Μ' ακούς;

Νόμιζα ότι μετά από τόσον καιρό θα άνοιγα το blog και θα ένιωθα απλά τον αέρα μιας εγκατάλειψης. Αντί αυτού βρίσκω παλιές εικόνες, σκέψεις συναισθήματα. Γιατί αλλάζουμε έτσι οι άνθρωποι; Γιατί παρατάμε ότι αγαπάμε;

Φίλοι μου πέρασε καιρός. Εδώ είμαι και ψάχνω ακόμα τον δρόμο μου. Άλλες φορές χάνομαι μέσα στα στενά των Εξαρχείων, άλλες αναπολώ εποχές στην Ακρόπολη μα πάντα ονειρεύομαι. Και είμαι εδώ. Και θα τα λέμε. Υπόσχεση.

Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Η φίλη σας,
Estella

Συγγραφείς. Σάπιες, λευκές σελίδες.

Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε μία εργασιομανία και τον κόσμο της φαντασίας μου. Πιάνω τον εαυτό μου συχνά πυκνά να μονολογεί. "Λένε ότι όταν αρχίσεις να μιλάς με τον εαυτό σου αποτελεί κλινική περίπτωση. Εγώ απλά πιστεύω ότι το υποσυνείδητο αποσχίζεται της βιωματικής λογικής και το υποκείμενο έρχεται σε κατάσταση εσωτερικής διένεξης την οποία εξωτερικεύει". Ίσως είναι αρχή σχιζοφρένειας. Ίσως πάλι άγχος, μοναξιά ή ίσως και τίποτα. Μεγαλώνω κάθε μέρα. Φοβάμαι μην ξυπνήσω ώριμη. Φαντάζομαι το γραφείο μου να βγάζει σίδερα και να με εγκλωβίζει μέσα στις ατελείωτες εκκρεμότητες, τα τηλέφωνα, τον υπολογιστή, τα άδεια συρτάρια, τα χαρτιά. Σχεδόν μπορώ να νιώσω την ψυχή μου να την κατασπαράζει όλη αυτή η ματαιότητα. Και όσοι θαύμαζα τελικά, φούσκες στον αέρα που έσκασαν και πάνε.

Η έμπνευση χάθηκε στο τελευταίο αντίο. Δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Ίσως έφυγε και ο εαυτός μου μαζί σου. Μην το παίρνεις πάνω σου. Δεν μου λείπεις. Απλά να... με φοβίζει η σκέψη ότι κάθε μέρα που φεύγει, με κάνει να ξεχνάω το πρόσωπό σου, το δέρμα σου, τις στιγμές. Πως εξαϋλώνονται έτσι οι στιγμές.... Κι αν αυτό που είμαστε καθορίζεται απ όσα ζήσαμε τότε γιατί κάθε μέρα σηκώνομαι από το κρεβάτι και ζω τη ζωή μιας άλλης; Ποιας άλλης; Κι αυτή η άλλη... Ποια να είναι; Που να είναι; Ξεχνώ σου λέω. Τα βασικά. Τα όμορφα. Με καταπίνει ένα lifestyle καπιταλιστικό, με ζαλίζουν οι βιτρίνες, οι κενές εκφράσεις, τα χαμόγελα υποκρισίας, τα λεφτά, η τηλεόραση. 

Οι συγγραφείς είναι σάπιες, λευκές σελίδες. Τους διαβάζω ασυγκίνητη στο μετρό, στο λεωφορείο, στο τζάκι δίπλα. Οι εκφράσεις δεν φτάνουν στο μυαλό μου. Βαδίζουν μηχανικά στις γραμματοσειρές και αφήνουν ένα γλιτσιασμένο ερωτηματικό στο πέρασμά τους. Κανένα συναίσθημα. Επανάληψη. Χειραψίες. Ακριβά ρούχα. Μπερδεύομαι. Δεν είμαι εγώ πια. Δεν υπάρχω όπως υπήρξα. Με θυμάσαι;

Μην με ρωτάς τι κάνω

μη με ρωτάς που πήγα

πετάω σα πεταλούδα 

και τσιμπάω σα την σφήκα

μισώ το άδικο με ένα μίσος μοναδικό

πέθανα και είμαι ελεύθερος 

σε ένα τρελάδικο

Μην μου ζητάς να ζήσω 

ούτε να σου μιλήσω

Μην μου ζητάς να πάω μπροστά

έχω γυρίσει πίσω

28/10/2012 Τα όνειρα της Κυριακής

Σε είδα για άλλη μια φορά στα όνειρα μου. Είχες έρθει λέει απρόσμενα. Το δέρμα σου είχε εκείνο το άρωμα που ακόμα χαρακώνει την καρδιά μου. Με είχες αγκαλιά και περπατούσαμε όπως τότε... Θυμάσαι; Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν με ένοιαζε. Ήσουν εκεί, δίπλα μου. Σε ένιωθα και αυτό αρκούσε. Βρεθήκαμε σ ένα σπίτι που δεν είχα ξαναδεί. Θα γινόταν κάτι σαν πάρτι. Δεν θυμάμαι ποιος τι και γιατί... Μόνο εσένα. Τόσο ζεστό όπως πάντα. Τρυφερός και αληθινός όπως ήσουν κάποτε. Έτσι ήθελα να πιστέψω και στο όνειρο. Το μυαλό μου ακόμα και τότε έλεγε ότι κάτι θα συμβεί. Κάτι κακό. Με προειδοποιούσε απελπισμένα. Ήξερα ότι ονειρευόμουν μη νομίζεις.... Αλλά να αισθανθώ τα χείλη σου άλλη μία φορά... Και με πλησίασες... Η ανάσα σου με χάιδεψε όπως παλιά... και λίγο πριν με φιλήσεις απλά έγινες φίδι. Και χάθηκες. Ξύπνησα πιο προδομένη από ποτέ. Απλά.

Η φίλη σας,
Estella

Thought that I was strong
I know the words I need to say
Frozen in my place
I let the moment slip away

I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Never meant to lie
But I'm not the girl you think you know
The more that I am with you
The more that I am all alone

I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Not that I'm so different
Not that I don't see
The dying light of what we used to be
But how could I forgive you?
You've changed!
And I'm a liar by your side
I'm about to lose my mind

'Cause I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

You've been dreaming
If you're thinking
That I still belong to you
And I've been dying,
Because I'm lying to myself!
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Ξένιε Δία, γεννηθήτω το θέλημά σου...

Beloved visitor of attercop-like sight,
Who reached our country to show thy might,
As hoary Xenius Zeus hither commands,
A gift I am to bestow upon thy hands. 
What else wouldst ever suit thou more,

Than the Raven of Edgar Allan Poe? 
**********************************
Ε.Α.Poe
The Raven
[...]
`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting - `Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!' Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming, And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor; And my soul from out that shadow that lies floating on the floor Shall be lifted - nevermore!
[...]

Αιδιόμορφοι...!

Αναμένω λοιπόν μία εκπομπή διαφορετική από τις άλλες... Χιουμοριστική και από παιδιά δικά μας... Της Blogόσφαιρας...! Θα ευχηθώ προκαταβολικά καλή επιτυχία και καλή αρχή στην διαδικτυακή τους εκπομπή. Προσωπικά θα βρίσκομαι στην παρέα τους... Ελπίζω και εσείς!
Η πρόσκληση λέει για 11/10....! Στα υπόψιν κύριοι...

http://radiq-plus.blogspot.gr/2012/09/blog-post_21.html

Μπουρδέλο

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός; Το φεγγάρι λάμπει με ξένο φως.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός; Νιώθω σα να γράφω τιμωρία στον πίνακα.

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός. Και όλοι καταλήγουμε κοινοί φίλοι και εχθροί.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός. Και ποτέ δε με ρώτησαν αν μ αρέσει ο κλοιός του.

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός! Και μισώ κάθε άκρη που θ αντικρίζω τη ματιά σου.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός! Και ασφυκτικά γεμάτος από εσένα.

Γιατί, απλά όλες εκείνες οι σοφές συμβουλές που δίνω θα ξεχνιούνται μπρος στα δικά μου προβλήματα. Δε θα σκεφτώ λογικά για μένα μία φορά. Θα υποκρίνομαι τις μέρες που περνούν χαμογελαστά και θα δουλεύω στο γραφείο σαν να μην υπάρχει αύριο. Θα βρίσκω καταφύγιο σε δείκτες, στόχους, λεφτά, αυτοκίνητα, τσιγάρα... Ο ουρανός θα σκοτεινιάζει και θα φωτίζει. Ίδια ροή, ίδιες ώρες. Κόσμος θα έρχεται, θα φεύγει. Κατσούφικες φάτσες στο μετρό, χαμόγελα κρυφά στα λεωφορεία. Είναι η ανάγκη του έρωτα που τους παραμυθιάζει όλους. Κι αυτός ο μικρός φόβος... Μία αγωνία... Οι πεταλουδίτσες... Άντε γαμηθείτε πεταλουδίτσες. Γιατί;....