Χριστουγεννιάτικη Ουτοπία

Καλησπέρα σε όλους...! Πάνε 21 μέρες απο την τελευταία μου ανάρτηση και τόσο το blog όσο και σεις είχατε αρχίσει να μου λείπετε απίστευτα...

'Εφτασαν λοιπόν τα Χριστούγεννα. Παγωμένες μικρές λαμπίτσες στους δρόμους, στις πλατείες, στα σπίτια μας προσπαθούν να ζεστάνουν το μέσα μας και οι γιορτές ξεκινούν. Ναι είμαι απο εκείνους που μελαγχολούν τέτοιες μέρες αλλά σπάνια το δείχνουν. Το θετικό της υπόθεσης είναι οτι μένω ίδια ακόμα και όταν τα φωτάκια σβήνουν για λίγο μέχρι να ξανανάψουν...

Φέτος όλα μου φαίνονται μάλλον μακρινά και παγωμένα. Περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία να ακούσω τα κάλαντα μήπως έστω και τελευταία στιγμή με θυμηθεί αυτό το τόσο πολυάσχολο πνεύμα των Χριστουγέννων και μου κάνει καμία επίσκεψη. Δεν σταματώ ούτε να ελπίζω ούτε και να χαμογελώ βέβαια. Άλλωστε τέτοιες μέρες δεν είμαι σίγουρη αν επιτρέπεται να μην είμαι χαζοχαρούμενη!

Μπορεί τα Χριστούγεννα φέτος να μην ξυπνάνε μέσα μου εκείνη την παιχνιδιάρικη διάθεση αλλά ο Άγιος Βασίλης με αποζημείωσε και ήρθε νωρίτερα φέτος. Έφερε στη ζωή μου ένα πρόσωπο που με κάνει να χαμογελάω, να σκέφτομαι, να ταξιδεύω και να ονειρεύομαι... Το πιο όμορφο δωράκι που μου έκανες ποτε Άγιε μου Βασίλη...Με όλο τον σεβασμό όμως, ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση. Αφού κοιτάζεις τη λίστα σου δύο φορές για να δείς ποιος είναι καλό παιδί και ποιός όχι γιατί τα κακά παιδιά παίρνουν και τα δώρα των καλών; Ξέρω οτι θέλεις να είσαι καλός και δίκαιος...Γι αυτό στο αναφέρω... Εύχομαι όλα να συνεχιστούν τόσο όμορφα όσο ξεκινάνε...

Και τώρα η ώρα να σας ευχηθώ μέσα απο την ψυχή μου, υγεία ευτυχία και μια ζωή ονειρεμένη να ξεδιπλωθεί μπροστά σας! Δεν ξέρω αν υπάρχουν ξωτικά, καλικάτζαροι, Άγιος Βασίλης, ή πνεύμα των Χριστουγέννων. Το σίγουρο είναι οτι μέσα μας υπάρχει αρκετή αγάπη για να κάνει την κάθε μας μέρα μια ατελείωτη γιορτή. Να στε καλά. Θα τα πούμε ξανά σύντομα... Φιλιά πολλά.

Xρόνια πολλά!

The Big Bang

Πάντα πίστευα οτι οι άνθρωποι είμαστε τα πιο υπέροχα και τα πιο άθλια πλάσματα ταυτόχρονα. Αυτό που γίνεται μέσα μου δεν μπορώ να το ταυτίσω ούτε καν με τον δυνατότερο κεραυνό της ημέρας. Απογοήτευση, μελαγχολία, κούραση... Πολλά...και ήρθε η ώρα για το μεγάλο μπαμ...

Ο ήλιος δεν μας έκανε την τιμή να εμφανιστεί σήμερα. Κρύβεται πεισματικά στα μαύρα φουστάνια της συννεφιάς. Η βρεγμένη άσφαλτος μοιάζει με κατάμαυρο φίδι έτοιμο να σε καταπιεί όταν φτάσεις στο τέλος του, και συ τι κάνεις; Αυτό που κάνεις πάντα όταν δεν μπορείς να φρενάρεις. Γκαζώνεις κι αμα είναι να φύγεις έφυγες. Που πάς; Θ αργήσεις; Πάρε κλειδιά... Δεν σου έδωσα ποτέ ε; Καλά... δε θα γυρνούσες άλλωστε. ΔΕ ΣΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙΣ. 

Οχι οχι καλύτερα. Εχω κουραστεί. Εχω σιχαθεί. Είναι εμετικοί όλοι εκείνοι οι εγωκεντρικοί, ζηλόφθονες και αδιάκριτοι άνθρωποι που σου μιλούν πιστεύοντας οτι σε ψαρεύουν. Το μυσικό είναι ένα, να τους απαντάς ειλικρινέστατα αναφέροντας "λεπτομέριες" που ξέρεις οτι θα τους εκνευρίσουν. Είναι κακό αυτό ε; Ναι είναι βασικά, αλλά δε θυμάμαι να δήλωσα πουθενά "άγγελος" στο βιογραφικό μου. 

Η βροχή συνεχίζει και απο την πολλή υγρασία οι ψυχές μας αρχίσανε να μουχλιάζουνε. Δε μας νοιάζει τι κάνει ο άλλος αρκεί να μας ακούει. Φτάνει να μας λύνει τα προβλήματα. Τότε ειναι καλός. Τότε είναι φίλος. Όταν υποφέρει, αγχώνεται, πονάει και δε μπορεί, απλά δε μπορεί να κάνει πλέον τον ψυχολόγο δε λέμε να το βουλώσουμε. Εχουμε πρόβλημα που δε μας κάθεται η Α ή ο Β. Τα Γμήσαμε όλα τελικά. Συγνώμη. Δε μπορώ ν ακούσω άλλο. Θέλω αλλά η ριμάδα η βροχή κάνει παράσιτα. Άλλωστε ούτε ψυχολόγος δήλωσα στο βιογραφικό μου.
Και τι δήλωσες; 

Ξέρω οτι στην Ελλάδα ο,τι δηλώνεις είσαι. Ξέρω επίσης οτι οι ταμπελίτσες είναι λίγες και θέλω να πιστεύω οτι δεν με καλύπτουν. Δήλωσα Μαρία. Μια Μαρία απο τις χιλιάδες Μαρίες του κόσμου. Η καταιγίδα συνεχίζει. ΓΙΑ ΠΟΣΟ;

Οχι οτι με νοιάζει πλέον...τώρα...φεύγω μακριά...

Ασάλευτος ο ουρανός αγέρας που με χωράει
δαίμονες που μου στέρησαν οργή
Ασάλευτες οι μέρες πια που ονόματα αλλάζουν
φίλοι που τις ανάγκες μας κρυφά αρπάζουν

Και φεύγουν μακριά και χάνονται

Σωρός μου κάτω οι ψυχές η μια πάνω στην άλλη
αγγίζουνε αγγίζονται στης μοίρας το μαγκάλι
κι εσύ που χρόνια μου ζητάς θεούς να βρεις να κάψεις
στα σύννεφα να ξενυχτάς να τρέξεις να πετάξεις

Να φύγεις μακριά να χάνεσαι

Δεν ξέρω αν οι αλήθειες μου αντέχουν στο χρόνο
η αν είναι μόνο ψέματα που έφτιαξα κρυφά
Δεν ξέρω αν η ανάσα μου έμαθε απ' το δρόμο
η αν απλά με συγχωρώ πριν βάλω τη θηλιά

Και φεύγω μακριά και χάνομαι

Στον πονοκέφαλο της νύχτας...

Καλησπέρα σας.
Ο τίτλος της αποψινής μου ανάρτησης δεν είναι ούτε λογοπαίγνιο, ούτε ειρωνία και γενικότερα δε διαθέτει καμία κρυφή σημασία. Κυριολεκτώ. Έχω πονοκέφαλο απόψε. Μάλλον κάτι θα κόλλησα...Θα δείξει...Ξέρω οτι δε μοιράζομαι ιδιαίτερα στιγμές απο την καθημερινότητά μου...μα θα κάνω μια εξαίρεση σήμερα...

Ξεκινάω λίγο στραβά, αλλά η αλήθεια είναι οτι νιώθω υπέροχα. Υπάρχει μέσα μου ένας ρομαντισμός που και πάλι δεν έχω ιδέα απο που πηγάζει. Αισθάνομαι έντονα οτι θέλω νέα πρόσωπα στη ζωή μου και η αλήθεια είναι πως υπάρχει κάτι μέσα μου που φωνάζει πως θα έρθουν... Ανυπομονώ και δε μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω. Και δεν είμαι η μόνη...

Αγαπητέ κύριε άγνωστε,
Βρεθήκαμε στο ίδιο λεωφορείο εχθές, όταν μπήκε μέσα μια τυφλή κοπέλα. Διστακτικός στην αρχή την κοιτούσατε, αλλά στη συνέχεια, τη βοηθήσατε να καθήσει με μια στοργή απερίγραπτη...Σε ειδα που κοιτούσες πότε αδιάφορα ύστερα έξω απο το παράθυρο και μετά το βλέμμα σου ξανά πίσω σ εκείνη. Εκείνη...χαμογελούσε. Ίσως το αισθανόταν. Συνέχισα να σας παρατηρώ... Άνοιξες το στόμα σου να πείς κατι...το μετάνιωσες και μετά ξανα με μια αμηχανία τη ρωτησες που θα κατέβει. Σου έδωσε την απάντηση και χαμογέλασες ακόμα πιο πλατιά αφού συνειδητοποίησες οτι είχατε τον ίδιο προορισμό...Μπήκαμε στο μετρό και σας έχασα... Εφτιαχνα σενάρια στο μυαλό μου, πολύχρωμα σενάρια όταν πριν λίγο το χρώμα που κυριαρχούσε ήταν μαύρο.

Άλλαξα χαρούμενη το τραγούδι στο mp3 μου και άρχισα να χαμογελάω πλατιά αυτή τη φορά. Ξέρω οτι μπορεί να μοιάζει ηλίθιο να χαμογελάς μόνος σου ενώ όλοι είναι σοβαροί αλλά δε μπορούσα ν αντισταθώ. Χαμογελούσα λοιπόν στο κενό για αρκετή ώρα μέχρι που συνειδητοποίησα οτι δεν υπήρχε κενό αλλά ηταν το πρόσωπο ενος τύπου ο οποίος μου ανταπέδιδε το χαμόγελο. Εσκυψα ντροπαλα το κεφάλι και κατέβηκα. Το ίδιο και εκείνος. Προχωρώντας λίγο σας ξαναείδα αγκαζέ αυτή τη φορά. Πόσο όμορφα την κοιτούσες! Χωρίς ίχνος λύπησης, γεμάτος ευτυχία, τα μάτια σου έλαμπαν! Και εκείνη χαμογελούσε οπως χαμογελούσα και γω. I know you ve got a secret smile...το είδα...Και εκείνη το είδε είμαι σίγουρη απλά με άλλο τρόπο...Σας έχασα και πάλι... Λογικό μέσα σε τόσο κόσμο...

Μετά απο αρκετή ώρα φτάνω στη σχολή...Κάθομαι σ έναν απο αυτούς τους ελεεινούς ξύλινους πάγκους δίπλα ακριβώς απο το κιλυκείο που ήταν γεμάτο κόσμο.
"Συγνώμη να κάνω μια ερώτηση;" Σηκώνω τα μάτια μου και αντικρίζω ένα γνωστό χαμόγελο. Ήθελα πραγματικά να γελάσω με όλη μου την ψυχή.
"Πές μου"
"Το...εμ...το κιλυκείο που είναι;" Σηκώθηκα, του ανταπέδωσα το βλέμμα και το χαμόγελο για δεύτερη φορά και είπα
"Ακριβώς πίσω σου" Γύρισε να κοιτάξει και απλά έφυγα πριν προλάβει να το συνειδητοποιήσει...Δεν είμαι εγώ για τέτοια... -true story

Να χαμογελάτε. Σας φιλώ.

Μετανοείτε! Το κουτί απεφάνθη!

Παρακαλείσθε εαν η άποψις και αι ως τώρα εντυπώσεις σας περί εμού είναι θετικαί να διακόψετε την ανάγνωση της παρούσης αναρτήσεως. Ευχαριστώ.

Σαν παιδί και γω, και εν μέσω κρίσης -καλέ όχι οικονομικής αυτή είναι fake εδώ μιλάμε για κρίση καφρουλίασης- παρατήρησα οτι έχουμε γίνει πολύ γκοθάδες και emo τελικά και πρώτοι απ όλους οι δημοσιογράφοι. Ανοίγω την τηλεόραση, Η1Ν1 κρούσματα, συμπτώματα, εμβόλια, νοσοκομεία, γουρούνια, γύρος τζατζίκι, τα πάντα όλα οδηγούν στο εξής συμπέρασμα...ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα λες ντάξει ρε παιδί μου μπορεί να έχω καλά αντισώματα να τη γλιτώσω... Και κει που ηρεμείς, τσακ "το ημερολόγιο των Μάγια σταματάει στο 2012" το τέλος του κόσμου πλησιάζει. Και να σου Χαρδαβέλας, History Channel, ποπ κορν, νερντς και φυσικά τα πάντα όλα οδηγουν στο εξής συμπέρασμα... ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ. Οπότε εδώ μου γεννιέται μια απορία. Γιατί να κάνω το εμβόλιο αφού ούτως ή άλλως θα πεθάνω το 2012; Ασε που απ οτι ακούω θα γίνει και τζερτζελές γιατί να το χάσω; Παίρνω μια ακόμα ανάσα και αλλάζω κανάλι...τα φώτα σβήνουν... Οι σκιές μεγαλώνουν και τα μάτια μου δεν αντέχουν το τρομακτικό θέαμα...ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ. Ok ντάξει εκεί πεθαίνεις χωρίς παραπάνω συλλογισμό. Στάνταρ πράγματα...Το αστείο της υπόθεσης είναι οτι μας έχουνε πείσει οτι θα πεθάνουμε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο και έτσι έχουμε πάρει τα μέτρα μας! Σταματήσαμε να γουστάρουμε τους άντρες και τις γυναίκες και φαντασιωνόμαστε βρικόλακες...Cooooool!
Τελικά με τόσες ανάσες, υπεροξυγονώθηκε ο λιγοστός μου εγκέφαλος και είμαι και πολύ hi...Κόψτε το μπάφο και ανοίξτε την Tv! Είναι και τσάμπα.

Απορία νούμερο δύο, αυτοί στο Mega, πόσο καιρό σκοπεύουν να γιορτάζουν τα 20 τους γενέθλια; Κοντεύουν τα 21 και ακόμα βλέπουμε top 20. Αλλά κ αυτός ο Καπουτζίδης ρέστα δίνει. Βγάζει όοοολα του τ αποθυμένα. Σκυλού ντύθηκε, Σικ μεγαλοκυρία ντύθηκε, την άλλη φορά γδύθηκε ντάξει τι άλλο θα κάνει πια; Βαρεθήκαμε ρε παιδιά...Έχει γίνει γραφικός και γελοίος πραγματικά..Δεν έχω κάτι με την ομοφυλοφιλία. Αυτός σίγουρα έχει όμως, αλλιώς δε μπορώ να εξηγήσω γιατί να ξεφτυλίζει την σεξουαλική του επιλογή έτσι.

Απορία νούμερο τρία, δε θα σχολιάσω το οτι μας έχουνε πεθάνει στις επαναλήψεις, κάτι άλλο να ρωτήσω, ιδέα μου είναι ή τα περισσότερα σίριαλ είναι εκτός πραγματικότητας; Φτωχές οικογένειες που ζουν σε μεζονέτες, καλοσύνη δίχως σύνορα που κάνει τους χαρακτήρες πιο fake και απο το βυζί της Αλεξανδράτου, όλοι έχουνε πάει με όλους και χαζά σενάρια. God...Δειξε λίγο έλεος... please...θα πάω απο eye cancer...

Απορία νούμερο τέσσερα, αυτές οι καημένες στο top model γιατί κλαίνε συνέχεια; Απαπαπα, λίγο το γυρνάω και νιώθω λές και βλέπω την Μάρθα Βούρτση στις μεγάλες δόξες της! Καλέ κορίτσια καλέ μη κλαίτε! Mη χρυσή μου έχω ευαίσθητα νεύρα... Δε μπορώ τόση κλάψα. Να δείς που κάτι παραπάνω ξέρουνε. Μήπως να το κάνω και γώ; Οχι μωρέ κλαίω άσχημα άσε... Η ζωή είναι ωραία βρε, χαρείτε τη πόσο θα ζήσετε; (οχι χωρίς πλάκα, αμα δε πάτε απο H1N1, απο 2012 ή απο Μητσοτάκη στάνταρ θα πάτε απο υποσίτιση...) Απο τις μοντέλες wannabe, βρίσκομαι μπροστά στην πορνοστάρ wannabe, ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγομεν (ναι τη Πετρούλα Κωστίδου του Star λέω...) και μου γυρνάει το μάτι ανάποδα. Δε θα σας πώ πως γίνεται είναι αηδιαστικό, αλλά θα πώ οτι ειναι και χρήσιμο αφού μπορώ να βρώ το τηλεκοντρόλ που είναι πίσω μου και να την κλείσω ωρέ τη ριμάδα την TV!

Και κεί που κλείνω την τηλεόραση και νιώθω και γώ οτι κάτι έκανα ρε παιδί μου, οτι είμαι μια κοινωνική επαναστάτρια που αντιστέκεται σθεναρά σε οτι της σερβίρουν μπαίνω facebook... Τι να κάνω, να δώ καμια φωτογραφία...Να δώ...
1) Πετρούλες, Βραχούλες, Τσακμακόπετρες, όλα τα χω. Μα καλή μου, γιατί να δείχνεις αρχιτσουλαρά στις "πικούλες" του face? Απαπα απελπισία που έπεσε... Αλλά δεν είναι μόνο οι γυναίκες...
2) Ειναι και οι άντρες! Τσιμεντόληθοι πετρούλιδες που δήθεν τυχαία σηκωσαν την μπλούζα να φανούν οι κοιλιακοί, ή δήθεν τυχαία κρατάνε ένα μπουκάλι μπύρα- ειμαι πάρτι άνιμαλ gamaw kai dernw style- και κανουν αντ την παραπάνω κατηγορία
3) Da burnouts. Εδώ κολλάω και γώ... Καμένες πικ που έβγαλες στο άκυρο και τις έβαλες επειδή έπρεπε κάτι να βάλεις... Yeap... Είναι άθλιες οι περισσότερες και χωρίς καθόλου χιούμορ. Παίζει να γελάς εσύ, άντε και κανας κολλητός απο ευγένεια...
Είναι κ αλλες αλλα βαριέμαι να τις γράφω. Πείτε και σείς καμία.

Να με βλέπεις λοιπόν να χω πάθει έναν ντουβρουντζα, ένα τσιτσίρισμα άλλο πράγμα,να χω μπλοκάρει και να ψάχνω να βρώ και κανα μπλογκ. Αυτά που γουστάρω να διαβάζω most of all είναι κάτι πετυχημένα που
α)βρίζουν χωρίς λόγο και αφορμή -γιατί είμαι και μάγκας να ουμε
β)έχω πρόβλημα μεγάλο φταρνίστηκα-δικαιολογημένα ο συγγραφεύς μ αυτά που ακούει φοβάται και να κλάσει και το κάνει θέμα...Και να σου απο κάτω κάτι σχόλια "τι συγκινητικό...αχ αχ...", "υπέροχη ανάρτηση...", "σε καταλαβαίνω απόλυτα, εγώ εχθές έβηξα!" και όλα να βροντοφωνάζουν: Γινε αναγνώστης μου να νιώσω κάποιος.
Να τονίσω εδώ οτι δεν τους κατακρίνω, αλλά μου είναι αδύνατον να κρατήσω το στόμα μου κλειστό κάποιες φορές. Άλλωστε και γώ σε κάποιες μου αναρτήσεις, μπουρδολογώ ασυστόλως, γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Είναι trendy  κάντο και συ! ΜΠΟΡΕΙΣ. 

Ε αυτά... Ήθελα να πετάξω λίγη χολή για να μετανοήσω τώρα με την ησυχία μου...Μετανοείτε συνάνθρωποι και σείς όσο είναι καιρός!!!

Κάντε θετικές σκέψεις...θα πεθάνουμε ακαριαία.

P.S. Αν σας φάνηκε χαζή η ανάρτηση, δε φταίω... είχα προειδοποιήσει... 

Είμαι η Καφρούλα και μόλις τελείωσα.

Νύχτες σαν αυτή

Σςςς... Το νιώθεις;

Νύχτες σαν αυτή ψάχνω μέσα μου να δώ τι είναι αυτό που νιώθω. Ακολουθώ βήμα βήμα έναν δρόμο απο σκέψεις. Μα ο δρόμος είναι γεμάτος βράχια, αδιάβατος σχεδόν, πώς να τον ακολουθήσω χωρίς να χάσω το μονοπάτι; Ξεκινάω απο κάπου και καταλήγω κάπου αλλού. Τα χνάρια μου σβήνονται και πίσω δε μπορώ να γυρίσω. Χάνομαι, στριφογυρνάω, πέφτω, σηκώνομαι, γελάω, πονάω...Και νύχτες σαν αυτή αναρωτιέμαι είναι κανείς εδώ;

Είναι κανείς εδώ; 

Ηχώ παρέα με έναν ψυχρό αντίλαλο κεντάνε με ασημένια κλωστή τα όνειρα μου. Μοναχικά κ αυτά, ξεχασμένα, πεταμένα, ανυψωμένα στον κόσμο που ποτέ κανείς δε θ αγγίξει. Δεν υπάρχει αυτός ο κόσμος, είναι ψέμα. Μοναξιά είναι να βαδίζεις στα όνειρα σου παρέα με τις σκιές που κάνουν τα μάτια όταν τα κλείνεις με δύναμη και να νιώθεις το απόλυτο τίποτα. Δε θέλω παρέα. Οχι ευχαριστώ συνεχίζω μόνη. Ναι... Καλά θα μαι. Καλά θα μαι μην ανησυχήτε. Και νύχτες σαν αυτή μιλάω, ψιθυρίζω, φωνάζω, ουρλιάζω, σωπαίνω...

Σωπαίνω

Σωπαίνω κ αφουγκράζομαι το γέλιο της ειρωνίας. Σταματάω το βάδισμα μου και τα μάτια μου ταξιδεύουν στον ουρανό. Νιώθω την κάθε μου ανάσα να μαστιγώνει την καρδιά μου δίχως έλεος. Νύχτες σαν αυτή... Δε θέλω να την ακούω. Ούτε την καρδιά ούτε την ανάσα. Τότε είναι που ξυπνάνε οι ήχοι απο τα ρολόγια στους τοίχους, στο χέρι μου, στο χέρι του διπλανού μου, περνάνε στο μυαλό μου, κλεινω τ αυτιά μου και ακούω αυτό το καταραμένο το τικ τακ που δε λέει να σωπάσει. Και νύχτες σαν αυτή προσπαθώ να δώ τι λείπει...

Τί λείπει;

Λείπει... Μια ζωγραφιά στ όνειρο μου που δε λέει να τελειώσει. Λείπει αυτό το μικρό αποτύπωμα που θα λύσει το μυστήριο των αποψινών συναισθημάτων. Ψάχνω, αναζητώ, ερευνώ, πουθενά...Ακαθόριστα όλα. Mαυρός ωκεανός δακρύων, σηκώνει γιγάντια κύμματα εφιάλτη κατα πάνω μου. Τρέχω σε μια άμμο μουσκεμένη απο το άγνωστο ψάχνοντας κατάλυμα...Και νύχτες σαν αυτή φοβάμαι εμένα, φοβάμαι το κενό, φοβάμαι όσα δεν αισθάνομαι και αυτά που αισθάνομαι, φοβάμαι πώς λιώνω σαν κερί μπροστά στο όνειρο μιας απουσίας.

Σςςς... Το νιώθεις;

Γκουαντάναμο

Χρόνια έρχονται και χρόνια φεύγουν μα μερικά πράγματα μένουν σταθερά. Αναρωτιέμαι, υπάρχει μεγαλύτερο τέρας σ αυτόν τον κόσμο απο τον ίδιο τον άνθρωπο; Δε θα σχολιάσω παραπάνω απλά σας παραθέτω κάποια πράγματα που θα ήθελα να δείτε αν δεν έχετε δεί ήδη δηλαδή...

Ομπάμα για Γκουαντάναμο:«χάσαμε την ημερομηνία»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009

Στις 22 Ιανουαρίου, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός πρόεδρος  είχε δεσμευτεί ότι, το αργότερο σε ένα χρόνο, δηλαδή ως το τέλος Ιανουαρίου του 2010, οι φυλακές στον Κόλπο του Γκουαντάναμο στην Κούβα θα έχουν κλείσει.

Σήμερα, παραδέχτηκε για πρώτη φορά, ότι το χρονοδιάγραμμα που είχε τεθεί για το κλείσιμο των φυλακών, δεν είναι δυνατό να τηρηθεί. «Σχετικά με το Γκουαντάναμο είχαμε μια συγκεκριμένη καταληκτική ημερομηνία την οποία χάσαμε», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό
δίκτυο NBC, απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

Στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο παραμένουν συνολικά 215 κρατούμενοι για τους οποίους δεν έχει αποφασιστεί μέχρι στιγμής τι θα γίνει. Πρόκειται για κρατουμένους που, δεν μπορούν να απελευθερωθούν ή να δικαστούν σε αμερικανικά δικαστήρια. Πολιτικοί αλλά και συγγενείς θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου αντιτίθενται στην εκδίκαση των υποθέσεων αυτών σε αμερικανικό έδαφος, επισημαίνοντας ότι, αν δικαστούν στις Ην.Πολιτείες, θα τεθεί σε κίνδυνο η ζωή Αμερικανών. 

Ηλεκτρονικη πηγή: TΑ ΝΕΑ On-line το αυθεντικό άρθρο θα το βρείτε εδώ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546734&ct=2