Νύχτες σαν αυτή

Σςςς... Το νιώθεις;

Νύχτες σαν αυτή ψάχνω μέσα μου να δώ τι είναι αυτό που νιώθω. Ακολουθώ βήμα βήμα έναν δρόμο απο σκέψεις. Μα ο δρόμος είναι γεμάτος βράχια, αδιάβατος σχεδόν, πώς να τον ακολουθήσω χωρίς να χάσω το μονοπάτι; Ξεκινάω απο κάπου και καταλήγω κάπου αλλού. Τα χνάρια μου σβήνονται και πίσω δε μπορώ να γυρίσω. Χάνομαι, στριφογυρνάω, πέφτω, σηκώνομαι, γελάω, πονάω...Και νύχτες σαν αυτή αναρωτιέμαι είναι κανείς εδώ;

Είναι κανείς εδώ; 

Ηχώ παρέα με έναν ψυχρό αντίλαλο κεντάνε με ασημένια κλωστή τα όνειρα μου. Μοναχικά κ αυτά, ξεχασμένα, πεταμένα, ανυψωμένα στον κόσμο που ποτέ κανείς δε θ αγγίξει. Δεν υπάρχει αυτός ο κόσμος, είναι ψέμα. Μοναξιά είναι να βαδίζεις στα όνειρα σου παρέα με τις σκιές που κάνουν τα μάτια όταν τα κλείνεις με δύναμη και να νιώθεις το απόλυτο τίποτα. Δε θέλω παρέα. Οχι ευχαριστώ συνεχίζω μόνη. Ναι... Καλά θα μαι. Καλά θα μαι μην ανησυχήτε. Και νύχτες σαν αυτή μιλάω, ψιθυρίζω, φωνάζω, ουρλιάζω, σωπαίνω...

Σωπαίνω

Σωπαίνω κ αφουγκράζομαι το γέλιο της ειρωνίας. Σταματάω το βάδισμα μου και τα μάτια μου ταξιδεύουν στον ουρανό. Νιώθω την κάθε μου ανάσα να μαστιγώνει την καρδιά μου δίχως έλεος. Νύχτες σαν αυτή... Δε θέλω να την ακούω. Ούτε την καρδιά ούτε την ανάσα. Τότε είναι που ξυπνάνε οι ήχοι απο τα ρολόγια στους τοίχους, στο χέρι μου, στο χέρι του διπλανού μου, περνάνε στο μυαλό μου, κλεινω τ αυτιά μου και ακούω αυτό το καταραμένο το τικ τακ που δε λέει να σωπάσει. Και νύχτες σαν αυτή προσπαθώ να δώ τι λείπει...

Τί λείπει;

Λείπει... Μια ζωγραφιά στ όνειρο μου που δε λέει να τελειώσει. Λείπει αυτό το μικρό αποτύπωμα που θα λύσει το μυστήριο των αποψινών συναισθημάτων. Ψάχνω, αναζητώ, ερευνώ, πουθενά...Ακαθόριστα όλα. Mαυρός ωκεανός δακρύων, σηκώνει γιγάντια κύμματα εφιάλτη κατα πάνω μου. Τρέχω σε μια άμμο μουσκεμένη απο το άγνωστο ψάχνοντας κατάλυμα...Και νύχτες σαν αυτή φοβάμαι εμένα, φοβάμαι το κενό, φοβάμαι όσα δεν αισθάνομαι και αυτά που αισθάνομαι, φοβάμαι πώς λιώνω σαν κερί μπροστά στο όνειρο μιας απουσίας.

Σςςς... Το νιώθεις;

Γκουαντάναμο

Χρόνια έρχονται και χρόνια φεύγουν μα μερικά πράγματα μένουν σταθερά. Αναρωτιέμαι, υπάρχει μεγαλύτερο τέρας σ αυτόν τον κόσμο απο τον ίδιο τον άνθρωπο; Δε θα σχολιάσω παραπάνω απλά σας παραθέτω κάποια πράγματα που θα ήθελα να δείτε αν δεν έχετε δεί ήδη δηλαδή...

Ομπάμα για Γκουαντάναμο:«χάσαμε την ημερομηνία»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009

Στις 22 Ιανουαρίου, δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του, ο Αμερικανός πρόεδρος  είχε δεσμευτεί ότι, το αργότερο σε ένα χρόνο, δηλαδή ως το τέλος Ιανουαρίου του 2010, οι φυλακές στον Κόλπο του Γκουαντάναμο στην Κούβα θα έχουν κλείσει.

Σήμερα, παραδέχτηκε για πρώτη φορά, ότι το χρονοδιάγραμμα που είχε τεθεί για το κλείσιμο των φυλακών, δεν είναι δυνατό να τηρηθεί. «Σχετικά με το Γκουαντάναμο είχαμε μια συγκεκριμένη καταληκτική ημερομηνία την οποία χάσαμε», είπε ο Αμερικανός πρόεδρος σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό
δίκτυο NBC, απαντώντας σε σχετική ερώτηση.

Στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο παραμένουν συνολικά 215 κρατούμενοι για τους οποίους δεν έχει αποφασιστεί μέχρι στιγμής τι θα γίνει. Πρόκειται για κρατουμένους που, δεν μπορούν να απελευθερωθούν ή να δικαστούν σε αμερικανικά δικαστήρια. Πολιτικοί αλλά και συγγενείς θυμάτων της 11ης Σεπτεμβρίου αντιτίθενται στην εκδίκαση των υποθέσεων αυτών σε αμερικανικό έδαφος, επισημαίνοντας ότι, αν δικαστούν στις Ην.Πολιτείες, θα τεθεί σε κίνδυνο η ζωή Αμερικανών. 

Ηλεκτρονικη πηγή: TΑ ΝΕΑ On-line το αυθεντικό άρθρο θα το βρείτε εδώ: http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546734&ct=2

(B)log in/ (B)log out : Ζωές πίσω απ τις οθόνες

LOG IN 

Username: Estella

Password: ****** 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ ποιός μπορεί να είναι πίσω απο ένα ψευδώνυμο; Τελευταία, μου συμβαίνει όλο και περισσότερο να νιώθω την περιέργεια μου να φουντώνει κάθε φορά που κάποια "ηλεκτρονική μορφή" κάνει την εμφανισή της στον ηλεκτρονικό μου κόσμο. Ποιός να ταξιδεύει μαζί μου στις σκέψεις και στις ανησυχίες μου; Ποιός να είναι εκείνος που μπορεί να δεί πράγματα άγνωστα ακόμα και στους κοντινότερους ανθρώπους μου ή έστω στους ανθρώπους που με βλέπουν καθημερινά;

Οι ζωές μας εχουν γίνει επικίνδυνα ηλεκτρονικές. Το έχετε παρατηρήσει; Είναι ευκολότερο να γνωρίσουμε άτομα μέσω ίντερνετ παρά στην "πραγματική ζωή". Έχω προσέξει μάλιστα την καψυποψία όσων κάνεις την απόπειρα να γνωρίσεις απο κοντά. Οι περισσότεροι - και γώ μαζί μη νομίζετε οτι διαχωρίζω τον εαυτό μου ή το παίζω σωστή- έχουμε ένα ύφος "Τι θέλεις απο εμένα;" "Γιατί με πλησιάζεις;". Ο λόγος που πιθανότατα συμβαίνει αυτό είναι η ασφάλεια που μας παρέχει ο ηλεκτρονικός κόσμος. Εδώ είμαστε όλοι λιοντάρια στα κλουβιά. Δεν μπορώ να σε βλάψω δεν μπορείς να με βλάψεις. Αν κάνεις μια τέτοια απόπειρα μπορώ άνετα να σε μπλοκάρω και να μην ξαναβρεθούμε ποτέ...

Μερικές φορές είναι διασκεδαστικό το παιχνίδι που παίζεται ανάμεσα σε δύο συνομιλιτές. Να προσπαθείς να φανταστείς πώς είναι ο απέναντι, τι χαρακτήρας είναι μέσα απο τις λέξεις του... Αρκεί όμως; Μπορείς να ζήσεις χωρίς την συγκίνηση του (τυχαίου και μη) αγγίγματος, της κινησεολογίας, του βλέμματος...; Μπορείς να ερωτευτείς τις λέξεις και όχι το χαμόγελο; Nα γίνεις φίλος με κάποιον που δε μπορείς να κοιτάξεις στα μάτια; Ίσως και να μπορείς. Δε το κατακρίνω, ούτε το σνομπάρω.

Ζούμε τελικά διπλή ζωή.Ο έξω κόσμος, και ο ιντερνετικός κόσμος...Eδώ είμαι η Εστέλλα σήμερα η Χ αύριο η Ψ μεθαύριο. Εκεί είμαι η Μαρία σήμερα, η Μαρία αύριο και η Μαρία μέχρι να πεθάνω. Η αλήθεια είναι οτι δεν μπορούμε να δώσουμε νομίζω την ίδια βαρύτητα και στους δύο κόσμους. Σε έναν αφιερωνόμαστε πάντα λίγο περισσότερο και αυτό γιατί ένας μας κάνει να αισθανόμαστε ομορφότερα... Τελικά ίσως όσο περισσότερους φίλους έχεις στο facebook τόσο λιγότερους να έχεις εκεί έξω.

Υπάρχουν λοιπόν διάφοροι τύποι ζωής. Σωστός και λάθος δεν ξέρω και πάλι αν υπάρχει. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι οτι ζούμε μόνο μια φορά... 

Καληνύχτα σας

LOG OUT 

Τολμάς;

Μια που όλοι κάτι λένε για αρρώστιες, είπα να ακολουθήσω και γώ τη μάζα. Για αρρώστια θα μιλήσω. Αυτή την αρρώστια της κοινωνίας να μην ξέρει να αποδέχεται το διαφορετικό.

Δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί πρέπει να περιθωριοποιούμε όποιον είτε δεν έχει την ίδια ταμπελίτσα με μας είτε δεν έχει καν ταμπελίτσα γιατί αποφάσισε οτι δεν γουστάρει. Είναι τόσο εγκληματικό δηλαδή να αγαπήσουμε κάποιον απλά γιατί είναι αυτός που είναι και όχι γιατί είναι υποστηρικτής του οποιοδήποτε κόμματος ή οποιασδήποτε κοινωνικής ομάδας γενικότερα; Το χειρότερο της υπόθεσης δεν είναι μόνο οι "κοινωνικές κλίκες" που σχηματίζονται αλλά και το οτι ο ένας θέλει να φάει τον άλλο απλά γιατί διαφέρουν. Μα τι ωραία δημοκρατία που έχουμε! Σου λένε "εμπρός πες μου την άποψη σου" για κάτι και με του που πας δειλά δειλά να αρθρώσεις μια προτασούλα η σκιά τους διπλασιάζεται απειλητικά μπρος στη φλόγα της πόρωσης τους. Σου λένε "μίλα" και σου κρατάνε το μαχαίρι στο λαιμό. Να νιώθεις την παγωμένη λεπίδα στο δέρμα σου και να ψελλίζεις "απλά...διαφωνώ..."

Βέβαια δεν είναι πάντα μαχαίρι. Υπάρχει και ο ψυχικός εκβιασμός. "Θες να μαστε φιλαράκια; Πρέπει να παραδεχτείς οτι εγώ έχω δίκιο. Οτι ΕΓΩ κάνω το σωστό. Οτι θες να γίνεις σαν ΕΜΕΝΑ. Που ΕΓΩ έγινα σαν τον σύντροφο τάδε, ο οποίος σύντροφος τάδε, είναι ίδιος με τον παραδίπλα σύντροφο- Που κοιτάς ρε μαλάκα; Αυτός είναι της αντίπαλης πλευράς. Εδώ...αυτόν που είναι και γαμώ τα παιδιά. Που είναι και διαβασμένος. Γι αυτό σου λέω... Κάνε το σωστό...Για σένα το λέω. Αλλά ντάξει αμα δε θες δε τρέχει τίποτα. Ξέγραψε με."

Το να υποστηρίζεις ένα κόμμα και να αποδέχεσαι κάποιες απόψεις απο ένα άλλο είναι κάτι εντελώς αφύσικο. Αν είσαι Πασόκος για παράδειγμα, δε μπορείς να συμφωνήσεις με ένα σύνθημα που έγραψε κάποιος αναρχικός. Τι γιατί; Γιατί είναι αναρχικός. Δε σου αρκεί; Είσαι προβληματικός. Τη βγάλαμε τη διάγνωση. Ο διαχωρισμός είναι τόσο απόλυτος και σκληρός που αν πάς να μπείς στη μέση σε κόβουνε τα συρματοπλέγματα των ιδεών τους.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος στις απόψεις μας. Υπάρχουν μονο διαφορετικές απόψεις στις οποίες πρέπει να είμαστε ανοιχτοί. Οχι να αφήνουμε τον άλλο να μας καβαλήσει απλά γιατί έχει διαφορετική άποψη. Απλά να ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ τη διαφορετικότητα του άλλου. Το δικαίωμα του να υποστηρίζει αυτό που πιστεύει και να αναγνωρίζει όμως και σ εμας το δικαίωμα να εκφράζουμε και να υποστηρίζουμε τα δικά μας πιστεύω. Όταν γινόμαστε προκλητικοί και βρίζουμε κάθε αντίθετη άποψη την ίδια στάση θα λάβουμε. Δε γίνεται να πας σε έναν πιστό και να του βρίσεις την θρησκεία και να περιμένεις να σου πει και "μπραβο".

Κλείνουμε τ αυτιά μας σε κάθε διαφορετική μελωδία και κερδίζουμε τείχη στο μυαλό μας. Κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στα άλλα χρώματα τόσο σφιχτά και παθιασμένα που τα πληγιάζουμε και τυφλωνόμαστε. Καίμε τα βιβλία και τα φυλλάδια των "εχθρών" για να κερδίσουμε καινούριες γυαλιστερές παρωπίδες. Ελα τσάμπα είναι πάρε και σύ! Θα γίνεις κάποιος!

"Οι τοίχοι έχουν αυτιά και τα αυτιά σας τοίχους" διάβασα σε έναν τοίχο. Δε με νοιάζει ποιός το έγραψε. Δε δίνω δεκάρα αν ήταν πράσινος,μπλε,κόκκινος,κίτρινος,μαύρος, ή οτιδήποτε. Ας μάθουμε επιτέλους να ακούμε και μια αντίθετη άποψη... "and nothing else matters..."

Τολμάς να κάνεις τη διαφορά;

Ο παραλογισμός του ξημερώματος...

Σκέψου καρδιά μου...εκεί που είσαι μόνος να νιώθεις τον άνεμο να σου ψιθυρίζει όλα εκείνα τα γλυκά λόγια που ποτέ δε μπόρεσα να σου πώ... Σκέφτομαι πόσο πιο λαμπερά θα είναι τα μάτια σου με ένα χάδι του ήλιου, πόση περισσότερη μαγεία να ακτινοβολούν; Κάθε βήμα σου να σε απομακρύνει απο όλους και απ όλα και να ζηλεύω κάθε στιγμή ο,τι αγγίζεις. Η καρδιά μου να χτυπάει σαν υπνωτισμένη στην ιδέα της ανάσας σου, πιο ευάλωτη απο ποτέ τα γόνατά μου να λύνονται σε κάθε σου τυχαίο άγγιγμα, να ανατριχιάζω και να θέλω να με αγγίζεις περισσότερο...

Εξήγησέ μου, πώς γίνεται κάθε τι που κοιτάζεις να ομορφαίνει; Να μην έχει πουθενά λίγο αέρα να αναπνεύσεις και όταν περνάς να νιώθω να ζαλίζομαι απο το οξυγόνο που φτάνει στον εγκέφαλό μου; Χαμογελάς και τα χείλη σου φαίνονται ακόμα πιο προκλητικά. Απο ποιόν πίνακα ξέφυγες; Ποιός τολμηρός ζωγράφος κατάφερε να σε αποτυπώσει; Αν υπήρχε ο Ντόριαν Γκρέι θα σε ζήλευε... Θα πουλούσε την ψυχή του στον διάβολο για να γίνει εσύ...

Η φωνή σου είναι μεθυστική και εθιστική, κρύβει ευαισθησία, λυρισμό...μελωδία. Την μελωδία που ποτέ δε θα βαρεθω να ακούω. Τα λόγια σου μοιάζουν με προορισμούς που το μυαλό μου βυθισμένο στη σκέψη σου αρνείται ν αναλύσει... και πώς θα σε φτάσω τώρα που δε μπορώ να βρώ το μονοπάτι...;

Μη με κοιτάς έτσι... Πέφτω σε ένα χάος δίχως γυρισμό. Σου είπα μη... Άφησε με να σε θαυμάζω απο μακριά..  Moυ αρκεί...Μη με πλησιάζεις σου λέω... όχι... Τελικά...Υπάρχεις όντως ή μήπως τρελαινομαι;

R.M. Rilke- Ποιητική Διάθεση

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

  Τα φύλλα πέφτουν, πέφτουν λες από ψηλά,
  σαν να ξεράθηκαν οι κήποι τ' ουρανού·
  πέφτουν με μι' άρνηση στο στόμα του κενού.

  Και μες στη νύχτα πέφτει η Γη βαριά,
  από τ' αστέρια προς τη μοναξιά.

  Όλοι μας πέφτουμε. Το χέρι αυτό που γράφει.
  Δες, όλα γύρω χάνονται στα βάθη.

  Είναι όμως Κάποιος που την πτώση αυτή
  στα δυο του χέρια στοργικά τη συγκρατεί.

ΜΟΝΑΞΙΑ

  Η μοναξιά μοιάζει με τη βροχή. Τα βράδια
  απ' του πελάγους αναθρώσκει τον καθρέφτη·
  από κοιλάδες μακρινές κι από λιβάδια
  στον ουρανό ανεβαίνει πάντα, που την έχει.
  Κι ύστερα, από εκεί ψηλά, στην πόλη πέφτει.

  Πέφτει την ώρα που το φως πια δεν αντέχει,
  όταν τους δρόμους βάφουν πάλι τα σκοτάδια,
  κι όταν τα σώματα χωρίζουν λυπημένα
  δίχως να βρουν ό,τι ζητούν, μένοντας ξένα·
  κι όταν οι άνθρωποι εκείνοι, που μισούνται,
  πάλι στο ίδιο στρώμα πέφτουν και κοιμούνται :

  τη μοναξιά την παίρνουν τότε τα ποτάμια…

 

ΝΕΚΡΟΤΟΜΕΙΟ

  Νά τοι, παραταγμένοι, λες και πρέπει
  να τους δοθεί κι εδώ ένας ρόλος για να παίξουν,
  ώστε όλο αυτό το ψύχος που τους δρέπει,
  την παρουσία του άλλου δίπλα τους ν' αντέξουν·

  σαν να μην τέλειωσε τίποτε ακόμα.
  Τί όνομα βρέθηκε στην τσέπη τους γραμμένο ;
  Της αηδίας τον λεκέ από το στόμα
  οι νεκροκόμοι τούς τον έχουν ξεπλυμένο,

  όμως δεν βγήκε· ας έχουν τώρα στόμα καθαρό.
  Τα γένια εξέχουν αγριωπά στα μάγουλά τους
  κι ας τους τα χτένισαν πιο πριν προσεκτικά,

  μήπως τρομάξει το ευσυγκίνητο κοινό.
  Μόνο τα μάτια κάτω από τα βλέφαρά τους
  έχουν αντιστραφεί· κοιτούν στα ένδον πια.

(Mετάφραση Κώστας Κουτσουρέλης)

Ράινερ Μαρία Ρίλκε (4 Δεκεμβρίου 1875- 29 Δεκεμβρίου 1926)