Όταν ένιωσα τη βροχή πάνω μου για λίγο ακινητοποιήθηκα. Έκανα μια στροφή στη μέση του δρόμου και για λίγο απέβαλα εκείνο το γιγάντιο L* που ένιωθα να με σημαδεύει στο κούτελο. Μου λείπει τόσο μα τόσο πολύ ο παλιός αυθορμητισμός, η ανεμελιά που θα έπρεπε να έχουν τα φοιτητικά μου χρόνια... Θα μου πεις, έχω κερδίσει άλλα πράγματα. Άλλες εμπειρίες, ανεξαρτησία και δουλειά. Κάτι που τείνει να γίνει πολυτέλεια από δικαίωμα που εθεωρείτο. Και πάλι... Δε νιώθω πλήρης.
Και είναι και αυτό το μοναχικό ξύπνημα ρε γαμώτο... Εκεί που σε ονειρεύομαι ξαφνικά να ανακαλύπτω τον Alex να ασφυκτιεί στην αγκαλιά μου αντί για σένα. Και δεν έχω παράπονο, όσο τρυφερός και απαλός και να ναι όμως... Δεν είναι εσύ. Παραμένει ένα αρκουδάκι με το όνομά σου... (Η απόλυτη ξεφτίλα να κοιμάμαι με αρκουδάκι στα 21; Χμμμ.... Μπααα, εδώ υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν εχεμ εχεμ εχεμ... Όχι πολιτικά... διώξε κάθε πολιτική σκέψη...ουφ... έτσι μπράβο...)
Μπορώ πλέον να σας ευχηθώ καλό φθινόπωρο με τις ευλογίες των λίγων αστραπών που φώτισαν το παράθυρο μου το απογευματάκι... Μπορώ να σας ευχηθώ ένα γλυκό φθινόπωρο γεμάτο συγκινήσεις και τρυφερές στιγμές. Μα σε κάθε περίπτωση. Προσέξτε. Οι δρόμοι θα παραμένουν γλιστεροί και τα φύλλα, όπου ακόμα υπάρχουν δέντρα, είναι ικανά να σε παρασύρουν σε μια άσχημη τούμπα σαν τον διάβολο. Θα μου πείτε που είναι το πρόβλημα αν υπάρχει κάποιος εκεί κοντά για να σε πιάσει...;
Χαιρετώ γι απόψε... I hate days like this as well MIKA. Especially when he is not with me... Άτιμο lifestyle. Ρουτινιάσαμε πάλι............
Εσάς; τι σας ψιθύρισε η βροχή; Φιλιά...
*α και όπου L=Loser.
