Κανταδόροι...

Αγαπημένο μου Ονειρολόγιο,

Και πάλι μ έπιασε φαγούρα να γράψω χωρίς να έχω να πω κάτι ιδιαίτερο, και το χειρότερο απ όλα είναι ότι η όλη φάση μ αρέσει αρκετά μπορώ να πω. Σήμερα μου χε κολλήσει ένα απαρχαιωμένο τραγούδι, το οποίο και με γαλήνευε...

 Κάθε καλοκαίρι, απ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου, περνούσαν από τη γειτονιά δυο κύριοι,μεσήλικες, ένας μ ένα ακορντεόν και ένας με μια κιθάρα... Τραγουδούσαν κομμάτια της δεκατίας του 60 (και πίσω...) και αισθανόμουν τόσο μα τόσο όμορφα. Ήξερα οτι πλησίαζε το καλοκαίρι... Ήταν τότε που ο ρομαντισμός μου χτύπαγε κόκκινο και η διέγερση στην ψυχή μου ήταν ανεκδιήγητη... Πάντα τους έδινα ότι ψιλά υπήρχαν στις τσέπες μου, και όποτε περνούσαν σταμάταγαν κάτω απο το μπαλκονάκι μου... Κάθε απόγευμα...Ήξεραν ότι θα μαι εκεί... Σ αγαπώ...Σ αγαπώ γιατί είσαι ωραία... Σ αγαπώ σ αγαπώ γιατί είσαι εσύ... Στα μάτια μου φάνταζαν κάτι εξωπραγματικό, αλλιώτικο, απο άλλη εποχή... άλλο κόσμο... Καθηλωνόμουν στη δύναμη της καντάδας λες και ήταν μια μορφή υπνωτισμού... Όταν τελείωνε το κομμάτι, μου έκαναν μια μικρή υπόκλιση ή έβαζαν το χέρι στο στήθος για να μ ευχαριστήσουν και συνέχιζαν το δρόμο τους... Που πήγαιναν...Ούτε και μπορούσα να φανταστώ. Θα ήταν εκεί την επόμενη μέρα...

Θυμάμαι την μυρωδιά του γιασεμιού εκείνα τα βράδια... Το χρώμα τ ουρανού που πλέον είχε αρχίσει να σκοτεινιάζει και περίμενε τ αστέρια... Τα τζιτζίκια... Ναι είχαμε τζιτζίκια τότε..! Την καρδιά μου... Που χτύπαγε στην ιδέα ότι μια μέρα θα ερωτευτώ...  Τη μητέρα μου... Να σιγοτραγουδάει και να έχει εκείνο το γεμάτο τρυφερότητα βλέμμα... Τον αδερφό μου που μου πείραζε τα πράγματα νομίζοντας ότι δε τον βλέπω... Το απαλό άγγιγμα του πατέρα μου-συνήθως συνοδευόταν από ένα μικρό φιλάκι- που με "ξύπναγε" από την αφηρημάδα μου (ναι από παιδί χανόμουν...)

Από τότε είχα στο κεφάλι μου ιστορίες βλέπετε... Οι κανταδόροι.. Ναι.. Σωστά γι αυτούς μιλούσα. Συγχωρέστε με και πάλι έχασα τον ειρμό μου... Που λέτε τους είδα τελευταία φορά πέρσι. Ο ένας κούτσαινε. Ο άλλος πλέον ακουγόταν πιο φάλτσος. Ήμουν μόνη. Το πεύκο απέναντι απο το σπίτι μου έγινε γκαράζ... Πάνε τα τζιτζίκια... Ο αδερφός μου μεγάλωσε και τα πράγματά μου του περνάνε αδιάφορα... Και γώ μεγάλωσα... Τους χαμογέλασα και τους πέταξα το πρώτο μου χαρτονόμισμα... Υποκλίθηκαν ευγενικά και χάθηκαν... Δε τους ξανάδα...Τους χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ που ελαφραίνουν έτσι την καρδιά μου όμως... Χμμμ το γιασεμί μου μεγάλωσε..Το ίδιο και οι τριανταφυλλιές μου... Σ αγαπώ... Σ αγαπώ γιατί είσαι ωραία...Και αγαπώ όλο τον κόσμο...γιατί ζεις και συ μαζί... 

Σημείωση 1: Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι για ο,τι μας συμβαίνει αγαπητή Κ. Το μυστικό είναι να μπορούμε να βλέπουμε που κάνουμε εμείς λάθος για να γινόμαστε καλύτεροι και όχι να ψάχνουμε δικαιολογίες. Να σαι καλά και πάνω απ όλα μακριά.

Κουβέντα να γίνεται...

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα δεν έχω τίποτα σοβαρό, φιλοσοφημένο ή λυρικό να πω. Απλά μου ήρθε η διάθεση να παίξω με το πληκτρολόγιο...

Ύστερα από ένα σεμινάριο που παρακολούθησα συνειδητοποίησα πόσο με πορώνουν οι δυναμικοί άνθρωποι... Οι άνθρωποι που φτάνουν ψηλά γιατί έχουν τα κότσια και το μυαλό να το κάνουν. Τη δύναμη να κάνουν εκείνο το βήμα που οι άλλοι φοβούνται. Με εξιτάρει το I.Q. ρε γαμώτο...! Πείτε το παραξενιά, ανωμαλία, κουφό, αλλά συμβαίνει... Ο καλύτερος τρόπος να τραβήξει κάποιος την προσοχή μου είναι μια έξυπνη ή ψαγμένη ατάκα, και μετά...στα πατώματα η Estella!

Ο δυναμισμός όμως δεν φαίνεται μόνο από τον επαγγελματικό χώρο όπως ήταν η κυρία που με εντυπωσίασε... Είναι στο περπάτημα, στη χροιά της φωνής... στο βλέμμα... Αυτό που με απασχόλησε αρκετά μπορώ να πω σαν σκέψη είναι αν τελικά δυναμικός γεννιέσαι ή γίνεσαι... 

Δεν ξέρω αν είμαι δυναμική... Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να δώσω ένα τέλος στα πισωπατήματα. Μα γιατί να υποκύπτεις στους φόβους σου άλλωστε; Τι κερδίζεις με ένα βήμα πίσω; Η μαγκιά είναι αντί για όπισθεν να το πας τσίτα τα γκάζια...! Το μυστικό είναι να κατανοήσεις πόσο απλά είναι τα πράγματα. Τότε σκέφτεσαι πιο καθαρά και βρίσκεις και τη λύση τους...

Κάτι που επίσης ανακάλυψα για τον εαυτό μου είναι ότι με τρελαίνει η όλη φάση με τα mails μεταξύ των blogger. Μ αρέσει τρελά αυτό το μυστήριο που υπάρχει πίσω από το nickname του καθενός. Μια ιστορία κρυμμένη σε κάθε site και ένα σωρό συναισθήματα που παίρνουν σάρκα και οστά... God... I love blogging!

Οκ, είμαι κυκλοθυμική. Και ναι απορώ πως με αντέχει το αγόρι μου και οι φίλοι μου. Γι αυτό και γω παλεύω να μειώσω τα ξεσπάσματά μου. Αλήθεια παιδιά το παλεύω... Και πιστεύω θα τα καταφέρω. Νίκο μου συγνώμη.... Εσύ την πληρώνεις συνήθως αλλά μ αγαπάς και μου τα συγχωρείς όλα... Σ αγαπάω ματάκια μου κι ας γίνομαι σπαστική και στριμμένη...! Θα επανορθώσω το υπόσχομαι... 

Κάτι τελευταίο και να κλείσω, μπορώ να αισθανθώ πότε ο άλλος μου μιλάει γιατί θέλει να με χρησιμοποιήσει και πότε γιατί με συμπαθεί...Δεν είμαι τόσο αφελής... Απλά κάνω ότι δεν καταλαβαίνω....γιατί...γιατί...ε δεν ξέρω ούτε εγώ γιατί!  Τρελή είμαι ο,τι θέλω κάνω...!

Το παρακάτω βίντεο μ έχει κάνει και ανατριχιάζω κάθε φορά που το βλέπω... Αξίζει να ρίξετε μια ματιά... Όποιος φοβάται να αλλάξει για ν αντιμετωπίσει τον εαυτό του, τους φόβους του είτε αντιγράφοντας είτε παριστάνοντας κάποιον που δεν είναι αξίζει και το κλάμα και τη μιζέρια του. Έτσι είναι η ζωή. Σκληρή. Δεν χρειάζονται κατανόηση τέτοια άτομα. Λύπηση μόνο.  

Υποσημείωση 1: Θυμάστε μια τυφλή κοπέλα που είχα αναφέρει κάποτε σε μια ανάρτησή μου; Την είδα αγκαλιά με εκείνον το νεαρό που την είχε βοηθήσει τότε να κατέβει και να πάει στην αποβάθρα του μετρό... Όσο το σκέφτομαι χαμογελάω...

Bραβείο Ονείρων...

Καλησπέρες!

Πώς σας φαίνεται το blog μου; Μεταξύ βαρεμάρας και δημιουργικότητας είπα να κάνω κάποιες μικροαλλαγούλες...
Παιδιά και πάλι ευχαριστώ για τα βραβεία...Με τιμάτε ιδιαίτερα πραγματικά...Αφού λοιπόν δεν ασχολούμαι ιδιαίτερα με τα βραβειάκια και δεν ξέρω πόσα άτομα πρέπει να βραβεύσω και πως, σκέφτηκα να φτιάξω ως γνήσιον ψώνιον ένα βραβειάκι για όλους τους bloggers που μου έχουν δημιούργησει ιδιαίτερα συναισθήματα απο το ξεκίνημά μου ως blogger μέχρι τώρα... To βραβείο της ονειροπαγίδας απονέμεται λοιπόν με τυχαία σειρά:

Porcupine

Ioanna

Dreamy Cloud

Libertas

Skouliki

Αλχημιστής

Venus

Gi Gaga Kouni Beli

Κορίνα

Erevierax

Raven

Νυχτερινή Πένα

Ginny

 

Σας αγαπώ πολύ πολύ! ^_^ Ελπίζω να συνεχίσουμε να τα λέμε... :D Blogging σημαίνει έκφραση...Επικοινωνία και... Όνειρα! Φιλάκια πολλά! 

Βερμπαλιστικό Μανιφέστο Volume 1: Ρατσισμός

Λοιπόν παίδες, κατάθλιψη τέλος. Οκ απλά το άλλο μου εγώ βαρέθηκε.Sorry. :P

Τί γράφω όταν δεν ασχολούμαι με τα ψυχολογικά μου; Σωστά... Βαρετές θεωρίες για να γίνει καλύτερος ο κόσμος... Ξεκινάμε λοιπόν... (Εδώ είναι που πατάτε το Χ πάνω δεξιά)

Θα πάρω αφορμή απο ένα έντυπο που έφθασε στα χέρια μου σχετικά πρόσφατα...Σύμφωνα με αυτό, η αναβάθμιση της Ομόνοιας και άλλων ανάλογων περιοχών είναι δείγμα παλιανθρωπιάς και ρατσισμού. Σας ρωτώ λοιπόν, Τί είναι τελικά ρατσισμός; Μήπως τελικά στην Ελλάδα έχουμε μερδέψει λίγο τις έννοιες μεταξύ τους;

Να γίνω λίγο πιο συγκεκριμένη. Για μένα ρατσισμός, είναι η αβάσιμη θεωρία ανωτερότητας μιας ομάδας ανθρώπων έναντι κάποιας άλλης. Υπάρχουν πολλά είδη ρατσισμού. Ο ρασιαλισμός, ο σεξισμός, ο ταξικός ρατσισμός κλπ...- BULLSHIT. Ή είσαι ρατσιστής ή δεν είσαι. Ακόμα και τον ρατσισμό τον κατηγοριοποιήσαμε για έναν καλύτερο βαθμό στην έκθεση! -Το να μη δέχεσαι να συνυπάρχεις με αυτούς τους ανθρώπους, ή ακόμα και να στρέφεσαι εναντίον τους με ιδιαίτερα επιθετικό τρόπο το θεωρώ κάτι ανάξιο λόγου και επειδή σαν θέμα το έχουμε κουράσει πολύ απο τους δήθεν-και μή- ανοιχτόμυαλους ανα τον κόσμο θα θελα να αναφερθώ στην άλλη πλευρά του νομίσματος.

Τι συμβαίνει όταν δεν μπορείς να περπατήσεις το βράδυ σε ορισμένες περιοχές της Αθήνας όπως η Ομόνοια ή το Μεταξουργείο; Τί γίνεται όταν οι παλιές γειτονιές γκετοποιούνται και συ αισθάνεσαι ξένος στην ίδια σου τη χώρα; Τότε αν μιλήσεις θεωρείσαι ρατσιστής; Με το να ανέχεσαι αυτή την τρομοκρατία ουσιαστικά, γίνεσαι φασίστας; Δεν ξέρω ρε παιδιά αλλά δεν είναι κάπως τραβηγμένο; Στο όνομα μιας υποτιθέμενης ισότητας έχουμε γίνει πολύ ανεκτικοί σε ορισμένα πράγματα.

Αν θέλουμε να συνυπάρξουμε αρμονικά θα πρέπει να γινει ένα ξεκαθάρισμα.Και όταν λέω ξεκαθάρισμα δεν εννοώ ούτε βία, ούτε επιχειρήσεις σκούπα. Κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να νομιμοποιηθούν εδώ, και κάποιοι άλλοι απλά να γυρίσουν πίσω.Τόσο απλά. Για το καλό όλων. Το βασικότερο απ όλα όμως, είναι να σφραγίσουμε τα σύνορα και να μην επιτρέπουμε όλο αυτό το λαθρεμπόριο μεταναστών γιατί ουσιαστικά αυτό καταλήγει να γίνεται. Αυτοί οι άνθρωποι ξεκινάνε με όνειρα απο τις πατρίδες τους για να γίνουν θύματα του κάθε ελληνάρα που θα τους εκμεταλευτεί. Η πολυπολιτισμική κοινωνία είναι εδώ. Και μέχρι ένα σημείο είναι όμορφα να υπάρχει ποικιλομορφία.Αυτό όμως απέχει μίλια απο  το να γίνονται αυτοί οι άνθρωποι προϊόντα εκμετάλευσης, να απαγάγονται, να μπλέκονται σε διακινήσεις ναρκωτικών, πορνείας και να δημιουργούν "απαγορευμένες περιοχές" ή "άβατα σημεία" ακόμα και για την αστυνομία... Ξέρω οτι μ αυτά που γράφω οι μισοί απο εσάς υπάρχει περίπτωση να σταματήσετε να με διαβάζετε... Ίσως αν δεν ξεκινούσα και γώ να εργάζομαι στο κέντρο εδώ και μισό χρόνο, να έκανα το ίδιο... Ισως με πείτε ρατσίστρια, φασίστα ή οτιδήποτε άλλο όμως πριν μου προσάψετε κάποια κατηγορία, σκεφτείτε λίγο, πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε οικογένειες να περπατάνε βράδυ στα στενά της ομόνοιας; Αισθάνεστε ασφαλείς σε όλα τα σημεία της πόλης σας;  Σας έχει τύχει ποτέ να μη σας μιλάνε ελληνικά, να μην καταλαβαίνετε και να σας στραβοκοιτάνε;

Πάμε παρακάτω. Ω εδώ κι αν με μισήσετε...Αλλά θα το πώ... Θα το πώ για ν απαντήσω σε αρκετούς απο τους "φίλους" μου που μ έκραξαν για κάτι στο facebook (ξέρουν αυτοί). Απο πότε είναι κακό να μιλάς με άτομα που δουλεύουν στην αστυνομία; Γιατί συγνώμη που θα σας το πώ, όσο ρατσισμός είναι να στρέφεσαι εναντίον  αριστερών ή αναρχικών, για μένα άλλο τόσο είναι ρατσισμός να βρίζεις ανθρώπους που απλά κάνουν μια δουλειά. Ναι ανάμεσα στους αστυνομικούς υπάρχουν και "μπάτσοι" αλλά και ανάμεσα στις άλλες ομάδες υπάρχουν και καθάρματα και μαλάκες. Γιατί πρέπει ρε γαμωτο να τα τσουβαλιάζουμε όλα σ αυτή τη χώρα; Είσαι αστυνομικός; Είσαι γουρούνι. Είσαι εργάτης; Είσαι άγιος. Οχι... Πραγματικά αδυνατώ να κρίνω ανθρώπους με βάση τη δουλειά τους ή με βάση τις πολιτικές τους απόψεις. Εχω γνωρίσει αριστερόφρονες που πραγματικά με κάνουν να αισθάνομαι υπέροχα όπως και έχω φίλους στην αστυνομία που είναι πολύ εντάξει παιδιά... Αντί λοιπόν να γενικολογούμε μ αυτόν τον τρόπο μήπως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ θα ήταν σκόπιμο να κρίνουμε τον καθέναν σαν άνθρωπο, ανάλογα δηλαδη με τις πράξεις και τις σκέψεις του; Εκτός βέβαια αν προτιμάμε να μας αντιμετωπίζουνε και μας σαν..."μάζα".

Το φαινόμενο της ξαφνικής 'επανάστασης' είναι της μόδας. Και το βαρέθηκα. Ειδικά όταν το ακούω απο φίλους "αριστερους" που δεν έχουν δουλέψει ΠΟΤΕ στη ζωή τους ή τους τα πληρώνει όλα ο μπαμπας και η μαμά που by the way παίρνουν 10 φορές το μισθό που παίρνουν άλλοι άνθρωποι που τους βγαίνει η Παναγία στα εργοστάσια! Sorry κούκλα μου αλλά πώς μου δηλώνεις αναρχική, ή αριστερή ή οτιδήποτε και κουβαλάς την τσαντούλα την ΤΟUS και Vuitton? Εσύ στα τριάντα σου θα σαι δεξιότερη απο τους δεξιούς...! Και μιλάς για μένα επειδή δεν γουστάρω να κομματικοποιηθώ αλλά και ούτε να βάλω την ταμπέλα της αναρχίας; Επειδή η ιδέα περι δημοκρατίας και οι πολιτικές μου ιδεολογίες δεν ταιριάζουνε εν τέλει με τα κόμματα στην Ελλάδα; Επειδή είμαι απογοητευμένη;

Τέλος, και κλείνω για σήμερα... Υπάρχει ένα ακόμα είδος ρατσισμού που με ανατριχιάζει... Είναι δυνατόν να τιμωρεί η εργοδοσία τη μητρότητα; Ωωωω να σου ζήσει καλή μου... Να σου ζήσει το μωράκι. Πέρνα αύριο να πάρεις την αποζημειωσούλα σου...Μια που είσαι μανούλα πρέπει να υποφέρεις σ αυτή την κωλοχώρα!  Το οτι θεωρώ τέτοιες ενέργειες κατάπτιστες είναι φανερό... Αλλά είναι άδικο..Δεν είναι; Οταν χρειάζεσαι περισσότερο απο ποτέ τη δουλειά σου να τη χάνεις για το λόγο που τη χρειαζεσαι...!

Και μετά τι; Δηλώνουμε αντιρατσιστές, επαναστάτες και αντιφασίστες; Μήπως να κοιτάξουμε μέσα μας;Να σταματήσουμε να κατηγοριοποιουμε ακόμα και τον ρατσισμό; Τί πιστεύουμε για τους γύρω μας ως ανθρώπους; Τί πιστεύεις για τον διπλανό σου; Ω ναι οτι είναι μαλάκας... Και συ ο έξυπνος ε; Ετσι πάει.... 

VIVA LA REVOLUTION! Μπεεεεεεεεεεεεεε!!!!

Je suis malade...

Δεν ονειρεύομαι πια,

Δεν καπνίζω πλέον,

Δεν έχω καν καθόλου παρελθόν

Είμαι ολομόναχη χωρίς εσένα,

Είμαι άσχημη όταν δεν είσαι εδώ

Είμαι σαν ορφανό, σε κοιτώνα,

Δεν έχω καμία επιθυμία πλέον

Να ζήσω τη ζωή μου

Η ζωή μου σταματά χωρίς εσένα

Δεν έχω καν άλλη ζωή.

Το κρεβάτι μου 

μεταμορφώνεται σε αποβάθρα

απο την οποία απομακρύνεσαι...

Είμαι άρρωστη...

Τόσο άρρωστη...

Όπως τα βράδια που έφευγε η μητέρα μου

Και που μ άφηνε μόνη με την απελπισία μου

Είμαι άρρωστη

Αψεγάδιαστα άρρωστη

Κανείς δεν ξέρει πότε θα φτάσει σ εσένα

Ξεκινάς και πάλι και κανείς δεν ξέρει για που

Κι αυτό θα κάνει σύντομα δυο χρόνια,

Αυτό το τρελό εγώ σου...

Όπως συμβαίνει μ έναν βράχο

Όπως συμβαίνει με μια αμαρτία

Έτσι είμαι σταθερά κολλημένη πάνω σου...

Είμαι κουρασμένη,εξαντλημένη

Με το να υποκρίνομαι την ευτυχία μου

Όταν υπάρχει κόσμος γύρω μου

Πίνω κάθε βράδυ,

Κι όλα τα ουίσκι

Μοιάζουν να έχουν την ίδια γεύση

Και όλα τα καράβια 

Κουβαλούν τη σημαία σου

Δεν ξέρω πια που να πάω...

Είσαι παντού

Είμαι άρρωστη

Εντελώς άρρωστη...

Ρίχνω το αίμα μου πάνω στο σώμα σου

Και είμαι σα νεκρό πουλί

Όταν κοιμάσαι

Είμαι άρρωστη

Αψεγάδιαστα άρρωστη

Μου στέρησες όλα μου τα τραγούδια

Μου άδειασες όλους τους στίχους

Παρότι είχα ταλέντο

Πρίν το δέρμα σου...

Αυτή η αγάπη θα με σκοτώσει

Εαν συνεχίσει

Θα ξεσπάσω μόνο σ εμένα

Σαν ηλίθιο παιδάκι 

Κοντά στο ραδιόφωνό μου

Να ακούω την φωνή μου να τραγουδάει 

Είμαι άρρωστη

Εντελώς άρρωστη

Όπως όταν έφυγε η μητέρα μου εκείνο το βράδυ

Και με άφησε ολομόναχη στην απελπισία μου

Είμαι άρρωστη

Είναι γεγονός οτι είμαι άρρωστη

Μου στέρησες όλα μου τα τραγούδια

Μου άδειασες όλους τους στίχους 

Και έχω μείνει με μια άρρωστη καρδιά

Περιτριγυρισμένη με οδοφράγματα

Σ ακούω...Ειμαι άρρωστη....

Τι μου έχεις κάνει...; Γιατί με αγγίζεις όταν βλέπεις οταν μ ανατριχιάζει τ άγγιγμά σου αλλά δεν πρέπει; Γιατί με πλησιάζεις όταν απομακρύνομαι; Γιατί δεν καταλαβαίνεις οτι η αθώα σου στάση μ αρρωσταίνει; Γιατί; Τί άλλο πρέπει να κάνω... Που να σαι...Τί να κάνεις...; Είναι άρρωστο...Το ξέρω αλλά συγχώρεσέ με...Δεν μπορώ να σε βγάλω απο τα όνειρα μου... Σε μισώ... Σε θέλω σαν αμαρτία και σε μισώ σαν μεταμέλεια...Δεν μπορώ να μιλήσω σε κανέναν γιατί οι σκέψεις μου είναι ανεπίτρεπτες. Δεν μπορώ να χαμογελάσω γιατί θα πρέπει να σε σκεφτώ...Απλά... Μείνε μακριά μου όπως μένω εγώ....Σε παρακαλώ.... 

Στον ποιητή μου...

Δυο μέρες τώρα αισθάνομαι να τριγυρνάς μέσα στο κεφάλι μου. Μελαγχολικό, σκυφτό, σεμνό καθώς σε φαντάζομαι... Να κοιτάς το χώμα και να στρέφεις τα μάτια στ άστρα. Ο κόσμος σου ξέβραζε προστυχιά και σύ "ανδρείκελο στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια" με την πένα σου να στάζει ειρωνία και θάνατο να αντιμετωπίζεις τη ζωή. Υπάρχω λές, κι ύστερα δεν υπάρχεις...

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω το συναίσθημα όταν συνάντησα την ποίηση σου. Εκείνη την άγρια συγκίνηση μέσα μου που θέλησα να κρύψω απ όσους ήταν γύρω μου. Ποιος να καταλάβαινε και πόσο τρομακτικό θα ήταν τελικά να εξουσιάσει ένας άδοξος ποιητής την ψυχή μου; Θυμάμαι τα βράδια που δάκρυζα στις σκέψεις των στίχων σου και της ζωής μου. Θυμάμαι τότε που οι καταστάσεις γύρω μου ήταν σκοτεινές σα το θάνατο που περιέγραφες και έβρισκα καταφύγειο σ εσένα που ποτέ μου δε γνώρισα... Μα τόσο ήθελα... Και τόσο θέλω... Αστείο ε; Με βλέπεις απο εκεί που είσαι και γελάς; Γελάς. Το ξέρω οτι γελάς.

Θα θελα να χα τη δύναμη να σου γράψω ένα ποίημα. Το μυαλό μου όμως έχει βυθιστεί στην αδράνεια. Έχω κάτι σπασμένα φτερά... και απομακρύνομαι όπως εσύ απ όλους, απ όλα. Φοβάμαι... Φοβάμαι τόσο πολύ... Ξέρω οτι κάτι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω τι. Πλέον μ ενοχλεί να με αγκαλιάζουν τις νύχτες. Πλέον δεν αντέχω την ιδέα οτι μ έχουν ανάγκη. Οι σκιές... εμφανίζονται στο κεφάλι μου και πάλι με αρχαίους δραματικούς μονόλογους.... Τ αυτιά μου βουλώνουν... Ακούω τη Virginia Woolf να μου λέει οτι η τρέλα είναι η αλήθεια. Οτι το υποσυνείδητο κερδίζει τελικά. Κι ύστερα... Κι ύστερα η αλήθεια της εποχής σου και το ψέμα της δικής μου γίνονται ένα. Τί είναι αλήθεια Τάκη και τι δεν είναι; (Έτσι δεν σ έλεγε και μια συνονόματή μου κάποτε...; )

Ίσως όλη αυτή η καταπιεσμένη έμπνευση, η ξεχασμένη ανάγκη για διηγήματα και ποίηση να τρώει τα σωθικά μου. Ισως... ίσως...ίσως...όλα να ναι...

Ψεύτικα αισθήματα ψεύτικοι κόσμοι,
μα το παράξενο φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκοτεινού δρόμου την άκρη
με το παράπονο και με το δάκρυ....

Η ταύτιση μου μαζί σου, ο θαυμασμός μου για σένα ο κρυφός "έρωτας" για τις λέξεις σου παραξενεύει όσους με γνωρίζουν στην αρχή... Μα δε με νοιάζει. Αλήθεια δε με νοιάζει. Είσαι ο ποιητής μου.... Το χάος μου... Οι στίχοι σου...Η ψυχή μου... Το εγώ μου...το ταλέντο σου... Συνοθήλευμα...ακατανόητη. Είμαι ακατανόητη. Είσαι νεκρός. Είμαι ζωντανή. Θα πεθάνω, μα εσύ θα ζήσεις.  Θέλω να φύγω....

 Η φυγή

Αμίλητη, κυνηγημένη
φτάνει σ' ερειπωμένο τοίχο·
στηρίζεται και περιμένει
ένα κελάηδημα, ένα στίχο.

Γύρω το δάσος με τις μπόρες
φεύγει σαν πλοίο στην τρικυμία.
Κ' ήτανε ημέρες ανθοφόρες
-- επέρασαν -- κ' ήτανε μία...

Τώρα την άβυσσο ρωτάει
πώς βρέθηκε άξαφνα δωπέρα,
ενώ στα μάτια της κρατάει,
φως όλη, εκείνη την ημέρα.

Ψυχή, λησμόνει τα όνειρά σου.
Ήρθες, πουλί στην καταιγίδα,
κ' εχάρισες όλου του δάσου
την τελευταία μας ελπίδα.

Τ άστρα τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει

Θα σε θυμάμαι πάντα Κ.Γ.Κ....