Έρωτας στα Χρόνια του Πρόζακ

Μ ένα έθνος βυθισμένο στην μαστούρα της καταστροφολογίας και μια γενιά απογοητευμένη απ όλα...τι μένει; ΠΡΟΖΑΚ Πως καταντήσαμε ρε πούστη μου; Να θαυμάζουμε τους άντρες σαβουρογάμηδες και τις γυναίκες "μετρό". Τι τις ποιες; Αυτές που όταν δεν έχουν από που να πιαστούν ανοίγουν τα πόδια. Και είναι κι άλλοι....

Και είναι δύσκολο. Όχι όχι... είναι δύσκολο να σαι σχιζοφρενής πίστεψε με γιατί δε τα βγάζεις πέρα με κανέναν! Είναι όλοι καταθλιπτικοί και δε νοιάζονται ούτε για σένα ούτε και για τις 10 προσωπικότητες που κουβαλάς στο μάτι... ΠΡΟΖΑΚ.


Κάπου στο τέρμα και ο έρωτας που άφησε τα βέλη κι έπιασε πληκτρολόγιο μπας και μας προλάβει. Τι να προλάβει έτσι που τα κάναμε... Γέλα ρε. Σου μείνανε τα τόξα καβάτζα. Μαλάκα και συ. Νικήθηκες από ένα χαρτάκι. Χαρτάκι είπα ή χαπάκι; Χαπάααααακι. ΠΡΟΖΑΚ. 


Πες μου, τι πίνουνε οι σκιές και μάθανε να κρύβονται. Τι παιχνίδι έστησε το σκοτάδι στο φως, πες μου, πες μου... Γιατί δεν χτυπάνε τα όνειρα το κεφάλι σου και χτυπάει το άγχος την καρδιά σου; Κρατάς μαχαίρι; Όχι τώρα. Όχι όχι όχι... Περίμενε. Όταν δε θα κοιτάζω. Τώρα ξέρω. Τώρα τι με νοιάζει; ΠΡΟΖΑΚ


Είμαι τα πάντα. Είμαι... Είμαι δοχείο εκτόνωσης,
 είμαι το φάρμακο για τις ανασφάλειες που σου φύτεψε στο κεφάλι το lifestyle,
 είμαι... είμαι η ψυχολόγος σου,
 η φίλη σου
 η γκόμενα σου
 είμαι ο καθρέφτης σου,
 ο ψεύτης σου, η θλίψη σου,
 η χαρά σου...
Είμαι...ΠΡΟΖΑΚ.

 Και γιατί;
 να μαι πάντα εκεί
όταν ο άλλος σου γαμάει τη ζωή;
 ΓΙΑΤΙ;

Και τώρα ησυχία. Φύγανε όλοι. Έφυγε κι αυτός. Έφυγε. Τι ώρα είναι άργησα; Άργησα. Να φύγω ξέχασα. Και τώρα τι...; Όταν όλοι λείπουν και μένεις μόνος; Φεύγεις και συ ή είσαι ήδη η φυγή;

Σκάσε... Μίλα μου λίγο.. Μείνε... Φύγε... Μείνε λίγο...

Μην μ' αγγίζεις σου λέω γιατί
Θέλω να μ' ακουμπήσεις
Μίσησε με, χρειάζομαι λίγο
να μ' αγαπήσεις
βούλωσε το.
Μπορείς την καρδιά σου
να μου ανοίξεις;
Δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ
Θα μου λείψεις...(*2)

Τι ακριβώς ζητάτε από εμένα??
Πείτε μου...
Εγώ δεν το ζω στο δρόμο
Εγώ λέω το δρόμο δείχ' τε μου...
Έχω χαθεί και κανείς άλλος δεν ευθύνεται
Μα δεν θα σας το πω όσο πολύ και αν θέλω να μείνετε...

Ίσως έτσι να το κάνετε, με πιάνετε,
τουλάχιστον ο νους μου έτσι το αντιλαμβάνεται.
Όσες φορές ζήτησα κάτι
τις περισσότερες από αυτές μου γυρίσατε την πλάτη...

Αντιθέτως, ό,τι αποστρέφομαι, ό,τι απεύχομαι
και με κάνει να καταστρέφομαι
όλοι πρόθυμοι να το προσφέρετε
χαμογελώντας με χαμόγελα αινιγματικά

Σαν της Τζοκόντας και όντας ετών 25
μπορώ στάνταρ να σου πώ
πως πιο εύκολα βρίσκεις χόρτο
από ειλικρινές σ' αγαπώ
τόνοι και από τα δύο αν μπουν στον οργανισμό σου
εντέλει δεν ξέρω πιο περισσότερο σε μαστουρώνει

Για αυτό φύγε και άσε με να γράψω
θέλω στο χαρτί και όχι πάνω σου να ξεσπάσω
σου λέω με την ελπίδα πως θα μείνεις εδώ,
στην αγκαλιά σου να με αφήσεις να κλάψω
Σε σιχαίνομαι, ποτέ δεν σ' αγάπησα
σε λατρεύω να πας να γαμηθείς με όποιον βρεις
Θεέ μου ζηλεύω
Θέλω να ανέβω στην κορυφή,
βρείτε μου τρόπο για να κατέβω
γουστάρω την ζωή μου απλή
και λατρεύω να την ανακατεύω

Προτιμάω από εσένα τσουλάκι
να γαμάω όποια βλέπει το μάτι μου
ποια είσαι εσύ γαμώτο;
και τι κάνεις στο κρεβάτι μου;
Που είναι η αγάπη μου;

Θέλω να βγω, να πιω έναν καφέ.
Θέλω μόνος μου σπίτι να μείνω
Θέλω να συνεχίσω λίγο ακόμα
αυτό το κουπλέ
Γεια χαρά, σε αφήνω...

Σκόρπια Πέταλα

Λίγα ροζ, λίγα κόκκινα, λίγα λευκά... Αν όλα κρύβουν μια ιστορία, τότε ποια να ναι η δική τους; Ίσως μια απογοήτευση, ένας χωρισμός, μια γλυκιά προσμονή ή λίγος αυθορμητισμός από το πουθενά. Μα τι σημασία έχει τώρα που κείτονται έτσι παγωμένα στον βρώμικο πεζόδρομο;

Θέλω να ξεκινήσω μια φωτιά. Έτσι για πλάκα, να κάψω όλα τα νεκρά πέταλα του κόσμου. Έτσι να δω, πόσο κόκκινο αντέχει το τζάκι μου. Να δω, αν αντί για στάχτη θα κερδίσω λίγο αίμα λουλουδιών. Λένε ο Νοέμβριος είναι ο καλύτερος μήνας για τις τριανταφυλλιές. Αν είναι για τα άνθη... Θα ναι και για τ αγκάθια.

Πάλι αγκάθια και αίματα σκέφτεσαι; Όχι. Όχι καμία σχέση.
Τότε; Τότε τι;
Τότε πες μου τι σκέφτεσαι... Κρατάς μυστικό;

Ένα Άγραφο Μυθιστόρημα

(...)

Πες μου, σε διάβασα σωστά; Μα πως... Το ανθρώπινο πρόσωπο, ανώτερο και από την πληρέστερη σελίδα κρύβει περισσότερα, αποκρύπτει περισσότερα. Εκείνη με διάπλατα μάτια κοιτάζει έξω. Και στο ανθρώπινο μάτι- αλήθεια πως θα το όριζες;- ένα ρήγμα- μια διαίρεση τέτοια ώστε όταν συλλάβεις το κοτσάνι, η πεταλούδα έχει ήδη πετάξει- ο σκόρος πλέον είναι που κρέμεται από το κίτρινο λουλούδι- κουνήσου, σήκωσε το χέρι σου, πιο πέρα, ψηλά, μακριά. Δεν θα το κάνω. Ακινητοποιούμαι. Τρέμω. Ζωή, ψυχή, πνεύμα, ότι και να είσαι από την Μίνι Μαρς, το ίδιο είμαι και γω στο δικό μου λουλούδι- το κοράκι πάνω από τα χαμηλότερα των χαμηλότερων- μόνη, διαφορετικά ποια θα ήταν η αξία της ζωής; Να ανυψωθείς. Να μείνεις ακίνητος το βράδυ, το μεσημέρι. Να μένεις ακίνητος πάνω από τα χαμηλά. Το τρεμούλιασμα εκείνο του χεριού- ανύπαρκτο τη μία, την άλλη να το! Ύστερα επανέρχεται και ισορροπεί. Μόνος, αόρατος. Διακρίνοντας την εικόνα των τελματωμένων, όλα τόσο θαυμαστά. Κανείς δεν κοιτάζει, κανείς δεν νοιάζεται. Τα μάτια των άλλων οι φυλακές μας. Οι σκέψεις τους, κλουβιά μας. Αέρας πάνω, αέρας και κάτω. Το φεγγάρι και η αιωνιότητα... Ω πως σωριάζομαι στην χλόη! Είσαι άραγε και συ εκεί και κάτω, εσύ στη γωνία, πώς σε είπαμε γυναίκα;- Μίνι Μαρς. Τι όνομα είναι αυτό; Να τη, πάνω στο άνθος της. Ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα κούφιο όστρακο- ένα αυγό- ποιος είπε ότι τα αυγά είναι φτηνότερα; Εσύ ή εγώ; Ω μα εσύ το είπες στην επιστροφή, δε θυμάσαι; Όταν ο ηλικιωμένος κύριος άνοιξε ξαφνικά την ομπρέλα του, ή μήπως φταρνίστηκε τελικά; Τέλος πάντων, ο Κρούγκερ έφυγε, και συ επέστρεψες στο σπίτι σου από τον "πίσω δρόμο", αχρηστεύοντας τις μπότες σου. Ναι. Και τώρα, έχεις θέσει στα γόνατα σου ένα μαντηλάκι για να πετάς τα γωνιώδη θραύσματα από το τσόφλι. Θραύσματα ενός χάρτη. Ενός παζλ.Πόσο θα θελα να τα ενώσω...!

 (...)

Μεταφράζοντας Virginia Woolf. Απόσπασμα από το διήγημα "An unwrittern Novel" που εμπεριέχεται στην συλλογή "A Haunted House and Other Short Stories".
Ελπίζω να σας άρεσε.

Η ανηφόρα

Δεν ξέρω εάν συμβαίνει και σε εσάς αλλά ναι έχω κάποια όνειρα τα οποία είναι μάλλον επαναλαμβανόμενα ως μοτίβα. Ένα από αυτά, είναι μια γιγάντια ανηφόρα. Κάθε φορά που βρισκόμουν μέσα σε κάποιο αυτοκίνητο να την ανεβώ πάντα εκείνο έφευγε πίσω και κατέληγα να παρασύρομαι μαζί του μέχρι να ακουστεί το μεγάλο μπαμ και να ξυπνήσω. Ίσως φαίνεται μάλλον αστείο αλλά πιστέψτε με όταν το "ζεις" είναι φρικιαστικό. 

Το Σάββατο το βράδυ όμως ήταν πολύ διαφορετικό. Ήμουν στην αρχή μιας διπλάσιας σε κλίση ανηφόρας,απόκοσμη όπως και η αρχική και ακόμα χειρότερη. Αυτή τη φορά δεν ένιωθα φόβο. Την κοιτούσα για ώρα μέχρι που παίρνω μια βαθιά ανάσα και πατάω γκάζι. Ήθελα να φωνάξω στον εαυτό μου να μην το κάνει. Να με προειδοποιήσω ότι δεν καταλήγει καλά αυτό το όνειρο ποτέ... Μα παρά τον θόρυβο για πρώτη φορά, την ανέβαινα. Όταν έφτασα στην κορυφή σταμάτησα να βλέπω τον εαυτό μου σαν τρίτο πρόσωπο και έγινα ο εαυτός μου. Στη θέση του συνοδηγού είδα εσένα... 

Μου έδειχνες μια παραλία με λευκά κρυστάλλινα νερά (γιατί ήταν τόσο διάφανα κανείς δεν ξέρει) και λεπτό βοτσαλάκι. Είχα χαθεί στην ομορφιά του και στο χαμόγελο σου. "Είδες που άξιζε;" μου είπες... "Άξιζε." Σου απάντησα. 

My Comic Alter Ego

Από τότε που ανακάλυψα το λάτρεψα οπότε σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας... Special Thanks to Alex και στην Li Chen φυσικά!

7 Μικρά Μυστικά

Ύστερα από πρόσκληση της αγαπητής φίλης Ελεύθερο Πνεύμα αποφάσισα να συμμετάσχω και γω στο παιχνίδι και να σας αποκαλύψω 7 μικρά μου μυστικά...

• Θυμώνω εύκολα παρότι τα όρια μου έχουν αυξηθεί λόγω της δουλειάς... Κι αν φουντώσω...
• Λατρεύω το τσάι, συγκεκριμένα το earl grey και το vanilla rooibos των starbucks. Συνήθως μου αρέσει να τα συνοδεύω με κάποιο γλυκάκι, ενώ τα προτιμώ κάθε φορά που αισθάνομαι ψυχολογικά πιεσμένη. 
• Έχω αδυναμία στα φρουφρου και αρώματα! Σαπουνάκια, κολόνιες, αφρόλουτρα οτιδήποτε μπορεί να έχει όμορφο άρωμα ή και μπουκαλάκι με κάποια γήινη αίσθηση... Αντιθέτως, δεν μου αρέσουν οι βαριές και αφύσικες μυρωδιές. 
• Αγοράζω περισσότερα βιβλία απ όσα αντέχω να διαβάσω. Έχω γεμίσει την βιβλιοθήκη μου και αντί να ξεκινήσω να τα διαβάζω αγοράζω κι άλλα...κι άλλα...κι άλλα...! Όταν καταφέρω να δείξω την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση και τα διαβάσω, παίρνω ακόμα περισσότερα...
• Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα ότι κάθε φορά που έπεφτα για ύπνο το κρεβάτι μου σηκωνόταν από το έδαφος, έβγαινε από την μπαλκονόπορτα και πετούσε... Το πρωί καταλάβαινε υποτίθεται πότε κοιμόμουν ελαφριά και ξαναπροσγειωνόταν στο δωμάτιο μου.
• Μου αρέσουν πολύ οι αγκαλιές! Και να αγκαλιάζω και να με αγκαλιάζουν! Το βρίσκω πολύ τρυφερή κίνηση και το συνειδητοποίησα μόλις πρόσφατα...! Είναι απίστευτη η ζεστασιά που μπορεί να αισθανθείς αν και οι δυο άνθρωποι την εννοούν την κίνηση. Δεν μιλώ μόνο για ερωτικές αγκαλιές! Μην παρεξηγηθώ ε....
• Δεν αντέχω την ρουτίνα την πίεση και την ανία. Θέλω αλλαγές, θέλω πράγματα να με γεμίζουν! Έτσι, μ αρέσει να μιλάω με νέα πρόσωπα, να αλλάζω ξαφνικά ντύσιμο, μουσική, στέκια...Κι όλα αυτά συνοδευμένα από ατελείωτες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων...! 

Λοιπόν τώρα που τα ξαναδιαβάζω μου φαίνονται αστεία :P Και προσκαλώ με την σειρά μου... την Ginny, τον Ιανό, την Διαμαντένια, την Art, τον Κittaro και την Poisonous

Αυτά... Σας χαιρετώ!