Σκόρπια Πέταλα

Λίγα ροζ, λίγα κόκκινα, λίγα λευκά... Αν όλα κρύβουν μια ιστορία, τότε ποια να ναι η δική τους; Ίσως μια απογοήτευση, ένας χωρισμός, μια γλυκιά προσμονή ή λίγος αυθορμητισμός από το πουθενά. Μα τι σημασία έχει τώρα που κείτονται έτσι παγωμένα στον βρώμικο πεζόδρομο;

Θέλω να ξεκινήσω μια φωτιά. Έτσι για πλάκα, να κάψω όλα τα νεκρά πέταλα του κόσμου. Έτσι να δω, πόσο κόκκινο αντέχει το τζάκι μου. Να δω, αν αντί για στάχτη θα κερδίσω λίγο αίμα λουλουδιών. Λένε ο Νοέμβριος είναι ο καλύτερος μήνας για τις τριανταφυλλιές. Αν είναι για τα άνθη... Θα ναι και για τ αγκάθια.

Πάλι αγκάθια και αίματα σκέφτεσαι; Όχι. Όχι καμία σχέση.
Τότε; Τότε τι;
Τότε πες μου τι σκέφτεσαι... Κρατάς μυστικό;

Ένα Άγραφο Μυθιστόρημα

(...)

Πες μου, σε διάβασα σωστά; Μα πως... Το ανθρώπινο πρόσωπο, ανώτερο και από την πληρέστερη σελίδα κρύβει περισσότερα, αποκρύπτει περισσότερα. Εκείνη με διάπλατα μάτια κοιτάζει έξω. Και στο ανθρώπινο μάτι- αλήθεια πως θα το όριζες;- ένα ρήγμα- μια διαίρεση τέτοια ώστε όταν συλλάβεις το κοτσάνι, η πεταλούδα έχει ήδη πετάξει- ο σκόρος πλέον είναι που κρέμεται από το κίτρινο λουλούδι- κουνήσου, σήκωσε το χέρι σου, πιο πέρα, ψηλά, μακριά. Δεν θα το κάνω. Ακινητοποιούμαι. Τρέμω. Ζωή, ψυχή, πνεύμα, ότι και να είσαι από την Μίνι Μαρς, το ίδιο είμαι και γω στο δικό μου λουλούδι- το κοράκι πάνω από τα χαμηλότερα των χαμηλότερων- μόνη, διαφορετικά ποια θα ήταν η αξία της ζωής; Να ανυψωθείς. Να μείνεις ακίνητος το βράδυ, το μεσημέρι. Να μένεις ακίνητος πάνω από τα χαμηλά. Το τρεμούλιασμα εκείνο του χεριού- ανύπαρκτο τη μία, την άλλη να το! Ύστερα επανέρχεται και ισορροπεί. Μόνος, αόρατος. Διακρίνοντας την εικόνα των τελματωμένων, όλα τόσο θαυμαστά. Κανείς δεν κοιτάζει, κανείς δεν νοιάζεται. Τα μάτια των άλλων οι φυλακές μας. Οι σκέψεις τους, κλουβιά μας. Αέρας πάνω, αέρας και κάτω. Το φεγγάρι και η αιωνιότητα... Ω πως σωριάζομαι στην χλόη! Είσαι άραγε και συ εκεί και κάτω, εσύ στη γωνία, πώς σε είπαμε γυναίκα;- Μίνι Μαρς. Τι όνομα είναι αυτό; Να τη, πάνω στο άνθος της. Ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα κούφιο όστρακο- ένα αυγό- ποιος είπε ότι τα αυγά είναι φτηνότερα; Εσύ ή εγώ; Ω μα εσύ το είπες στην επιστροφή, δε θυμάσαι; Όταν ο ηλικιωμένος κύριος άνοιξε ξαφνικά την ομπρέλα του, ή μήπως φταρνίστηκε τελικά; Τέλος πάντων, ο Κρούγκερ έφυγε, και συ επέστρεψες στο σπίτι σου από τον "πίσω δρόμο", αχρηστεύοντας τις μπότες σου. Ναι. Και τώρα, έχεις θέσει στα γόνατα σου ένα μαντηλάκι για να πετάς τα γωνιώδη θραύσματα από το τσόφλι. Θραύσματα ενός χάρτη. Ενός παζλ.Πόσο θα θελα να τα ενώσω...!

 (...)

Μεταφράζοντας Virginia Woolf. Απόσπασμα από το διήγημα "An unwrittern Novel" που εμπεριέχεται στην συλλογή "A Haunted House and Other Short Stories".
Ελπίζω να σας άρεσε.

Η ανηφόρα

Δεν ξέρω εάν συμβαίνει και σε εσάς αλλά ναι έχω κάποια όνειρα τα οποία είναι μάλλον επαναλαμβανόμενα ως μοτίβα. Ένα από αυτά, είναι μια γιγάντια ανηφόρα. Κάθε φορά που βρισκόμουν μέσα σε κάποιο αυτοκίνητο να την ανεβώ πάντα εκείνο έφευγε πίσω και κατέληγα να παρασύρομαι μαζί του μέχρι να ακουστεί το μεγάλο μπαμ και να ξυπνήσω. Ίσως φαίνεται μάλλον αστείο αλλά πιστέψτε με όταν το "ζεις" είναι φρικιαστικό. 

Το Σάββατο το βράδυ όμως ήταν πολύ διαφορετικό. Ήμουν στην αρχή μιας διπλάσιας σε κλίση ανηφόρας,απόκοσμη όπως και η αρχική και ακόμα χειρότερη. Αυτή τη φορά δεν ένιωθα φόβο. Την κοιτούσα για ώρα μέχρι που παίρνω μια βαθιά ανάσα και πατάω γκάζι. Ήθελα να φωνάξω στον εαυτό μου να μην το κάνει. Να με προειδοποιήσω ότι δεν καταλήγει καλά αυτό το όνειρο ποτέ... Μα παρά τον θόρυβο για πρώτη φορά, την ανέβαινα. Όταν έφτασα στην κορυφή σταμάτησα να βλέπω τον εαυτό μου σαν τρίτο πρόσωπο και έγινα ο εαυτός μου. Στη θέση του συνοδηγού είδα εσένα... 

Μου έδειχνες μια παραλία με λευκά κρυστάλλινα νερά (γιατί ήταν τόσο διάφανα κανείς δεν ξέρει) και λεπτό βοτσαλάκι. Είχα χαθεί στην ομορφιά του και στο χαμόγελο σου. "Είδες που άξιζε;" μου είπες... "Άξιζε." Σου απάντησα. 

My Comic Alter Ego

Από τότε που ανακάλυψα το λάτρεψα οπότε σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας... Special Thanks to Alex και στην Li Chen φυσικά!

7 Μικρά Μυστικά

Ύστερα από πρόσκληση της αγαπητής φίλης Ελεύθερο Πνεύμα αποφάσισα να συμμετάσχω και γω στο παιχνίδι και να σας αποκαλύψω 7 μικρά μου μυστικά...

• Θυμώνω εύκολα παρότι τα όρια μου έχουν αυξηθεί λόγω της δουλειάς... Κι αν φουντώσω...
• Λατρεύω το τσάι, συγκεκριμένα το earl grey και το vanilla rooibos των starbucks. Συνήθως μου αρέσει να τα συνοδεύω με κάποιο γλυκάκι, ενώ τα προτιμώ κάθε φορά που αισθάνομαι ψυχολογικά πιεσμένη. 
• Έχω αδυναμία στα φρουφρου και αρώματα! Σαπουνάκια, κολόνιες, αφρόλουτρα οτιδήποτε μπορεί να έχει όμορφο άρωμα ή και μπουκαλάκι με κάποια γήινη αίσθηση... Αντιθέτως, δεν μου αρέσουν οι βαριές και αφύσικες μυρωδιές. 
• Αγοράζω περισσότερα βιβλία απ όσα αντέχω να διαβάσω. Έχω γεμίσει την βιβλιοθήκη μου και αντί να ξεκινήσω να τα διαβάζω αγοράζω κι άλλα...κι άλλα...κι άλλα...! Όταν καταφέρω να δείξω την απαραίτητη αυτοσυγκράτηση και τα διαβάσω, παίρνω ακόμα περισσότερα...
• Όταν ήμουν μικρή, νόμιζα ότι κάθε φορά που έπεφτα για ύπνο το κρεβάτι μου σηκωνόταν από το έδαφος, έβγαινε από την μπαλκονόπορτα και πετούσε... Το πρωί καταλάβαινε υποτίθεται πότε κοιμόμουν ελαφριά και ξαναπροσγειωνόταν στο δωμάτιο μου.
• Μου αρέσουν πολύ οι αγκαλιές! Και να αγκαλιάζω και να με αγκαλιάζουν! Το βρίσκω πολύ τρυφερή κίνηση και το συνειδητοποίησα μόλις πρόσφατα...! Είναι απίστευτη η ζεστασιά που μπορεί να αισθανθείς αν και οι δυο άνθρωποι την εννοούν την κίνηση. Δεν μιλώ μόνο για ερωτικές αγκαλιές! Μην παρεξηγηθώ ε....
• Δεν αντέχω την ρουτίνα την πίεση και την ανία. Θέλω αλλαγές, θέλω πράγματα να με γεμίζουν! Έτσι, μ αρέσει να μιλάω με νέα πρόσωπα, να αλλάζω ξαφνικά ντύσιμο, μουσική, στέκια...Κι όλα αυτά συνοδευμένα από ατελείωτες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων...! 

Λοιπόν τώρα που τα ξαναδιαβάζω μου φαίνονται αστεία :P Και προσκαλώ με την σειρά μου... την Ginny, τον Ιανό, την Διαμαντένια, την Art, τον Κittaro και την Poisonous

Αυτά... Σας χαιρετώ!

Πρώτη Μέρα Στη Σχολή-Τελευταίο Έτος

Δε θα μπορούσα να αισθανθώ λιγότερο χαρούμενη και μελαγχολική την ίδια στιγμή...! Τρία ολόκληρα χρόνια σ αυτό το ελεεινό αλλά ταυτόχρονα και τόσο όμορφο (κατα βαααααααααθος) κτήριο πέρασαν σχετικά αναίμακτα. Όσο αναίμακτα δηλαδή μπορεί να περάσουν οι μέρες σ έναν χώρο γεμάτο γυναίκες. Ας το παραδεχτούμε κορίτσια. Backstabbing was and still remains our favourite game. Πλέον κλείνω τον κύκλο σπουδών μου με το τελευταίο μου έτος στη φιλοσοφική... Μεταπτυχιακό; Πιθανό σενάριο. Υποθέτω θα κρίνω από την κατάσταση που θα επικρατεί όταν πάρω το πτυχίο μου... Για να συνοψίσουμε:

+Ενθουσιάστηκα με τις επιλογές σεμιναρίων. Κρίμα που δεν μπορούμε να παρακολουθήσουμε παραπάνω από δυο...
+Το μάθημα μετάφρασης θα έχει Φ Α Ν Τ Α Σ Τ Ι Κ Ο Υ Σ συγγραφείς... Ανυπομονώ!
+Γνώρισα νέο κόσμο και ξαναμίλησα με παλιό... Pas mal...
+Η κα. Π. μας άφησε νωρίτερα....Ναιιιιιιιιιιιιι!!!!!

-Έπρεπε να περιμένω σε μια ατελείωτη ουρά για καφέ σε όλα τα κυλικεία. Ούτε στη ΔΕΗ για λογαριασμό να χα πάει. Που θα πάει; Θα βαρεθούν οι πρωτοετείς και θα πίνουμε και εμείς καφέ σαν άνθρωποι :P
-Είχαν τελειώσει τα τοστάκια. (Οι ακρίδες οι πρωτοετείς πάλι κάνανε το θαύμα τους)
-Οι αίθουσες ήταν πολύ μικρές και στα δυο μαθήματα και ήμασταν ο ένας πάνω στον άλλο
-Μείωσαν τα δρομολόγια προς Ζωγράφου και Πανεπιστημιούπολη οπότε είχε τρελό κόσμο. Παντού.

Δεν ξέρω αν θα γίνει μάθημα αύριο και μεθαύριο, αν θα πάρω βιβλία, πότε θα γίνουν οι τελικές δηλώσεις και οι εγγραφές but hey, that's the Greek Uni...!

Σας χαιρετώ εμφανώς ανανεωμένη και ξεκούραστη (ψυχολογικά)

P.S. Ελπίζω αν είχα την ατυχία να σαι πρωτοετής της φιλοσοφικής αγαπητέ αναγνώστη να μη σε προσέβαλα :P

P.S.2 I still miss London.....