, γιατί μου έστειλε το λινκ απο το οποίο και τους γνώρισα...

(Ξεκινάω με το Dreamcatcher για ευνόητους λόγους... ;) )

Περισσότερα για τους Psychic Stigma στο Official Site τους: http://www.psychicstigma.eu/

στο myspace: http://www.myspace.com/psychicstigma

ή στο facebook: http://www.facebook.com/group.php?gid=13481471190

"I scared myself today
I tried to lie to myself
For maybe to long

Sometimes I feel I'm used
But there's no one to use me
None but me..."