Ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν

Ήταν νέος, μοναχικός και αλλόκοτος ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Ζούσε με ένα πακέτο ιδιοτροπίες παραμάσχαλα. Πήγαινε ερχόταν μέσα σε ακριβά αρώματα και προσωπεία. Ήταν ψεύτικος ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Όποτε πάγωνε το μέσα του μαστίγωνε τα όνειρά του με ενοχές και μεθούσε στη νηφαλιότητα της δουλειάς του. Ήταν μια μάταιη δουλειά. Μάταιη και ατελείωτη. Τον κυνηγούσε σα τη λερναία ύδρα. Μόνο που εκείνον δεν τον έλεγαν Ηρακλή και κάθε άλλο παρά ήρωας ήταν. Δεν είχε σπαθί. Ένα γαμημένο στυλό είχε κι αυτό τον πρόδιδε συχνά πυκνά.

Ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν διάλεγε θέσεις πάντα κοντά στο παράθυρο για να χαμογελά στα περασμένα. Έριχνε άγριες ματιές στα φιλήδονα βλέμματα που παραβίαζαν το κορμί του και ξέρναγε κρυφά με την κατάντια και τη δυσωδία των αγγιγμάτων που ποτέ δεν ένιωσε. Κι ας υπήρξαν. Και δεν ήταν πάντα έτσι ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Θυμόταν κάποτε που...

Και τα βράδια άναβε κεριά δίπλα απ το κρεβάτι του. Καλούσε την πράσινη νεράιδα, την βασίλισσα των οραμάτων. Δεν εμφανιζόταν και ας περίμενε. Μέχρι που τον είπανε τρελό. Όχι...όχι για τα αγγίγματα που σιχάθηκε. Για τα όνειρα που περίμενε ξάγρυπνος τις νύχτες.

Ξημέρωσε. Του είπαν πως είναι νεκρός. Ρώτησαν πως τον λένε και δε του επέτρεψαν να απαντήσει. Συγκέντρωσε το βλέμμα του στη λέξη προδοσία. Μα δεν έβλεπαν οι άνθρωποι τους ήχους. Δεν πειράζει. Εκείνη είχε έρθει και τον κοιτούσε. Εκείνη ήξερε πως τον έλεγαν. Και τον χαιρέτησε σα φίλη παιδική.

Ειλικρινά δική σας,
Estella

Λιωμένο Παγωτό

Αμυδρή γεύση μπύρας που πέρασε, ζάλισε και άφησε τη θέση της κομψά στο πιο γλυκό παγωτάκι του καλοκαιριού. Δε ξέρω τελικά τι είναι πιο γευστικό. Ένα παγωτό, μια γλυκιά ζάλη, ένας καλοκαιρινός έρωτας ή ένας περίπατος με την καλύτερη σου φίλη; 

Μάλλον λίγο απ όλα. Κι ύστερα εκείνο το αίσθημα ότι... δε ξέρω που πάω. Αλλά πάω σωστά. Η ζωή ξέρει. Θα μου πείτε είναι κάπως μοιρολατρικό αυτό. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να βασίζομαι στη ζωή ή σε κάποιον αόρατο οδηγό γιατί βαρέθηκα την ανελέητα στοχευμένη τροχιά που με έκανε να τρέχω. Απλά...πάω. Κι όπου με βγάλει. Ως τώρα εδώ που τα λέμε μόνο όμορφες παραλίες συνάντησα. Βράχια τέλος. Ώρα για ηλιοβασιλέματα και λιωμένα παγωτά μέσα στο πορτοκαλί τους...

Θα σας δω αύριο πάλι. Πρέπει να αλλαχθεί αυτή η Playlist. 

Ειλικρινά δική σας... 

Estella

Λίγες μέρες μετά τα 22...

Αγαπημένο μου ονειρολόγιο,

Μία σε θυμάμαι μία σε ξεχνώ... Είναι και οι ρυθμοί της ζωής. Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες!

Έγινα 22 πριν από μία εβδομάδα ακριβώς. Ήταν ξεχωριστά τα γενέθλιά μου αυτή τη φορά. Έπεσαν σε έναν πολύ σημαδιακό αριθμό και ακριβώς την ίδια ημέρα που είχα γεννηθεί. Μα δεν είναι μόνο η συνωμοσία του ημερολογίου. Άρχισα να βλέπω καθαρά. Για λίγο βγήκα από το βούρκο και τη μαυρίλα που είχα βυθιστεί ή για να είμαστε ακριβείς αφέθηκα να με βυθίσουν πρόσωπα και καταστάσεις και είδα ότι εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται. Νοιάζονται πραγματικά για το πως είσαι, για το αν χαμογελάς που είναι εκεί για σένα ακόμα κι όταν σβήνουν τα φώτα και δε τους βλέπεις. Άνθρωποι που σ αγαπάνε και σ αποδέχονται γι αυτό που είσαι. Που αναγνωρίζουν και δε ζητούν μονίμως υποχωρήσεις ή σε σπρώχνουν σε καλούπια. Όλοι τελικά τέτοιους ανθρώπους χρειαζόμαστε δίπλα μας.

Νέα πράγματα λοιπόν. Ανακάλυψα έναν ραδιοφωνικό σταθμό που μου φτιάχνει τη διάθεση κάθε φορά, -pepper- χόρεψα στο δρόμο με τους ρυθμούς του Maraveya, χαμογέλασα σε αγνώστους στον ηλεκτρικό και μου ανταπέδωσαν, ο φίλος Κ. μου έμαθε τον καλύτερο τρόπο χαλάρωσης-να σφυρίζω. Κρίμα που δεν το καταφέρνω πάντα. Α και μου έφερε το πιο χρήσιμο δώρο του κόσμου. Λεμόνια από το χωριό του. Τολμώ να πω φίλοι μου ότι η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη καθώς πρώτη φορά παραλαμβάνω τέτοιο δώρο!

Και να μαι στο τώρα. Καθισμένη στο κρεβάτι, με το ραδιόφωνο και τις παιδικές φωνές να στολίζουν ηχητικά το δωμάτιο μου. Σήμερα είχα όμορφες στιγμές είχα και άσχημες. Μάλλον θα κρατήσω τις όμορφες. Λίγο παραπέρα η εισαγωγή στην καθολική γραμματική του Τσόμσκι που θα έπρεπε να χω διαβάσει αλλά δε... Και είναι κι αυτή η μυρωδιά του γιασεμιού... Δάκρυ δροσιάς μέσα στην ξαφνική ζέστη...

Και εδώ κλείνω... Ευχαριστώ όσους μου στέκεστε. Όσους μένετε δίπλα μου και με αγαπάτε γι αυτό που είμαι. Όσους με σκέφτεστε και μου αφιερώνετε έστω και ένα λεπτό από τον χρόνο σας... Ευχαριστώ εσάς που με πικραίνετε γιατί με κάνετε πιο δυνατή κι όσους με πονέσατε-ηθελημένα ή μη. Ευχαριστώ και τη ζωή που προχωράει και με παίρνει μαζί της.

Hello, my love

It's getting cold on this island

I'm sad alone

I'm so sad on my own

The truth is

We were much too young

Now I'm looking for you

Or anyone like you

We said goodbye

With the smile on our faces

Now you're alone

You're so sad on your own

The truth is

We ran out of time

Now you're looking for me

Or anyone like me

Hello, my love

It's getting cold on this island

I'm sad alone

I'm so sad on my own

The truth is

We were much too young

Now I'm looking for you

Or anyone like you

Κλόουν (Locura recurre todita mi piel)

Είμαι ένας κλόουν διαφορετικός απ όλους τους άλλους. Το γυαλί σαν κοιτάω λίγο κλαίω γελάω και μετά ένα ρίγος με πιάνει τρελό. Δεν είμαι θλιβερά χαρούμενος, είμαι χαρούμενα θλιμμένος και οι άλλοι κλόουν με ανατριχιάζουν.

Είμαι ένας κλόουν με νεύρα με αγάπη και μίσος και εντάσεις και φωνές και βαψίματα αστεία. Από θρίλερ δε βγήκα κι όμως αμέτρητες φορές φαντασιώθηκα πως κρατούσα ένα μαχαίρι πασαλειμμένο με αίμα καυτό.

Είμαι ένας κλόουν με τις διαστροφές μου και τις αγωνίες μου. Είμαι μόνος κάποιες φορές. Δε μ αρέσει να μαι μόνος και τον κόσμο κάνω να γελά. Αισιοδοξώ και αιδιοδοξώ περί λαγνείας και πόθου μαινόμενος. Σχεδόν περιπλανώμενος.

Είμαι ένας κλόουν λογοτέχνης γλωσσολόγος και φταίχτης της παρουσίας της απουσίας του αοράτου βασιλέως. Βασιλέως το βασίλειο του αλκοόλ το κάστρο και λίγο της ψύχωσης της εμμονικής μου διαστροφής αυτοκράτωρ φιλοσοφώ τα φιλοσοφήματα του άδειου ποτήριου της μαλάκινσης που δέρνει τον διπλανό και μελανιάζει εμέ.

Ω βάσανα της τρέλας και της μέθης! Δαίμονες της ειρωνείας και του φθόνου ψήγματα σε χαμόγελα περιπαιχτικά βασανιστικά ενοχλητικά το θάνατο σας εύχομαι μην τον εννοώντας. Το συντακτικό μου καταριέμαι κάθε τόσο στο βωμό ενός έρωτα ασαφή. Διότι τι είμεθα παρά έρμαια μιας ακράδαντης ασυνεννοησίας και αναγνώσματα τερατογεννημάτων και αρρώστων φαντασιώσεων κύριοι; Κυρίες;

Είμαι ένας κλόουν που δε κοιτάζει το ρολόι όταν τον κοιτούν κι όταν πίνει ξεχνά την ύπαρξη του χρόνου. Είμαι μια κενή θέση που δε γεμίζει κι όταν γεμίσει αδειάζει από τα ξερατά μιας ζωής που κανείς δε με ρώτησε αν θέλω. Και ναι είμαι και λίγο πεισματάρης κλόουν. Λίγο γελοίος κάποιες φορές. Σκέφτομαι και σ άλλες γλώσσες και κάνω σαρδαμ. Παντού. Αλήθεια. Είμαι ένας κλόουν αδέξιος λίγο χαμένος λίγο... λίγο εκτός.

Είμαι ένας κλόουν που δεν αντέχει την ψύχρα κι ας έχει μάθει να την κρατά για ασπίδα. Είμαι ένας κλόουν πιο τρελός από ψυχίατρο. Είμαι ένας κλόουν κακός και εκδικητικός. Σχεδόν ψυχεδελικός. Είμαι... Είμαι ένας κλόουν άρρωστος. Είμαι.... Σε trance....

ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ

No me acuerdo lo que paso
Ni me di cuenta ni que me pico
Todo da vueltas como un carrusel
Locura recurre todita mi piel

Wake me up before I change again
Remind me the story that I won´t get insane
Tell me why it´s always the same
Explain me the reason why I´m so much in pain

Before I change again...
Remind me the story that I won't get insane
Before I change again...
Remind me the story that I won't get insane

Insane(5x), I'm Becoming Insane!!!

Τὸ δηλητήριο-Σαρλ Μπωντλαίρ

Ένιωσα μιαν ανυπέρβλητη ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας το παρακάτω ποίημα. Σας ευχαριστώ για την επικοινωνία και τα μηνύματά σας. Ευχαριστώ που μοιράζεστε πράγματα μαζί μου και περνάτε από το δικό μου κουτί σκέψεων.

Δηλητήριο λοιπόν. Φωνή καταραμένου ποιητή εν τη ερήμω. Και μεις κάπου στη μέση της ερμηνείας παλεύουμε με τα σύμβολα και τις αναλύσεις και παρασυρόμαστε από τα ρεύματα τα λογοτεχνικά ξεχνώντας ότι η ψυχή τρέφεται και χωρίς τις σκέψεις. Ότι η καρδιά μας ξέρει το δρόμο. Και μας πάει αρκεί να αφεθούμε. 

Θα θελα να χα μια πένα τόσο δυνατή. Ή τόσο παρεξηγήσιμη. Σκεφτείτε ότι κάποτε τον είχα αντιπαθήσει τρομερά. Τώρα... Νομίζω πρέπει να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Όπως λέει και η αγαπημένη Jeanette Winterson:

No emotion is the last one...

Τὸ δηλητήριο

Τὸ κρασὶ ντύνει καὶ τὴ πιὸ ἄθλια τρώγλη
μὲ λαμπρὴ πολυτέλεια,
τὴ μεταμορφώνει σὲ χρυσὸ παλάτι
μὲ τὶς χρυσές, τὶς πορφυρὲς λάμψεις του
ποὺ μοιάζουν ἥλιο ποὺ δύει στὴν ὁμίχλη.

Τὸ ὄπιο μεταμορφώνει τὸ ἀπέραντο
μεγαλώνει τὸ ἀέναο
μακραίνει τὸν καιρό,
ἐπιμηκύνει τὸν καιρό,
βαθαίνει τὴ λαγνεία
καὶ τὶς σκοτεινές,
τὶς ἐρεβώδεις ἡδονὲς
ὁδηγεῖ τὴ ψυχὴ πέρα ἀπ᾿ τὰ σύνορα.

Ὅμως ὅλα τοῦτα εἶναι χλωμὰ
μπροστὰ στὸ δηλητήριο ποὺ κυλᾶ
ἀπὸ τὰ μάτια σου -τὰ πράσινά σου μάτια λίμνες
καὶ μέσα τους ριγεῖ ἡ ψυχή μου καὶ ταράζεται
οἱ σκέψεις μου ὀρυμαγδὸς κι ὑψώνονται
πάνω ἀπὸ τὶς πικρὲς ἀβύσσους.

Ὅμως ὅλα τοῦτα εἶναι χλωμὰ
μπροστὰ στὸ θαῦμα τὸ ὑπέροχο
τοῦ σάλιου σου ποὺ μὲ σπαράζει
ποὺ ρίχνει στὴ λήθη τὴ ψυχή μου
στὸν ἴλιγγο τὴν παρασύρει δίχως τύψεις
κι ἄπνοη τήνε σέρνει
στὴν ὄχθη τοῦ θανάτου...

Είσαι τόσο όμορφη όταν κλαις ή αλλιώς ωδή στη θλίψη

father into your hands I commend my spirit

Είσαι τόσο όμορφη όταν κλαις. Περνούν οι ώρες, οι νύχτες και μένω εκεί να κοιτάζω τα δάκρυα σου που πέφτουν στο μαξιλάρι. Θα ορκιζόμουν ότι βλέπω μικρές φωτιές κάθε φορά που υγραίνουν το ύφασμα. Σαν τις φωτιές στα πυρακτωμένα σου μάγουλα. Κι όμως είσαι τόσο όμορφη όταν κλαις. Ανοιγοκλείνεις τα ματάκια σου αργά και κοιτάζεις το κενό. Που να ήξερες το βλέμμα σου πως χτυπάει την ψυχή μου εκείνες τις στιγμές...

Είσαι όμορφη όταν κλαις γιατί γεμίζεις θλίψη. Το νιώθω στις φλέβες σου που πάλλονται, στο στομάχι σου που γυρνάει κόμπος και είμαι εκεί ξέρεις. Εκεί ψάχνω μια θέση στο κρεβάτι σου. Μπορώ να έχω όσες θέλω, έτσι που τυλίγεσαι. Θα θελα να χα χέρια να σε αγκάλιαζα. Ίσως το μοιραζόμασταν τότε. Μπορεί και να έκλαιγα και εγώ μετά από τόσα χρόνια. Ω πάνε τόσα χρόνια...

Ντρέπομαι λίγο που το λέω και μη με παρεξηγείς, μα νιώθω κομμάτι σου τις ώρες που κανείς δεν σε καταλαβαίνει. Εκείνες τις ώρες είμαι ο μόνος που ακουμπάω το κορμί σου και ακούω την καρδιά σου να χτυπά αδύναμα. Εκείνες τις ώρες είσαι δική μου, δική μου μόνο, δική μου μ ακούς; Φυσικά και όχι. Ξέρω πως είναι ότι αγγίζεις να το καταστρέφεις. Ξέρω πως είναι να μην ορίζεις την αγάπη. Να σου γλιστράει σαν το χέλι μέσα από τα χέρια. Να νιώθεις ένοχος...ένοχος μέχρι θανάτου. Εδώ που τα λέμε... Τον έχω τον θάνατο στο πετσί μου. Στο πετσί που θα χα αν ζούσα δηλαδή.

Είσαι προκλητική όταν κλαις. Είσαι κακιά και το πληρώνεις. Σχεδόν σου αξίζει, σου συμβαίνει γιατί έτσι πρέπει να σου συμβεί. Είναι ένα καταραμένο γονίδιο που κουβαλάς από τη γέννησή σου. Είσαι λάθος. Και είσαι όμορφη όταν κλαις. Εγώ σε νιώθω ξέρεις. Είναι κρύα εκεί μέσα. Εκεί στο αίμα σου όταν φωλιάζει η μοναξιά. Ξέρω από κρύο καλή μου. Είναι το πρώτο που νιώθεις μετά το μούδιασμα όταν...

Μη τα συγκρατείς... έλα τώρα. Ξέρεις ότι όλα είναι ψέμα. Είσαι τελικά όντως ένοχη. Για όλα και το ξέρεις. Μεταξύ μας είμαστε. Εγώ και συ. Το ένιωσα και γω κάποτε. Όταν έλεγαν ότι είχα ψυχολογικά προβλήματα ενώ ούτε ένας δεν είδε την ψυχή μου. Όταν ανακοίνωναν με πάθος χαμηλή αυτοεκτίμηση ενώ στην πραγματικότητα κανείς ποτέ δε ρώτησε τι πιστεύω για το είδωλο στον καθρέφτη κι όταν... όταν έκλαιγα και γω σαν εσένα. Στο ίδιο δωμάτιο, στο ίδιο κρεβάτι. Και δεν είχα κανέναν να βλέπει πάνω από το δικό του πόνο. Πρώτα εκείνοι, μετά τι θα πει ο κόσμος και τέλος αν περίσσευε χρόνος εγώ. Ίσως και μια αγκαλιά στο τέλος για να μην μπω στον πειρασμό να πέσω από την υψηλότερη γέφυρα του πλανήτη. Ή έστω να αναζητήσω την πλησιέστερη θανατηφόρα πτώση. Και που να ξέρανε. Που να ξέρανε ότι οι επιλογές δεν είναι πάντοτε μια γέφυρα. Αρκεί και μια θηλιά στο λαιμό και...

Είσαι τόσο όμορφη όταν κλαις...