Saudade

Γραμμές πάντα καμπύλες

ευθείες μόνο στο χαρτί

παράλληλες πορείες

που τις ενώνει μια σιωπή...

Θέλω... Χρειάζομαι... Είμαι...

Ξόρκια

Σκέψου το δυνατά... Πιο έντονα τώρα...Σχεδόν ψιθύρισε το και παίξε με τις λέξεις σου. Ύστερα, λίγο με την ανάσα σου. Έλα... Τι φοβάσαι; Κανείς δεν σ ακούει. Ξανά... Ξανά... Ξανά... 

Ύστερα μια ζάλη, ανεπαίσθητη στην αρχή....μετά ανατριχίλα...μετά...Τσκ τσκ τσκ. Το παρακάνεις και δεν πρέπει...

Κι όπως γλιστράει στα χείλη το μεθύσι των επιθυμιών σου, πες μου, τι ζητάς απόψε; Ένα ποτήρι ακόμα ίσως πριν χάσεις τον έλεγχο; Τι να σου χαρίσω... Το μόνο που έχω είναι αλλόκοτες λέξεις, ανάρμοστες, από τα σκοτεινότερα παραμύθια βγαλμένες για να σε υπηρετούν. Λαξευμένες από αποκαρδιωμένους ήρωες του ποτέ και ερωτευμένους, κολλημένους στο παιχνίδι ψεύδους του πάντα.

Ξόρκια ανείπωτα, χάδια ανύποπτα και να λιώνεις στις σκέψεις τις ανομολόγητες, τις αισχρές, τις πρόστυχες τις κρυφές... Θάλασσα το πάθος με τα κύματα του να σ απειλούν... Δεν υπάρχει γυρισμός το ξέρεις έτσι; Να βάλω λίγο ακόμα...; 

Διψάω να σε δω στην βαρύτερη σου μέθη, υποχείριο της έκλειψης μιας λογικής που σου φόρεσαν.... Κι όταν τα ποτάμια της σκέψης σου κάψουν και τον τελευταίο δισταγμό που σε έπνιγε εκεί να δω πόσο θα αντέξεις πριν σε γδύσω...

Μην μιλάς... Μόνο ψιθύρισε...Άγγιξε... Άκου... Έλα πιο κοντά...ακόμα λίγο... ή...και όχι... 

...

Καλό μήνα σε όλους....

Αόριστες σκέψεις, σύντομες αναμνήσεις, λάθη επικείμενα που ξέρω δε θα καταφέρω να αποφύγω και... τελικά; Νόμιζα ότι είχα λογική και πρέπει. Τώρα που ξεθώριασαν έτσι απότομα τι κάνω; Αποσιωπητικά...

Regrets collect like old friendsHere to relive your darkest momentsI can see no way, I can see no wayAnd all of the ghouls come out to playAnd every demon wants his pound of fleshBut I like to keep somethings to myselfI like to keep my issues strongIt's always darkest before the dawn

Ξέρω πως ότι κι αν γίνει, εγώ θα φταίω. Αλλά γιατί συνεχίζω τότε; 

Σκάκι

Δεν έμαθα ποτέ μου να παίζω σωστά. Ξέρεις, όσο περισσότεροι κανόνες τόσο η μνήμη μου πεισμώνει. Είναι κάπως αστείο. Γελοίο θα έλεγα. Πελαγώνω μπροστά στο άσπρο και στο μαύρο και αναρωτιέμαι, που είναι τα άλλα χρώματα;

Μην με παρεξηγείς. Φταίει το κρασί το αποψινό. Όχι, εντάξει δεν ήπια πολύ. Αν έπινα πολύ θα έγραφα κάτι σπουδαίο. Τώρα... λόγια της οκάς να ξεγελάσω τους νυχτερινούς πειρασμούς. Ένα ανελέητο μαστίγωμα του μυαλού μου για να δω που στο διάολο παράπεσαν οι σκέψεις που οργανώνουν τη ζωή μου. Να σου πω ότι τις βρήκα; Μπορεί και να μην τις είχα ποτέ. Μπορεί να τις είχα και όντως να παράπεσαν. Μπορεί να τις έκανα προσάναμμα πριν γεννηθούν ή να γεννήθηκαν και να με σκότωσαν. Άρα εγώ είμαι η σκέψη που παράπεσα στο μυαλό αυτού που θα πρεπε να ναι η σκέψη μου;

Πνίγηκα στο μπέρδεμα και μάτωσα. Ή μάτωσα στο πνίξιμο που μπερδεύτηκα. Ή μπερδεύτηκα στο αίμα που έπνιξα. Σοβαρά τώρα. Όχι σοβαρά, θέλω μια λέξη για τον χρόνο. Ξέρεις, σαν ξόρκι. Έλα τώρα... άσε τις ιστορίες λογικής. Εδώ μιλάμε σοβαρά. Μαγεία φίλε μου. Μαγεία....Αγοράζω όσο όσο. Θέλω κάτι να συμβεί. Πρέπει κάτι να συμβεί.

Πρέπει και θέλω και θα συμβεί. Κι αν δεν συμβεί, συνέβη. Κι αν συνέβη συμβαίνει και αν δεν συμβαίνει θα συμβεί εκτός αν συνέβη και που ξέρεις.... Χρόνος είναι και πηδιέται με ότι βρει... Είναι ωραία η μοναξιά. Αρκεί να την μοιράζεσαι. Μάλλον. Μπορεί. Ίσως. Πάλι χάζεψα στην ίδια θέση να κοιτάω τα ντουβάρια. Έχει κρύο εδώ μέσα. Όχι;

Πάω πάσο. Ψευδαίσθηση. Ούτε πρώτη ούτε τελευταία φορά θα ναι. Ένοχη. Στην πυρά. Ναι ναι... Στην πυρά μπας και ζεσταθούμε στο χάσιμο, το πνίξιμο, το φανέρωμα, τον ήλιο, τη σελήνη, την παρούσα απουσία, την απούσα παρουσία, τα λογοπαίγνια, την ψυχή μου. Την ποια; Α ναι. Που είναι...Κάτσε να δεις....Ξέχασα. Δεν έχω τσέπες. Κάπου στο πορτοφόλι θα ναι...

Ποια παίζουν πρώτα; Τα άσπρα ή τα μαύρα;

...And Other Stories

Ένα ατελείωτο βαλς η Αθήνα. Ζει την μελαγχολία στις Κυριακές της και αδειάζει τους δρόμους σαν κάτι να φοβάται... Είναι το σκοτάδι; Είναι η ομίχλη; Η υγρασία; Μήπως απλά το κρύο;

Και είναι όμορφα. Είναι πολύ όμορφα να μπορείς να ακούσεις ακόμα και έναν ψίθυρο κάτω από την Ακρόπολη. Κι ας έχει κάγκελα γύρω γύρω να θυμίζουν τις φυλακές σου. Ξέρω ναι, δεν έχει μόνο η μοναξιά τη γοητεία της αλλά ποιος θα μπορούσε να αρνηθεί την έστω και ανεπαίσθητη ανάγκη που μπορεί να κρύβουμε για εκείνη εν τέλει;

Νομίζω θα κοιτάζω το πληκτρολόγιο αφηρημένα για πολλή ώρα ακόμα. Ίσως ήρθε η ώρα να δώσω λίγη ηρεμία και στον δρομέα που δε λέει να σταματήσει να αναβοσβήνει προκλητικά. Αγαπητέ μου, έχω πολλές σκέψεις και οι λέξεις με πρόδωσαν.

Και να φανταστείς ότι είχα στο μυαλό μου ένα κτήριο και γι αυτό ήθελα να γράψω... Δε βαριέσαι; Άλλη φορά.

Σας ευχαριστώ όλους για τις ευχές σας... Μα δε με λένε Στέλλα. Στην πραγματικότητα, το Estella, δεν έχει καμία σχέση με το πραγματικό μου όνομα! Σε κάθε περίπτωση, κρατάω τη θετική σας διάθεση και σας ευχαριστώ για τα mail....

Χαιρετώ.

Έρωτας στα Χρόνια του Πρόζακ

Μ ένα έθνος βυθισμένο στην μαστούρα της καταστροφολογίας και μια γενιά απογοητευμένη απ όλα...τι μένει; ΠΡΟΖΑΚ Πως καταντήσαμε ρε πούστη μου; Να θαυμάζουμε τους άντρες σαβουρογάμηδες και τις γυναίκες "μετρό". Τι τις ποιες; Αυτές που όταν δεν έχουν από που να πιαστούν ανοίγουν τα πόδια. Και είναι κι άλλοι....

Και είναι δύσκολο. Όχι όχι... είναι δύσκολο να σαι σχιζοφρενής πίστεψε με γιατί δε τα βγάζεις πέρα με κανέναν! Είναι όλοι καταθλιπτικοί και δε νοιάζονται ούτε για σένα ούτε και για τις 10 προσωπικότητες που κουβαλάς στο μάτι... ΠΡΟΖΑΚ.


Κάπου στο τέρμα και ο έρωτας που άφησε τα βέλη κι έπιασε πληκτρολόγιο μπας και μας προλάβει. Τι να προλάβει έτσι που τα κάναμε... Γέλα ρε. Σου μείνανε τα τόξα καβάτζα. Μαλάκα και συ. Νικήθηκες από ένα χαρτάκι. Χαρτάκι είπα ή χαπάκι; Χαπάααααακι. ΠΡΟΖΑΚ. 


Πες μου, τι πίνουνε οι σκιές και μάθανε να κρύβονται. Τι παιχνίδι έστησε το σκοτάδι στο φως, πες μου, πες μου... Γιατί δεν χτυπάνε τα όνειρα το κεφάλι σου και χτυπάει το άγχος την καρδιά σου; Κρατάς μαχαίρι; Όχι τώρα. Όχι όχι όχι... Περίμενε. Όταν δε θα κοιτάζω. Τώρα ξέρω. Τώρα τι με νοιάζει; ΠΡΟΖΑΚ


Είμαι τα πάντα. Είμαι... Είμαι δοχείο εκτόνωσης,
 είμαι το φάρμακο για τις ανασφάλειες που σου φύτεψε στο κεφάλι το lifestyle,
 είμαι... είμαι η ψυχολόγος σου,
 η φίλη σου
 η γκόμενα σου
 είμαι ο καθρέφτης σου,
 ο ψεύτης σου, η θλίψη σου,
 η χαρά σου...
Είμαι...ΠΡΟΖΑΚ.

 Και γιατί;
 να μαι πάντα εκεί
όταν ο άλλος σου γαμάει τη ζωή;
 ΓΙΑΤΙ;

Και τώρα ησυχία. Φύγανε όλοι. Έφυγε κι αυτός. Έφυγε. Τι ώρα είναι άργησα; Άργησα. Να φύγω ξέχασα. Και τώρα τι...; Όταν όλοι λείπουν και μένεις μόνος; Φεύγεις και συ ή είσαι ήδη η φυγή;

Σκάσε... Μίλα μου λίγο.. Μείνε... Φύγε... Μείνε λίγο...

Μην μ' αγγίζεις σου λέω γιατί
Θέλω να μ' ακουμπήσεις
Μίσησε με, χρειάζομαι λίγο
να μ' αγαπήσεις
βούλωσε το.
Μπορείς την καρδιά σου
να μου ανοίξεις;
Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ
Θα μου λείψεις...(*2)

Τι ακριβώς ζητάτε από εμένα??
Πείτε μου...
Εγώ δεν το ζω στο δρόμο
Εγώ λέω το δρόμο δείχ' τε μου...
Έχω χαθεί και κανείς άλλος δεν ευθύνεται
Μα δεν θα σας το πω όσο πολύ και αν θέλω να μείνετε...

Ίσως έτσι να το κάνετε, με πιάνετε,
τουλάχιστον ο νους μου έτσι το αντιλαμβάνεται.
Όσες φορές ζήτησα κάτι
τις περισσότερες από αυτές μου γυρίσατε την πλάτη...

Αντιθέτως, ό,τι αποστρέφομαι, ό,τι απεύχομαι
και με κάνει να καταστρέφομαι
όλοι πρόθυμοι να το προσφέρετε
χαμογελώντας με χαμόγελα αινιγματικά

Σαν της Τζοκόντας και όντας ετών 25
μπορώ στάνταρ να σου πώ
πως πιο εύκολα βρίσκεις χόρτο
από ειλικρινές σ' αγαπώ
τόνοι και από τα δύο αν μπουν στον οργανισμό σου
εντέλει δεν ξέρω πιο περισσότερο σε μαστουρώνει

Για αυτό φύγε και άσε με να γράψω
θέλω στο χαρτί και όχι πάνω σου να ξεσπάσω
σου λέω με την ελπίδα πως θα μείνεις εδώ,
στην αγκαλιά σου να με αφήσεις να κλάψω
Σε σιχαίνομαι, ποτέ δεν σ' αγάπησα
σε λατρεύω να πας να γαμηθείς με όποιον βρεις
Θεέ μου ζηλεύω
Θέλω να ανέβω στην κορυφή,
βρείτε μου τρόπο για να κατέβω
γουστάρω την ζωή μου απλή
και λατρεύω να την ανακατεύω

Προτιμάω από εσένα τσουλάκι
να γαμάω όποια βλέπει το μάτι μου
ποια είσαι εσύ γαμώτο;
και τι κάνεις στο κρεβάτι μου;
Που είναι η αγάπη μου;

Θέλω να βγω, να πιω έναν καφέ.
Θέλω μόνος μου σπίτι να μείνω
Θέλω να συνεχίσω λίγο ακόμα
αυτό το κουπλέ
Γεια χαρά, σε αφήνω...