Στον ποιητή μου...

Δυο μέρες τώρα αισθάνομαι να τριγυρνάς μέσα στο κεφάλι μου. Μελαγχολικό, σκυφτό, σεμνό καθώς σε φαντάζομαι... Να κοιτάς το χώμα και να στρέφεις τα μάτια στ άστρα. Ο κόσμος σου ξέβραζε προστυχιά και σύ "ανδρείκελο στης μοίρας τα τυφλά δυο χέρια" με την πένα σου να στάζει ειρωνία και θάνατο να αντιμετωπίζεις τη ζωή. Υπάρχω λές, κι ύστερα δεν υπάρχεις...

Μου είναι αδύνατο να ξεχάσω το συναίσθημα όταν συνάντησα την ποίηση σου. Εκείνη την άγρια συγκίνηση μέσα μου που θέλησα να κρύψω απ όσους ήταν γύρω μου. Ποιος να καταλάβαινε και πόσο τρομακτικό θα ήταν τελικά να εξουσιάσει ένας άδοξος ποιητής την ψυχή μου; Θυμάμαι τα βράδια που δάκρυζα στις σκέψεις των στίχων σου και της ζωής μου. Θυμάμαι τότε που οι καταστάσεις γύρω μου ήταν σκοτεινές σα το θάνατο που περιέγραφες και έβρισκα καταφύγειο σ εσένα που ποτέ μου δε γνώρισα... Μα τόσο ήθελα... Και τόσο θέλω... Αστείο ε; Με βλέπεις απο εκεί που είσαι και γελάς; Γελάς. Το ξέρω οτι γελάς.

Θα θελα να χα τη δύναμη να σου γράψω ένα ποίημα. Το μυαλό μου όμως έχει βυθιστεί στην αδράνεια. Έχω κάτι σπασμένα φτερά... και απομακρύνομαι όπως εσύ απ όλους, απ όλα. Φοβάμαι... Φοβάμαι τόσο πολύ... Ξέρω οτι κάτι μου συμβαίνει. Δεν ξέρω τι. Πλέον μ ενοχλεί να με αγκαλιάζουν τις νύχτες. Πλέον δεν αντέχω την ιδέα οτι μ έχουν ανάγκη. Οι σκιές... εμφανίζονται στο κεφάλι μου και πάλι με αρχαίους δραματικούς μονόλογους.... Τ αυτιά μου βουλώνουν... Ακούω τη Virginia Woolf να μου λέει οτι η τρέλα είναι η αλήθεια. Οτι το υποσυνείδητο κερδίζει τελικά. Κι ύστερα... Κι ύστερα η αλήθεια της εποχής σου και το ψέμα της δικής μου γίνονται ένα. Τί είναι αλήθεια Τάκη και τι δεν είναι; (Έτσι δεν σ έλεγε και μια συνονόματή μου κάποτε...; )

Ίσως όλη αυτή η καταπιεσμένη έμπνευση, η ξεχασμένη ανάγκη για διηγήματα και ποίηση να τρώει τα σωθικά μου. Ισως... ίσως...ίσως...όλα να ναι...

Ψεύτικα αισθήματα ψεύτικοι κόσμοι,
μα το παράξενο φως του έρωτός μου
φέγγει στου σκοτεινού δρόμου την άκρη
με το παράπονο και με το δάκρυ....

Η ταύτιση μου μαζί σου, ο θαυμασμός μου για σένα ο κρυφός "έρωτας" για τις λέξεις σου παραξενεύει όσους με γνωρίζουν στην αρχή... Μα δε με νοιάζει. Αλήθεια δε με νοιάζει. Είσαι ο ποιητής μου.... Το χάος μου... Οι στίχοι σου...Η ψυχή μου... Το εγώ μου...το ταλέντο σου... Συνοθήλευμα...ακατανόητη. Είμαι ακατανόητη. Είσαι νεκρός. Είμαι ζωντανή. Θα πεθάνω, μα εσύ θα ζήσεις.  Θέλω να φύγω....

 Η φυγή

Αμίλητη, κυνηγημένη
φτάνει σ' ερειπωμένο τοίχο·
στηρίζεται και περιμένει
ένα κελάηδημα, ένα στίχο.

Γύρω το δάσος με τις μπόρες
φεύγει σαν πλοίο στην τρικυμία.
Κ' ήτανε ημέρες ανθοφόρες
-- επέρασαν -- κ' ήτανε μία...

Τώρα την άβυσσο ρωτάει
πώς βρέθηκε άξαφνα δωπέρα,
ενώ στα μάτια της κρατάει,
φως όλη, εκείνη την ημέρα.

Ψυχή, λησμόνει τα όνειρά σου.
Ήρθες, πουλί στην καταιγίδα,
κ' εχάρισες όλου του δάσου
την τελευταία μας ελπίδα.

Τ άστρα τρεμουλιάζουνε καθώς το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει

Θα σε θυμάμαι πάντα Κ.Γ.Κ....

Aλήτης στη χώρα των θαυμάτων...

...Αλητεύω σε όνειρα και παίζω με τις λέξεις. Τα ένστικτα, τα συναισθήματα οι σκέψεις... με τραβάνε σα τους δαίμονες σε μουχλιασμένα υπόγεια αμφισβήτησης. Κάθε ανάσα μου μοιάζει εγκλωβισμένη. Αλήθεια. Αλήθεια σου λέω, αισθάνομαι το οξυγόνο να τυλίγεται στα πνευμόνια μου και να καρφώνεται εκεί σαν πρόκα. Πρόκα που θερμαίνεται και ζεματάει σα την κόλαση.

Δεν με νιώθει κανείς. Κανείς σου λέω. Φωνάζω "Ξυπνήστε" καθώς κλείνω το ξυπνητήρι και γυρίζω πλευρό στο στρώμα του βολέματος Το καλό ρομποτάκι ξεκινά τη ζωή του για άλλη μια μέρα για ν ανακαλύψει οτι όλα σ αυτή τη χώρα γαμιούνται ανάποδα. Και τί κάνω γι αυτό; Τι μπορώ να κάνω γι αυτό; Ν αρχίσω να τρέχω; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ...; Τί; Ζούμε σ ένα καθεστώς ρουφιάνων. Τους βλέπω κάθε πρωί να μου χαμογελάνε πάνω στην ασπρόμαυρη σκακιέρα. Αναρωτιέμαι, τι κάνω εδώ. Είμαι απο τη μέσα ή την έξω πλευρά του καθρεύτη;

Μια κοπέλα σηκώνεται απο το κρεβάτι μου. Φοράει τα ρούχα μου, το άρωμα μου, τ όνομά μου. Μα δεν είμαι εγώ. Εμένα μ έχει αφήσει σέκο η όλη φάση. Μιλάει με ανθρώπους. Όλη μέρα. Κάθε μέρα. Ανθρώπους που σιχαίνεται αλλά χαμογελάει. Ανθρώπους που δεν είναι στην πραγματικότητα άνθρωποι αλλά κάτι άλλο... κάτι σαν... κακάσχημα μονοκύτταρα όντα. Αμοιβάδες... Αμοιβάδες με μαστίγια που σε βαράνε πισώπλατα και βλεφαρίδες για να σου χρυσώνουν το χάπι της υποκρισίας.

Η συνείδησή μου με βασανίζει απάνθρωπα. Μα... έχουν συνείδηση οι συνειδήσεις; Να μου πείς εδώ δεν έχουν οι άνθρωποι... αισθάνομαι...Αισθάνομαι οργή. Θυμό... RanGe-AnGer ίδια γράμματα....

Δε θέλω να γίνω μέρος του κόσμου σας. Θέλω να μαι σαν εκείνα τα γκράφιτι κάτω απο τις γέφυρες. Να με κοιτάνε μόνο οι αφηρημένοι, να με σχεδιάζουν οι τρελαμένοι και να παίζω με τα χρώματα... Να κρύβω νοήματα,να είμαι αληθινό. Να μη με νοιάζει τι θα πουν οι φιλοι οι γονείς, τ αφεντικό.... Να είμαι εγώ...

 Ορατών τε πάντων και αοράτων
είμαι αποτέλεσμα δικών σας πειραμάτων
κυνηγημένος από βαλέδες και ρηγάδες
από βασίλισσες που δέρνουν βασιλιάδες.
Μα το κεφάλι μου στο δήμιο δε χαρίζω
μπαίνω ξανά μες τον καθρέφτη και γυρίζω
στον κόσμο τον δικό μου των άψυχων πραγμάτων
κουράστηκα, ο αλήτης, στη χώρα των θαυμάτων.

Αστο ρε. Άστο δε θα το παίξω ασυμβίβαστη γενιά ούτε σήμερα. Θα πάω ν αλλάξω λάδια. Όχι τίποτ άλλο. Αλλά το καημένο το ρομποτάκι υποφέρει. Του λάσκαρε η βίδα. Και χει να σηκωθεί και νωρίς αύριο. Αμαρτία...Τι σας λέω και σας νυχτιάτικα... Αυτό που μετράει είναι, οτι μας περιμένουν δύσκολες. Πολύ δύσκολες εποχές. Φροντίστε να ετοιμαστείτε για όλα....

Υ.Γ. Υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην συνδυάσω ξανά πρόσωπα με μουσική, γιατί θα καταλήξω κουφή.
Υ.Γ.2 Ευχαριστώ πάρα πολύ όσους μου χάρισαν βραβειάκι. Σας φιλώ παίδες. 

Θα μου μάθεις...

Να ξεκινήσω μ ένα ευχαριστώ για τις ευχές σας. Το αίσθημα που μου δημιουργήσατε ήταν ανεκτίμητο και ένα από τα πιο όμορφα δώρα που έλαβα... 

Γκρίζαρε η Αθήνα ή η ψυχή μου;Θα μου μάθεις να κοροϊδεύω τα χρώματα. Θα χάσω τη γνώση των πραγμάτων. Μπερδεύω τις Κυριακές με τις Δευτέρες και τις δεύτερες με τις κυρίες. Τους αλήτες με "τα γαμώ τα παιδιά" και το underground με το ρετιρέ. Κι αυτό μου το έμαθες εσύ. Εντάξει μ αρέσει η όλη φάση δε λέω, αλλά μάλλον στους γύρω μου καθόλου... Ξέρετε, αυτό που λένε "είμαστε αυτό που οι γονείς μας έλεγαν να μην κάνουμε παρέα" όχι μόνο ισχύει αλλά στην πραγματικότητα οι ταλαίπωροι γονείς δεν το γνωρίζουν καν! 

Θα μου μάθεις να κρύβω το βλέμμα μου και να κοσμώ τη σιωπή μου με αύρες... όμορφες,άσχημες,επιθετικές τρυφερές...ψεύτικες.Αιχμηρές... Ναι πάνω απ όλα αιχμηρές σαν τα σπαθιά που σκίζουν το υποσυνείδητο μου. Θα καθόμαστε στις αμήχανες αδρανείς στιγμές μας να διαβάζουμε τα βλέμματα των περαστικών. Να με μαλώνεις που πίνω μπύρα και να το παίζω αδιάφορη. 

Ένα όμορφο απόγευμα θα προσπαθήσεις να μου μάθεις να αναπνέω και θα γελάω. "Μα ξέρω ν αναπνέω". Θα μορφάσεις απογοητευμένος και θα γελάσω ακόμα πιο δυνατά. Μπορώ να γίνω απίστευτα σπαστική σωστά; Ναι σωστά μη χαμογελάς καθόλου. Θα το πάρεις απόφαση οτι δε μ ενδιαφέρουν τα όσα λες. WRONG. Θα σ αφήσω να το πιστέψεις. 

Θα μου μάθεις να αισθάνομαι τον αέρα... τον κόσμο. Θα σε δω να στηρίζεις τον ουρανό και να κρατάς τη γη και θα θαυμάσω την αυτοσυγκέντρωσή σου. Δεν παίζει να το καταφέρω εγώ όλο αυτό. Είναι όμορφο θέαμα βέβαια. Θα μου μάθεις τόσα πολλά ακόμα. Θα σου δείξω ότι δε με νοιάζει. Θα πιστέψεις ότι βαριέμαι. Θα νομίζω ότι σε πείθω. Θα μου μάθεις να μη λέω ψέματα... Θα γελάσουμε παρέα. 

Είναι όμορφο να έχεις έναν άνθρωπο να λές τα πάντα έτσι δεν είναι; Να γελάς. Να μαθαίνεις. Να παίζεις. Η εποχή μας μοιάζει με ζούγκλα. Οι σχέσεις μ ερήμους. Τα λόγια με οράματα. Αλλά ξέρεις... Δε φοβάμαι. Θα μου μάθεις να ξεχωρίζω μια όαση....

Κινητά γαμάτα.... Σχέσεις γάμα τα... Αλλά θα επιβιώσουμε. 

It's my life

Σκέφτηκα να κάνω έναν πρόλογο... Έκανα πολλά σενάρια στο μυαλό μου αλλά τελικά... δε γαμιέται; Δεν ξέρω τι να γράψω. Σήμερα φίλοι μου το blog μου κλείνει έναν χρόνο λειτουργίας και γω με τη σειρά μου τα είκοσι...

Το blog ήταν μια από τις καλύτερες επιλογές που έκανα στη ζωή μου. Κατάφερα να γνωρίσω σκέψεις, να αγγίξω συναισθήματα ανθρώπων που ποτέ μου δεν είδα και να ενημερωθώ γιατί για να μην ξεχνιόμαστε μόνο μέσα από τα blogs πιστεύω οτί μπορείς να ψάξεις την αλήθεια. Η εποχή που ζούμε είναι σκοτεινή. Κυρίες μου και κύριοι γνωρίζετε οτι βιώνουμε μια μορφή μοντέρνας δικτατορίας συνδιασμένης με μια οικονομική υποδούλωση άνευ προηγουμένου.Κάθε blogger όμως με την δύναμη της έκφρασης που μας παρέχει η ανωνυμία είναι μια ελπίδα για το μέλλον γιατί πολύ απλά αποδεικνύει οτι υπάρχουν ακόμα σκεπτόμενοι άνθρωποι εκεί έξω.

Είναι μαγεία να αισθάνεσαι αυτή την αποδοχή. Να βλέπεις τόσους ανθρώπους να περνάνε από τον χώρο σου και να συναντάνε τα πιο απόκρυφα κομμάτια της ψυχής σου... Δεν έχετε ιδέα πόσο θα ήθελα να σας γνωρίσω καλύτερα! Όταν δημιουργούσα το blog ούτε καν μου πέρναγε απο το μυαλό οτι θα ήταν τόσο υπέροχα... Σας αγαπώ πολύ!

Η ζωή μου ως τώρα... Τι να πρωτοθυμηθώ... ανθρώπους που γνώρισα και δεν ξανάδα και ανθρώπους που βλέπω καθημερινά μα δε γνωρίζω... Ανακάλυψα οτι μ αρέσει η ζωή... Προσπάθησα αρκετά και μπορώ να πώ οτι αποδέχτηκα τον εαυτό μου. Και όχι μόνο τον αποδέχτηκα αλλά κοιτώντας με στον καθρεύτη σκέφτομαι... "χμμμ μάλλον σε συμπαθώ λιγάκι εσένα". Η Εστέλλα, είναι  μελαγχολικό προσωπείο για έναν περισσότερο χαρούμενο, αστείο, ψιλοκάφρο και ντροπαλό (ω ναι και ντροπαλό, αμα είναι να ξεφτιλιστώ θα τα πώ όλα!) άνθρωπο. Eίναι η πλευρά του όχι στο μυαλό μου...Η αντιδραστική μου φύση που παλεύει να φάει την Μαρία. Ποια θα κερδίσει στο τέλος; Χμμμ... Εγώ να σας πω εύχομαι όσο και να βασανίζομαι να μην χάσω καμία απο τις δύο πλευρές...Μαζοχισμός κι έτσι... Ήμουν και είμαι παιδάκι. Τι αλλάζει; Πλέον δεν μπορώ να τα ρίχνω στις ορμόνες. Επομένως, θα ακολουθήσω το δρόμο των σοφότερων που τα ρίχνουν στις συνθήκες. Ναι θα ωριμάσω. Αυτό είναι!

Μπα... άστο...γιατί ξέρετε τι έρχεται μετά την ωριμότητα; Η σαπίλα...! Και όσο cool και να φαίνεται ν αντικαταστήσω το ολστάρι με τη γόβα άλλο τόσο ελεεινό είναι να καταλήξω στο σανδάλι με κάλτσα... (ιουυυυυυυυυ)

Έχω κολλήσει σε κάποια παλιά δεκαετία. Ίσως να γεννήθηκα σε λάθος εποχή, σε λάθος χώρα... Μπορεί να μην έπρεπε να γεννηθώ καν αλλά το κακό έγινε, οπότε deal with it...Σωστά; :P Σε κάθε περίπτωση κατηγορήστε τους γονείς μου εγώ δεν διάλεξα ούτε την ύπαρξη μου αλλά ούτε και τον θάνατό μου. Ειδικά αυτό το τελευταίο δεν με αφορά καθόλου αφού δε θα είμαι εκεί για να το ζήσω. Οι φοβίες μου αλλάζουν μορφές αλλά το τραγελαφικό ποιο είναι; Οτι πλέον δεν έχω καν το χρόνο να τις επεξεργαστώ... Άρα; Δεν μ ενοχλούν πια...

Το νέο μου μότο είναι carpe diem...άδραξε τη μέρα...κάνε την κάθε μέρα ξεχωριστή κι όμορφη... Και ελπίζω να καταφέρω να το κρατήσω...

Υ.Γ. Τόσο καιρό σκάει ο τζίτζικας, σήμερα έχει κρύο και βροχή...τυχαίο...; ΝΑΙ :P
Υ.Γ.2 Αν θέλετε να γνωριστούμε καλύτερα μπορείτε να με βρείτε στο mail μου: mariag593@hotmail.com

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ....!!!
Σας φιλώ γλυκά,
Μια περαστική μα ελπίζω καλή σας φίλη,
Estella- Μαρία

(Εμ)μονη or(μόνη);

Εμμονή ή ορμόνη; Το σίγουρο μόνη γιατί ούτως ή άλλως όταν ταξιδεύουμε στο μυαλό μας, η περιπέτεια είναι μοναχική...

Σας γράφω γιατί θέλω να μοιραστώ πολύ κάτι μαζί σας... Έχετε αισθανθεί ποτέ, ότι θέλετε κάτι απίστευτα πολύ...Και όταν λέω απίστευτα εννοώ παθιασμένα και δεν ξέρετε γιατί; Είναι μια ξαφνική, τρελή και ακαθόριστη επιθυμία για κάτι που ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Και όταν λέω απαγορεύεται εννοώ είναι πρακτικά αδύνατον λόγω των συνεπειών που μπορεί να φέρει...

Αυτό λοιπόν που με προβληματίζει φίλοι μου, είναι για το αν αυτή η επιθυμία είναι αληθινή, προσωπική, κάτι που δημιουργήθηκε μέσα μου δηλαδή, ή αν είναι πλασματική. Αν δηλαδή μου τη δημιούργησε κάποιος με τέτοιο τρόπο ώστε να πεισθώ ότι εγώ είμαι που το θέλω...

Είναι σκληρή η πάλη ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει. Σε σημείο που με κάνει να χάνομαι σε ένα λαβύρινθο με ΝΑΙ και ΟΧΙ. Με θέλω και ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ. Και η βλακεία είναι ότι όσο πιο πολύ απαγορεύεται τόσο πιο πολύ το θες... Και τι κάνεις σ αυτή την περίπτωση...; 

Ναι ξέρω, γι άλλη μια βραδιά δεν γίνομαι ξεκάθαρη. Έχετε δίκιο. Ναι... είναι κουραστικό. Όμως πλέον οι επισκέψεις από γνωστά άτομα στον ιστότοπο μου έχουν πολλαπλασιαστεί επικίνδυνα... Σε σημείο που για άλλη μια φορά ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να μπω στις βασικές λεπτομέρειες που θα έκαναν τον προβληματισμό μου πιο...σαφή ας πούμε.

Να το γενικεύσουμε ακόμα περισσότερο λοιπόν; Τί σημαίνει εμμονή; Και συνεπάγεται σε εσωτερική μοναξιά; Θα μπορούσε η μοναξιά, η εμμονή και οι ορμόνες να συνδέονται; Σαν λέξεις το δίχως άλλο ακούγονται σαν συγγενείς... (Ναι παίζω με τις λέξεις για να αδειάσω το μυαλό μου απο άρρωστες φαντασιώσεις...) Θέλω... το πρώτο σκαλάκι για το διεκδικώ. Θέλω...αλλά δεν πρέπει... η λακούβα που σε κόβει ουσιαστικά από το να φτάσεις κάπου. Και πάλι καλά που σε κόβει γιατί σ αυτό το κάπου δεν πρέπει να φτάσεις...

Μερικά πράγματα τελικά πρέπει να μένουν μόνο στη φαντασία μας... Για καλό δικό μας... Και για καλό των άλλων...Η αποψινή ανάρτηση πάει σε κάποιον που δεν πρέπει να πάει, απο κάποια που απαγορεύεται να πεί πια είναι και περιέχει νοήματα που δεν θα ειπωθούν ποτέ ξεκάθαρα.Μια ερώτηση μόνο... Αν όλα αυτά είναι στο μυαλό μου. Γιατί με προκαλείς...; Γιατί με σπρώχνεις στο να υποφέρω...; Μην μ αγγίζεις...Μην με πλησιάζεις... Δε ζητάω πολλά... Άστον τρελό στην τρέλα του δε λένε...; Καταραμένα όνειρα...


Out of reach...out of touch...

Για ν ανατείλει ο ήλιος...

...πρέπει να δύσει. Και τί θυμήθηκα τώρα... Εκείνες τις λίγες ανατολές που έχω ζήσει μέσα στα λεωφορεία. Να κοιτάζω τα μικρά, λίγα πια, καφενεία που συχνάζουν οι γηραιότεροι, να ναι κλειστά και να φωτίζονται από κάτι παλιές θαμπές κι αδύναμες λάμπες που δίνουν στον χώρο μια μάλλον αδύναμη πορτοκαλί ζεστασιά. Είναι όμορφη η υγρασία στο δέρμα κάποιες φορές δεν είναι; Ο αγουροξυπνημένος κόσμος που χαζεύει κατσούφικα έξω από το παράθυρο, ο ουρανός που μοιάζει ακόμα αφιλόξενος αλλά την ίδια στιγμή και στοργικός σαν άγνωστος που δε σε ξέρει αλλά ίσως και να σε νιώθει. Τ αδέσποτα που περιμένουν και κοιτάζουν παρακλητικά τους περαστικούς μήπως και κάποιος τους δώσει σημασία περνώντας. Τουλάχιστον σκέφτομαι εκείνα δε φοβούνται να ζητήσουν κάποιον στη ζωή τους. Δειλοί που είμαστε οι άνθρωποι και φοβισμένοι...! Οι δρόμοι άδειοι και ήσυχοι. Ελάχιστα αυτοκίνητα σπάνε το σκοτάδι του ξημερώματος αλλά και πάλι μέχρι να τα συνειδητοποιήσεις εξαφανίζονται σαν φαντάσματα του παρελθόντος. Κάπως έτσι αισθάνομαι. Στο μεταίχμιο πλέον της νύχτας και της ημέρας. Στη μέση, στο ξημέρωμα.

Ε όσο να ναι δε μου κάνει και ιδιαίτερη εντύπωση. Πάντα κάπου στην μέση ήμουν. Ποτέ σίγουρη για το τί θέλω, ποτέ σίγουρη για τις παρέες μου για τις σχέσεις μου, για τον εαυτό μου... Πάντα ανάμεσα στο σωστό και το λάθος και μία να πηγαίνω από τη μια μία απο την άλλη... Δεν έχω παράπονο. Έζησα και ζώ πολλές συγκινήσεις. Ας το δούμε θετικά...μπορεί να είμαι διχασμένη προσωπικότητα αλλα πάντα θα έχουμε ο ένας τον άλλον!

Σήμερα, μιλούσα με τον ψυχαλχημιστή μου (ναι ναι ξέρω εγω τί λέω) και σύμφωνα με εκείνον, όλο αυτό που αποκαλώ κατάντια εγώ, είναι κάποια μορφή έλλειψης συμβιβασμού. Βασικά εγώ το θεωρώ μάλλον μια κάποια ψυχολογική ανωμαλία που έχει ως αποτέλεσμα αυτή την απαράδεκτη και απροσδιόριστη ανία μετά απο κάθε συγκίνηση.

Α... να και η βροχή που χτυπάει στην τέντα... Και το φιλαράκι μου να μου στέλνει ποιήματα μέσα στη νύχτα... Και να μη λέω...Να μη του λέω πόσο τρέμει η ψυχή μου κάθε φορά που βγαίνει... Και πόσο τον χρειαζομαι στη ζωή μου. Σα τη βροχή. Βλέπετε υπάρχουν άνθρωποι σα τη λύτρωση εκει έξω κι ας σε χτυπάνε κάποιες φορές όπως το νερό την πέτρα... Χρόνια σου πολλά...

Τέλος...Για να κλεισει κι αυτή η βαρετή πλήν απαραιτητη για εμένα ανάρτηση, να πώ ένα μεγάλο ευχαριστώ... Δε σας ξέρω κι όμως με κάποιους απο εσάς αισθάνομαι τόσο μα τόσο κοντα... Σας φιλώ γλυκά... Καλό ξημέρωμα...

Είμαι παιδί ρομαντικό... Μα ο,τι αγγίζω το καταστρέφω...

Δεν είμαι εγώ...Δεν είμαι εγώ....