Beloved visitor of attercop-like sight, Who reached our country to show thy might, As hoary Xenius Zeus hither commands, A gift I am to bestow upon thy hands. What else wouldst ever suit thou more,
Than the Raven of Edgar Allan Poe? ********************************** Ε.Α.Poe The Raven [...] `Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting - `Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!' Quoth the raven, `Nevermore.'
And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming, And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor; And my soul from out that shadow that lies floating on the floor Shall be lifted - nevermore! [...]
...και θα 'χω αφήσει τόσα πίσω Ιδέες, αποφάσεις και αυτή τη συγκατοίκηση με τον Μπαχ, που 'ταν ασφυκτική. ...και ένας ακόμα άγνωστος θα μείνει με τους αγνώστους. Μπορεί και να θυμάμαι τα χέρια σου, τα μάτια σου, την πέτρα που έσκυψες και μάζεψες δίπλα από την θάλασσα. Γι αυτό σου λέω, ξέρω πως είναι ο θάνατος Μια άλλη βραδιά όπως όλες οι άλλες...
Ένιωσα μιαν ανυπέρβλητη ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω ποίημα. Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία και τα μηνύματά σας. Ευχαριστώ που μοιράζεστε πράγματα μαζί μου και περνάτε από το δικό μου κουτί σκέψεων.
Δηλητήριο λοιπόν. Φωνή καταραμένου ποιητή εν τη ερήμω. Και μεις κάπου στη μέση της ερμηνείας παλεύουμε με τα σύμβολα και τις αναλύσεις και παρασυρόμαστε από τα ρεύματα τα λογοτεχνικά ξεχνώντας ότι η ψυχή τρέφεται και χωρίς τις σκέψεις. Ότι η καρδιά μας ξέρει το δρόμο. Και μας πάει αρκεί να αφεθούμε.
Θα θελα να χα μια πένα τόσο δυνατή. Ή τόσο παρεξηγήσιμη. Σκεφτείτε ότι κάποτε τον είχα αντιπαθήσει τρομερά. Τώρα... Νομίζω πρέπει να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Όπως λέει και η αγαπημένη Jeanette Winterson:
Τρέχοντας να προλάβω τις χαμένες ανάσες, συνειδητοποίησα ότι ο πιο καθαρός κόσμος, είναι ο κόσμος των τυφλών. Τουλάχιστον εκείνοι, δεν υποκρίνονται κανένα φως. Ωραία τα παραμύθια, μα η ψευδαίσθηση με αρρώστησε. Μάνα, αυτός ο κόσμος με τρομάζει... πολύ. Τρέμω στη θέα του λανθάνοντα κανιβαλισμού του και αναρωτιέμαι...τι διάολο κάνω εδώ;
GALA Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα
Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.
Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλείνει προτού δακρύσει.
Ο κόσμος τω δεντρώνε ρέβει ορθός.
Κλαίει παρακάτου η βρύση.
Από τα σπίτια που είναι σα βουβά,
κι ας μίλησαν τη γλώσσα του θανάτου,
με φρίκη το φεγγάρι αποτραβά
τ' ασημοδάχτυλά του.
Είναι το βράδυ απόψε θλιβερό
κι εμείς θαν το γλεντήσουμε το βράδυ,
όσοι έχουμε το μάτι μας ογρό
και μέσα μας τον άδη.
Οι μπάγκοι μας προσμένουν.Κι όταν βγει
το πρώτο ρόδο στ' ουρανού την άκρη,
όταν θα σκύψει απάνου μας η αυγή
στο μαύρο μας το δάκρυ
θα καθρεφτίσει τ' απαλό της φως.
Γιομάτοι δέος ορθοί θα σηκωθούμε,
τον πόνο του θα ειπεί καθε αδερφός
κι όλοι σκυφτοί θ' ακούμε
Κι ως θα σας λέω για κάτι ωραίο κι αβρό
που σκυθρωποί το τριγυρίζουν πόθοι,
τη λέξη τη λυπητερή θα βρω
που ακόμα δεν ειπώθη.
Μαυροντυμένοι απόψε, φίλοι ωχροί,
ελάτε στο δικό μου περιβόλι,
μ' έναν παλμό το βράδυ το βαρύ
για ναν το ζήσουμ' όλοι.
Tomorrow, and tomorrow, and tomorrow, Creeps in this petty pace from day to day To the last syllable of recorded time, And all our yesterdays have lighted fools The way to dusty death.. Out, out, brief candle!
Life’s but a walking shadow, a poor player That struts and frets his hour upon the stage And then is heard no more: it is a tale Told by an idiot, full of sound and fury, Signifying nothing
Shakespeare W. Macbeth. (Act 5: Scene 5).
Πρώτα λένε βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και ύστερα το χούι. Εν αναμονή κάποιας παράστασης Lady Macbeth.
Φίλοι μου,
Καλό μήνα. Ο Σεπτέμβρης με βρίσκει σε μάλλον άσχημη φάση. Αισθάνομαι τόσο κουρασμένη... Και δεν είναι μόνο το σώμα μου που νιώθω οτι έχει αρχίσει και δεν έχει αντοχές. Είναι ψυχικό το βάρος. Ένας θυμός, μια οργή που εννοείται δεν μπορώ να εκφράσω κάποιες φορές γιατί οι απαιτήσεις των καταστάσεων προβλέπουν διπλωματία.
Ν αλλάξουμε για λίγο κλίμα. Δρόσισε λοιπόν... Νομίζω η ατμόσφαιρα είναι ιδιαίτερα απολαυστική... :) Αποφάσισα να διαμορφώσω το δεύτερο μπαλκόνι του σπιτιού. Αυτό που βρίσκεται δίπλα στο δωμάτιό μου. Εκτός από ένα μικρό ρετουσαρισματάκι- ω ναι βάψιμο εννοώ- θ ασχοληθώ πλέον με την κηπουρική σε εντελώς προσωπικό επίπεδο... Όσοι λοιπόν ασχολείστε και έχετε να μου προτείνετε κάτι από άποψη επιλογής φυτών ή μπορείτε να με συμβουλέψετε θα χαρώ πάρα πολύ!
Ο έρωτας είναι η πιο τρελή και ασταθής κατάσταση στη ζωή ενός ανθρώπου. Αρκεί να μην μπερδεύεται με τον ενθουσιασμό... Και ακόμα περισσότερο με την κτητικότητα. Αυτή η αρρώστια των ανθρώπων να θέλουν να θεωρούν κτήμα τους έναν άλλο άνθρωπο, να κολλάνε, να θέλουν να ελέγχουν και να εξουσιάζουν... Δεν την κατάλαβα ποτέ.
Φυσικά... Ποια είμαι εγώ να κρίνω την ιδέα που έχει ο καθείς στο μυαλό του για την έννοια του έρωτα...ή της σχέσης.
Καλό μήνα και πάλι παιδιά. Καλή δύναμη και καλό χειμώνα.
Κλιμα της απουσιας
1
Ολα τα συννεφα στη γη εξομολογηθηκαν
Τη θεση τους ενας καημος δικος μου επηρε
Κι οταν μεσ'στα μαλλια μου μελαγχολησε
Το αμετανοητο χερι
Δεθηκα σ'ενα κομπο λυπης.
2
Η ωρα ξεχαστηκε βραδιαζοντας
Διχως θυμηση
Με το δεντρο της αμιλητο
Προς τη θαλασσα
Ξεχαστηκε βραδιαζοντας
Διχως φτερουγισμα
Με την οψη της ακινητη
Προς τη θαλασσα
Βραδιαζοντας
Διχως ερωτα
Με το στομα της ανενδοτο
Προς τη θαλασσα
Κι εγω - μεσ'στη Γαληνη που σαγηνεψα.
3
Απογευμα
Κι η αυτοκρατορικη του απομονωση
Κι η στοργη των ανεμων του
Κι η ριψοκινδυνη αιγλη του
Τιποτε να μην ερχεται Τιποτε
Να μη φευγει
Ολα τα μετωπα γυμνα
Και για συναισθημα ενα κρύσταλλο.
Οδυσσέας Ελύτης
Η ζωή μας είναι σαν ένα θέατρο... Απόψε έχεις έναν ρόλο... Αύριο; Τι θα σαι; Υποκλίσου στο κοινό σου....Κλόουν την Τετάρτη...την Κυριακή νεκρός...
Δυο μέρες τώρα αισθάνομαι να τριγυρνάς μέσα στο κεφάλι μου. Μελαγχολικό, σκυφτό, σεμνό καθώς σε φαντάζομαι... Να κοιτάς το χώμα και να στρέφεις τα μάτια στ άστρα. Ο κόσμος σου ξέβραζε προστυχιά και σύ "ανδρείκελο στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια" με την πένα σου να στάζει ειρωνία και θάνατο να αντιμετωπίζεις τη ζωή. Υπάρχω λές, κι ύστερα δεν υπάρχεις...
Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω το συναίσθημα όταν συνάντησα την ποίηση σου. Εκείνη την άγρια συγκίνηση μέσα μου που θέλησα να κρύψω απ όσους ήταν γύρω μου. Ποιος να καταλάβαινε και πόσο τρομακτικό θα ήταν τελικά να εξουσιάσει ένας άδοξος ποιητής την ψυχή μου; Θυμάμαι τα βράδια που δάκρυζα στις σκέψεις των στίχων σου και της ζωής μου. Θυμάμαι τότε που οι καταστάσεις γύρω μου ήταν σκοτεινές σα το θάνατο που περιέγραφες και έβρισκα καταφύγειο σ εσένα που ποτέ μου δε γνώρισα... Μα τόσο ήθελα... Και τόσο θέλω... Αστείο ε; Με βλέπεις απο εκεί που είσαι και γελάς; Γελάς. Το ξέρω οτι γελάς.
Θα θελα να χα τη δύναμη να σου γράψω ένα ποίημα. Το μυαλό μου όμως έχει βυθιστεί στην αδράνεια. Έχω κάτι σπασμένα φτερά... και απομακρύνομαι όπως εσύ απ όλους, απ όλα. Φοβάμαι... Φοβάμαι τόσο πολύ... Ξέρω οτι κάτι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω τι. Πλέον μ ενοχλεί να με αγκαλιάζουν τις νύχτες. Πλέον δεν αντέχω την ιδέα οτι μ έχουν ανάγκη. Οι σκιές... εμφανίζονται στο κεφάλι μου και πάλι με αρχαίους δραματικούς μονόλογους.... Τ αυτιά μου βουλώνουν... Ακούω τη Virginia Woolf να μου λέει οτι η τρέλα είναι η αλήθεια. Οτι το υποσυνείδητο κερδίζει τελικά. Κι ύστερα... Κι ύστερα η αλήθεια της εποχής σου και το ψέμα της δικής μου γίνονται ένα. Τί είναι αλήθεια Τάκη και τι δεν είναι; (Έτσι δεν σ έλεγε και μια συνονόματή μου κάποτε...; )
Ίσως όλη αυτή η καταπιεσμένη έμπνευση, η ξεχασμένη ανάγκη για διηγήματα και ποίηση να τρώει τα σωθικά μου. Ισως... ίσως...ίσως...όλα να ναι...
Ψεύτικα αισθήματα ψεύτικοι κόσμοι,
μα το παράξενο φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκοτεινού δρόμου την άκρη
με το παράπονο και με το δάκρυ....
Η ταύτιση μου μαζί σου, ο θαυμασμός μου για σένα ο κρυφός "έρωτας" για τις λέξεις σου παραξενεύει όσους με γνωρίζουν στην αρχή... Μα δε με νοιάζει. Αλήθεια δε με νοιάζει. Είσαι ο ποιητής μου.... Το χάος μου... Οι στίχοι σου...Η ψυχή μου... Το εγώ μου...το ταλέντο σου... Συνοθήλευμα...ακατανόητη. Είμαι ακατανόητη. Είσαι νεκρός. Είμαι ζωντανή. Θα πεθάνω, μα εσύ θα ζήσεις. Θέλω να φύγω....
Η φυγή
Αμίλητη, κυνηγημένη
φτάνει σ' ερειπωμένο τοίχο·
στηρίζεται και περιμένει
ένα κελάηδημα, ένα στίχο.
Γύρω το δάσος με τις μπόρες
φεύγει σαν πλοίο στην τρικυμία.
Κ' ήτανε ημέρες ανθοφόρες
-- επέρασαν -- κ' ήτανε μία...
Τώρα την άβυσσο ρωτάει
πώς βρέθηκε άξαφνα δωπέρα,
ενώ στα μάτια της κρατάει,
φως όλη, εκείνη την ημέρα.
Ψυχή, λησμόνει τα όνειρά σου.
Ήρθες, πουλί στην καταιγίδα,
κ' εχάρισες όλου του δάσου
την τελευταία μας ελπίδα.
Τ άστρα τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει
Ή πιο απλά, άδραξε τη μέρα... Η αλήθεια είναι οτι έχει γίνει ιδιαίτερα κοινότυπη η εκφραση, αλλά ποτέ δεν ακολουθούμε αυτά τα λόγια όσο κι αν τα αποδεχόμαστε. Στο μυαλό μας "έχουμε παντα χρόνο" και φερόμαστε σαν να προκειται να ζήσουμε για πάντα...
Θέλει δύναμη να κάνεις τη ζωή σου ξεχωριστή. Να μεταμορφώσεις την κάθε μέρα σου σε κάτι μοναδικό και χαρούμενο. Κάθε λεπτό που περνάει μπορεί να κρύβει όλα εκείνα που δεν τολμήσαμε να κάνουμε παρότι τα θέλαμε. Είναι ατελείωτες οι επιθυμίες μα η ζωή είναι μία. Κάποια στιγμή θα τελειώσει και τότε συνειδητοποιούμε οτι την χαραμίσαμε για πράγματα άσκοπα...Που δεν μας οδηγησαν πουθενα. Εγκλωβιζόμαστε σε μικροψυχίες και ασχολούμαστε με άνευ λόγου και άνευ σημασίας γεγονοτα, άτομα, πείσματα...
Κάνουμε τα όνειρα μας στην άκρη και βάζουμε τα πάντα στον αυτόματο πιλότο. Μα γιατί; Σήμερα παίζεται το παιχνίδι... Οι ανάσες μας μοιάζουν μεταξύ τους αλλά ποτέ δεν είναι ίδιες! Δεν αξίζουν τα πάντα τελικά.Και αυτά όπως και αυτούς που δεν αξίζουν καλό θα είναι να τα αγνοούμε. Απλά...Δεν υπάρχουν.
Οι μεταπτώσεις, οι φάσεις που αφήνεσαι και απλά παρακολουθείς τον χρόνο να περνάει είναι αναγκαίες. Αν συνεχώς βρίσκεσαι σε μια κατασταση κυνηγητου καταλήγεις μάλλον με υπερκόπωση. Το βασικό ωστόσο πιστεύω είναι να μην αδρανοποιούμαστε εντελώς. Βολεψάκιδες στην ιδέα των απραγματοποιητων. Τα πάντα είναι δυνατά. Αρκεί να το θέλεις....Γιατί δε το εκμεταλεύεσαι λοιπόν....; Τα πάντα είναι στο μυαλό. Τα πρέπει, τα σωστά, τα ηθικα, τα λάθος, οι φοβοι...Και οι ευκαιριες πίσω δε γυρνουν...ουτε ο χρόνος...
Μου λείπουν πολλοί άνθρωποι... Ο φίλος μου Α, η φιλη μου Ε, ο Κ... Γιατί να είστε τόσο μακριά...γιατί ρε γαμώτο...; Και γιατί κάθομαι αυτη τη στιγμη και γράφω ανάρτηση αντι να τρέξω να σας βρώ;
carpe diem, seize the day, αδραξε τη μέρα...
Carpe Diem! Seize the day, Do not let them finish without having grown a little, without having been a little more happy, Without having fed your dreams.
Do not forget overcome by encouragement. Do not let anyone You remove the right of Express that it is almost a duty.
Do not leave your desire to make your life, Something extraordinary....
Be sure that the words, laughter and poetry, It can change the world...
We are beings, humans, full of passion, Life is desert and is also oasis It knocks down,we hurt, makes us Protagonists of our own history ...
But do not let never dreaming, Because only through their dreams Can be free men.
Not caigas at worst mistake silence. Most live in a dreadful silence.
Must see ... Not betrayals your beliefs. Everyone needs Acceptance, but we can not rowing in Against ourselves. That transforms life into hell.
Enjoy having caused panic Life ahead ... Live hard, Without mediocrities. Think that you are the future and Tackle your task with pride, momentum And without fear.
-Walt Witman
Mε κατέστρεψε τελικά αυτη η ταινία....
Φεύγω απόψε... Ξεφευγω απο τον εαυτό μου και απλά είμαι αποφασισμένη...Να ζήσω...
Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying:
And this same flower that smiles to-day
To-morrow will be dying.
Καλό μήνα σε όλους! Ήρθε η άνοιξη και οι βραδιές μου φαίνεται διακατέχονται απο μια απίστευτα γλυκιά ατμόσφαιρα.
Η πίεση, το άγχος και το στρες των ημερών με έκανε να μην ασχολούμαι με πράγματα που αγαπάω απίστευτα πολύ και όπως καταλαβαίνετε είχα πέσει λιγάκι ψυχολογικά. Το θέμα είναι οτι μετά απο κάθε πτώση, αν περιτριγυρίζεσαι απο όμορφα πράγματα, η διάθεση σου ανυψώνεται και μπορεί να φτάσει τρελά επίπεδα. Οπότε να μαι και πάλι...!
Σήμερα επιτέλους είδα ένα προσωπάκι που μου είχε λείψει τρελά... Συνειδητοποίησα οτι χωρίς την τεχνολογία είμαστε ένα τίποτα. Χανόμαστε με τον κόσμο γύρω μας εύκολα. Άραγε έτσι γινόταν και παλιά; Πώς κρατούσαν επικοινωνία οι άνθρωποι; Το θέμα είναι οτι υπάρχει μια αλλαγή μέσα μου. Αισθάνομαι τόσο ελεύθερη να δεχτώ νέες ιδέες, να ακούσω τον συνομιλητή μου και ακόμα και να αποδεχτώ πράγματα που υπο άλλες συνθήκες δεν θα αποδεχόμουν. Τελικά αντί να μεγαλώνω μικραίνω εγω! Όπως και να έχει είμαι χαρούμενη που μπορώ να νιώσω επιτέλους και να δώ αυτό που έκρυβε εκείνο το προσωπάκι στα λεγόμενά του τόσο καιρό. Αυτό που τελικά μ έκανε να τσακώνομαι με τον καλύτερο μου φίλο... Να συμφωνήσω εν μέρη και να δώ οτι μας ενώνουν πολλές ιδεολογίες τελικά. Ιδεολογίες που συγκρούονταν γιατί ειπώνονταν με διαφορετικές λέξεις. Αχ κι αυτές οι λέξεις...
Ειδικά όταν ακούγονται απο ορισμένα χείλη μπορούν να σε οδηγήσουν στα όρια ακόμα και ενός πλατωνικού έρωτα. Ξέρετε...πλατωνικοί έρωτες που προκύπτουν απο κάποιο αυξημένο συγκινησιακό φορτίο που δημιούργησε κάποιος καθηγητής σου μιλώντας για ποίηση... Τι ψευδαίσθηση κι αυτή...Να ερωτεύεσαι τα λόγια...Να παθιάζεσαι μαζί με έναν άνθρωπο απλά για μια σελίδα με μελάνι. Κι όμως τόσο δυνατό και ξεχωριστό συναίσθημα. Νιώθεις την ομορφιά που φαντάζεται το νου σου να διογκώνεται και να χτυπάει απευθείας στην καρδιά σου. Λόγια...λόγια...λόγια...η επανάληψη των οποίων τα ξεγυμνώνει απο το νόημά τους και τα μετατρέπει σε σκληρούς ήχους. Οι ήχοι την καθημερινότητας που δεν μου κάνουν αίσθηση...το χιλιοφθαρμένο μου όνομα... χιλιοειπωμένο, χιλιοχρησιμοποιημένο, που χτυπάει το ανεκμετάλευτο,- απο τον εαυτό μου τον ίδιο, -έγω μου απλα για να μου θυμίσουν οτι τα πράγματα γύρω μας μπορούν να καταντήσουν απίστευτα βαρετά.
Και τοτε είναι που η ομορφιά ενός νέου κόσμου σε γεμίζει και πάλι. Ο κόσμος της έμπνευσης. Εκεί που τα χείλη ενός ατόμου αποκτούν μια δύναμη απίστευτη, ικανή να γεμίσει τον ακροατή μ ένα αίσθημα παιδικού ενθουσιασμού. Κάτι σαν την χαρά οτι ανακάλυψες κάτι νέο μέσα σου...Και είχα τόσον καιρό να συγκινηθώ κύριε καθηγητά...αυτές τις μέρες η καρδιά μου έχει τρελάνει το είναι μου ολόκληρο με αποτέλεσμα το μυαλό μου να μην υποκύπτει σε κανενός είδους διέγερση. Σήμερα όμως...Όλα ήταν διαφορετικά...αυτό δεν είναι άλλωστε ο πλατωνικός έρωτας; Έρωτας του μυαλού; Κρατάω μια έκφραση σας...
I cannot teach you the beauty of something. You either get it...or not.
Xαμογελάω στην ιδέα οτι ο ψυχισμός μου ξανακύλισε στην αρρώστια που λέγεται ρομαντισμός ακόμα και υπερβατισμός αν θέλετε, και το χρωστάω σ ένα ατομο που δε γνωρίζω προσωπικά. Οτι η καρδιά μου είναι ολοκληρωτικά δωσμένη σ έναν άνθρωπο που μ αγαπάει, με προσέχει, είναι εκεί για μένα, και οτι το μυαλό μου επιτέλους σταμάτησε να με προδίδει αφού ξέφυγε απο το κλουβί που λέγεται απόλυτο...
Είμαι φλύαρη απόψε δεν είμαι; Φιλιά σε όλους.
"Demon or bird! (said the boy's soul,)
Is it indeed toward your mate you sing? or is it really to me?
For I, that was a child, my tongue's use sleeping, now I have heard you,
Now in a moment I know what I am for, I awake,
And already a thousand singers, a thousand songs, clearer, louder
and more sorrowful than yours,
A thousand warbling echoes have started to life within me, never to die.
O you singer solitary, singing by yourself, projecting me,
O solitary me listening, never more shall I cease perpetuating you,
Never more shall I escape, never more the reverberations,
Never more the cries of unsatisfied love be absent from me,
Never again leave me to be the peaceful child I was before what
there in the night,
By the sea under the yellow and sagging moon,
The messenger there arous'd, the fire, the sweet hell within,
The unknown want, the destiny of me."
Out of the Cradle Endlessly Rocking by Walt Whitman
(1819-1892)
...να ήΣουν μονΑχα εδώ ΓιΑ να μΠορουσΑ να πΩ όσα νιωθω...
Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά, σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ' ουρανού· πέφτουν με μι' άρνηση στο στόμα του κενού. Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά, από τ' αστέρια προς τη μοναξιά. Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει. Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη. Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.
ΜΟΝΑΞΙΑ
Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη· από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει. Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.
Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει, όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια, κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα· κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι, που μισούνται, πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται :
τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια…
ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ
Νά τοι, παραταγμένοι, λες και πρέπει να τους δοθεί κι εδώ ένας ρόλος για να παίξουν, ώστε όλο αυτό το ψύχος που τους δρέπει, την παρουσία του άλλου δίπλα τους ν' αντέξουν·
σαν να μην τέλειωσε τίποτε ακόμα. Τί όνομα βρέθηκε στην τσέπη τους γραμμένο ; Της αηδίας τον λεκέ από το στόμα οι νεκροκόμοι τούς τον έχουν ξεπλυμένο,
όμως δεν βγήκε· ας έχουν τώρα στόμα καθαρό. Τα γένια εξέχουν αγριωπά στα μάγουλά τους κι ας τους τα χτένισαν πιο πριν προσεκτικά,
μήπως τρομάξει το ευσυγκίνητο κοινό. Μόνο τα μάτια κάτω από τα βλέφαρά τους έχουν αντιστραφεί· κοιτούν στα ένδον πια.
(Mετάφραση Κώστας Κουτσουρέλης)
Ράινερ Μαρία Ρίλκε (4 Δεκεμβρίου 1875- 29 Δεκεμβρίου 1926)
