Δε θα το κρύψω, έχω μια τεράστια αδυναμία στα χειροποίητα κοσμήματα. Ιδιαίτερα όταν είναι φτιαγμένα με προσοχή και μεράκι! Νομίζω αν είστε και σεις λάτρεις μπορείτε να ρίξετε μια ματιά παρακάτω... Είναι πολύ όμορφα σχέδια-διαμαντάκια πραγματικά!- σε καλές τιμές. :)
Μου αρέσουν τέτοιες μέρες. Οι άνθρωποι μοιάζουν κάπως πιο ζεστοί. Κρατιούνται χέρι-χέρι, ανταλλάζουν δώρα, αγκαλιάζονται... Είναι η μέρα τους και το διασκεδάζουν. Ξέρω τι θα μου πεις... Είναι η ημέρα των εμπόρων, η εκμετάλλευση ενός Αγίου που δεν είναι καν Έλληνας και μπλα μπλα μπλα... Φέτος δεν είδα και πολλά δώρα. Ίσως ένα λουλούδι ανά χείρας και ένα πεσμένο πέταλο μπροστά μου στο μετρό. Ένας κύριος το πατάει. Σαν να το σημάδευε. Τον κοιτάζω κουρασμένα. Ανταποδίδει απορημένος το βλέμμα. Δεν κατάλαβε. Σιγά μην καταλάβαινε. Το κόκκινο πέταλο έγινε μαύρο. Συνέχιζα να το κοιτάζω. Αυτή τη φορά με την ελπίδα ότι θα μπορούσα να ανιχνεύσω κι άλλα τριγύρω. Όχι. Ήταν μόνο.
Τι έλεγα; Ναι... Δώρα... Δώρα δεν είδα πολλά. Ούτε και βιτρίνες. Ίσως φταίνε τα νέα μέτρα λιτότητας. Ίσως ένα λουλούδι να μοιάζει ακόμα μεγαλύτερη σπατάλη. Με όλα αυτά... Χάσαμε και το χρόνο. Πότε έφτασε 14/2 ούτε και πρόλαβα να το καταλάβω...
Γιορτάζετε δε γιορτάζετε εύχομαι να στε ερωτευμένοι. Χαιρετώ.
Φίλοι μου... Πόσοι από εσάς δε βλέπετε το τέλος;.... Ποίοι είστε αισιόδοξοι; Ποίοι νομίζετε ότι αύριο θα ναι μια νέα μέρα...; Είμαι η Εστέλλα. Και δεν είμαι στο κεφάλι μου πια. Εύχομαι να στε όλοι καλά. Να προσέχετε.
STREETS ON FIRE I HAVE NO FACE AND I HAVE NO NAME I BARELY KNOW HOW TO BEHAVE COUNT ME IN OR COUNT ME OUT FORTRESS EUROPE RULING OUT
I CAN'T HESITATE I DON'T HAVE TO WAIT
STREETS ON FIRE STREETS ON FIRE WHERE'S MY FUTURE? TIME EXPIRES
GOT NO CHOISE BUT TO REFUSE REFUSE TO PLAYDOWN THIS ABUSE I'VE HAD MY TASTE OF MODERN TIMES CONSUME AND WASTE. WASTE OUR LIVES
I CAN'T HESITATE I DON'T HAVE TO WAIT
STREETS ON FIRE STREETS ON FIRE WHERE'S MY FUTURE TIME EXPIRES
Τέτοια ώρα αύριο θα ξέρεις τι έχει γίνει. Μπορεί να ναι θετικό οπότε μπράβο σου που τα κατάφερες να μείνεις ψύχραιμη και δυνατή. Αν πάλι όχι...
Μην ξεχνάς τι πραγματικά θέλω. Αν πάρεις αρνητική απάντηση μην πέσεις πάλι με τα μούτρα στον αρνητισμό και σ αυτά που ήδη έχω και δε μου αρέσουν. Μην το δεις πεισματικά και πεις "καλά είμαι εδώ που είμαι" γιατί ξέρεις ότι δεν είμαι! Αλλιώς δε θα το έκανα όλο αυτό. Έχεις να φας πολλές κατραπακιές Μαράκι αλλά θα δεις, στο τέλος θα τα καταφέρεις!
Σε κάθε περίπτωση μπορεί να σε αφήσει η αυριανή μέρα στην αβεβαιότητα. Που ξέρω ότι μου τη δίνει περισσότερο. Και τώρα δηλαδή μια ουδέτερη απάντηση με εκνευρίζει και μόνο που τη σκέφτομαι. Μπορεί να τη ζήσεις αλλά πρέπει να την αποδεχτείς. Θα δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου. Το ξέρω. Αρκεί να μην με ξεχάσεις. Μη ξεχάσεις τι πραγματικά θέλω. Τι πραγματικά θέλεις. Και σταμάτα να τους ακούς. Κακό μας κάνουν.
Λίγα λόγια από τον παρελθοντικό σου εαυτό. Μην το βάλεις κάτω. Το έχουμε και το αγαπάμε. Θα το παλέψουμε. Ο,τι κι αν γίνει. Στο υπόσχομαι.
Κι όλα πήγαιναν καλά. Είχες τη ζωή που ήθελαν, δούλευες εκεί που ήθελαν, σπούδαζες εκεί που ήθελαν, ξόδευες αυτά που ήθελαν, στόχευες αυτά που ήθελαν, ήσουν αυτός που ήθελαν μέχρι που...
Ξυπνάς ξημέρωμα. Χωρίς τίποτα να προδίδει την αιτία. Ανακάθεσαι στο κρεβάτι και κρύβεις το πρόσωπο σου στις παλάμες σου. Είναι εκεί στη γωνία και σε κοιτάζει με τα χέρια σταυρωμένα. Αυτό το πράγμα που τσίριζε τις νύχτες στ αυτιά σου και που σε κάρφωνε στο στήθος καθώς πάλευες για λίγα όνειρα. Σχεδόν ακούς την βαριά του ανάσα στο δωμάτιο.
"Πλησίασε" ψιθυρίζεις. Υπακούει. Έρχεται κοντά για να διακρίνεις ότι εσύ ήσουν τελικά. Κατάφερες να πετάξεις τον εαυτό σου σε μια γωνία του δωματίου προς χάρη των θέλω που νόμιζες ότι είχες. Μα ήταν ψέμα. Κοιτάζει απογοητευμένα. Πρέπει ν αλλάξετε θέσεις.
"Δεν είναι αυτό που θέλω." γνέφει με κατανόηση ή μάλλον... Ανακούφιση στη συνειδητοποίηση σου. Πριν το καταλάβεις κοιτάς το κενό. Αυτό ήθελε να σου πει όλες αυτές τις βραδιές εφιάλτη, ουρλιαχτών και ξαφνικής ρίγης. "Κάτι δεν πάει καλά. Ξύπνα... Κάτι δεν πάει καλά... Ξύπνα... Κάτι δεν πάει καλά...."
Ήρθε η ώρα να πάει. Κι αν δεν πάει μόνο του... Why then the world's mine oyster, Which I with sword will open.
Το κλασσικό έργο του Tenessee Williams στη σκηνή Δημήτρης Χορν. Είχα την τύχη να το παρακολουθήσω την περασμένη εβδομάδα.
Δυνατές ερμηνείες, κινηματογραφική και σκοτεινή ατμόσφαιρα-αποτέλεσμα των εξαιρετικών σκηνικών, και φυσικά μια πετυχημένη μεταφορά του έργου στα ελληνικά το καθιστά μια καλή πρόταση. Προσωπικά θαύμασα την ερμηνεία της Ν. Τσαλίκη την οποία είχα συνηθίσει στην άκρως οικογενειακή πατάτα που βλέπουμε καθημερινά, χρόνια τώρα σε επανάληψη. Ήταν ειλικρινά συγκλονιστική καθώς κατάφερνε να μεταδώσει ένα αίσθημα υστερίας αλλά και απόλυτης θλίψης, αγωνίας και απογοήτευσης. Ευχάριστη έκπληξη ήταν όμως και οι υπόλοιποι,νέοι, ηθοποιοί.
Αν ψάχνεστε για θέατρο αξίζει. Ακόμα κι αν είσαι αρκετά γκαντέμης για να σε βάλουν τελευταία σειρά....
