Νόμιζε ο δρόμος κοβόταν και έτρεχε να τον προλάβει. Τοίχοι, δεξιά και αριστερά. Τείχη με συνθήματα για έναν άλλο κόσμο. Τύχη στα αίματα βουτηγμένη της επιτηδευμένης ανορθογραφίας και της μορφωμένης απαιδευσιάς. Οίνος ακαλλιέργητος. Φώτα εδώ, φώτα εκεί και λίγο σκοτάδι στην γωνία να παίρνει την εκδίκησή του μέσα στη βουβαμάρα. Βγάζει ένα τσιγάρο. Το τελευταίο του. Το καλεί η βαρύτητα. Βλαστημάει. Κοιτάει την ώρα. Μετά εμένα.
"Καπνίζεις;" Απότομος. Αγενής. Μόνος.
Η φωνή μου μαρμάρωσε. Κουνάω το κεφάλι αρνητικά. Ρίχνει το βλέμμα του και το κοιτάζει με απογοήτευση. Ύστερα ξανά εμένα σα να περιμένει κάτι. Τι ατυχία!
Περιπλανήθηκα λοιπόν σ έναν κόσμο βαμμένο με τα εντονότερα make up, με ανθρώπους που λούζονται με αρώματα και όχι με νερό. Οι μουσικές αναθυμιάσεις ανακατεύονταν με τον καπνό από τσιγάρα τους ήχους των τακουνιών στην άσφαλτο, τα γέλια της κρίσης τα σφυρίγματα, τα τυχαία αγγίγματα τις φωνές του φλερτ, τις κραυγές μιας ανελέητης μοναξιάς πίσω από τα σοβατισμένα μάγουλα και τα κοκαλωμένα από το τζελ μαλλιά, Εσύ δηλαδή ήσουν άβαφη;
Όχι δε λέω αυτό, απλά σχολιάζω. Μπορώ να συνεχίσω; Ευχαριστώ.
Τα κερασμένα ποτά από τους κοινούς φίλους που θα αποκτήσουν στο facebook, οι άνθρωποι και τα πάθη που κρύβουν τα "μου αρέσει" και τα "σχολιάστε" ανάμεσα στις κοινοποιήσεις του εαυτού με κάθε δυνατή μέθοδο. Αντρόπιαστα, αβίαστα, αδικαιολόγητα. Και εκείνα τα φλας. Με ζαλίζουν τα φλας. Δεν μου αρέσουν οι κάμερες. Ποτέ δε συμπάθησα το φακό, Ότι δηλαδή εσύ δεν έχεις facebook. Ότι είσαι ξεχωριστή και δε φωτογραφίζεσαι με φίλους, ότι δεν κάνεις uploading
Ε συμβαίνει, αλλά δεν το επιδιώκω ακριβώς... Απλά συμβαίνει και... Μα θα σταματήσεις να με διακόπτεις;
Τα ισπανικά κρασιά είναι ύπουλα. Λίγο ήπια και, χρωματίστηκαν όλα τόσο έντονα. Από το Noir στο 3D από την Χέιγουορθ στην Τζολί με απόσταση λίγων ευρώ Τίποτα άψυχο δεν είναι ύπουλο. Και ήπιες μισό μπουκάλι και βάλε...
Μια φορά στο τόσο.... Έτσι ξεκινάνε όλοι
Γιατί θέλεις να μου καταστρέψεις την ανάρτηση;
Το φεγγάρι παρέμενε δυνατό η μόνη αληθινή λάμψη, η μόνη ακατέργαστη ομορφιά κρυμμένη πίσω απο το ξασμένο μαλλί, το εκκεντρικό καπέλο, το δήθεν, το ψέμα, τη μέθη, την πρέζα, την καλοπέραση. Όλα σάπια στη ζωή εκτός από σένα. Τι πνευματώδες, πόσο ανθρώπινο, τρυφερό, χριστιανικό. Είσαι το ίνδαλμα μου Μ. Αλήθεια. Θύμισε μου λίγο, γιατί επέλεξες να μπεις μέσα στους δήθεν αντί να κάτσεις σπίτι σου; Γιατί απορροφήθηκες στον καθρέφτη μαζί με τα καινούρια σου ρούχα, το ακριβό άρωμα, το κόκκινο κραγιόν που σε είδα να βγάζεις βαριεστημένα όταν ανακάλυψες την υπερβολή του για εξήγησε μας...
ΣΚΑΣΕ. ΣΚΑΣΕ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΑ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΙΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Φυσικά και ξέρεις. Μην συγχύζεσαι.
ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ. Είμαι τόσο ζαλισμένη... Έχω μπερδευτεί και... Καλά ψάξε βρες δικαιολογίες.
Σε βαρέθηκα. Σπάσε τον καθρέφτη. Θα χει πλάκα. Αλήθεια.
Και που θα τον σπάσω; Το πολύ πολύ να ελευθερώσω λίγα ψέματα ακόμα... Θραύσματα μιας ψεύτικης ομορφιάς. Ψέματα...!
Αλήθεια.
Έχω ένα προαίσθημα από το πρωί. Έντονο. Καλό, κακό ούτε και ξέρω. Αισιοδοξώ καλό. Η ζωή προχωράει και μετά από κάθε αναποδιά σηκωνόμαστε και την αντικρίζουμε. Αυτό δεν είναι το βασικό; Το χαμόγελο μετά από κάθε καταιγίδα. Πολλές όμορφες στιγμές τον τελευταίο καιρό. "Βάλσαμο και αφιόνια" στην μιζέρια των τηλεοπτικών επαναλήψεων, των εκτάκτων δελτίων ειδήσεων, της κρίσης. Της κρίσης... Οικονομικής, προσωπικής, ψυχολογικής.
Η ζωή ξέρει. Κάθε ανάσα κουβαλά περισσότερες πληροφορίες απ όσες χωράει το μυαλό. Πάμε λοιπόν.
Γιατί τα κατέστρεψες όλα... ; Εμάς δε μας σκέφτηκες; Άξιζε παραπάνω; Άξιζε να μας καταστρέψεις όλους έτσι; Είμαι τόσο απογοητευμένη... Τόσο πολύ... Αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα. Εμένα μου χες κάνει πολλά ούτως ή άλλως. Νομίζω όμως ότι αυτή τη φορά γράφονται οι τίτλοι τέλους.
Εύχομαι ολόψυχα αυτό που πέρασα σήμερα να σου γυρίσει πίσω. Όχι από εμένα απαραίτητα. Από τον οποιοδήποτε. Δε ξέρω αν ανακαλύψανε εκείνο το γαμίδι το μόριο και έτσι δεν παίζει να υπάρχει Θεός, ξέρω ότι για τον Διάολο δε βρήκανε κάτι. Και αυτός μωρή κουφαλία ούτε ξεχνάει ούτε συγχωρεί. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες και μην εκπλαγείς αν όλα εκείνα τα πτώματα που πατάς τα βρεις μπροστά σου μια μέρα.
Σήμερα είπα να δοκιμάσω τις μαγικές μου ικανότητες. Έτσι λοιπόν, ζήτησα από κάποια άτομα που μ ενδιέφεραν να χαμογελάσουν. Να χαμογελάσουν πλατιά λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Ύστερα, ζήτησα να σκεφτούν κάτι... Κάτι που να χε κομμάτι από παραλία, φως, άμμο, αλάτι, κύμα... Μετά τους ζήτησα να βάλουν την σκέψη τους μέσα στο κουτί...
Αυτό το κουτί:
Και μετά να σκεφτούν κάτι που θέλουν πραγματικά πολύ... Ευτυχώς μάζεψα τόσες ευχές και θετική ενέργεια που πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε! Αν όχι... Λοιπόν αρκεί που χαμογελάσαμε βαθιά έτσι δεν είναι; Για να δέσουμε και τις ευχές...
