Carpe Diem

Ή πιο απλά, άδραξε τη μέρα... Η αλήθεια είναι οτι έχει γίνει ιδιαίτερα κοινότυπη η εκφραση, αλλά ποτέ δεν ακολουθούμε αυτά τα λόγια όσο κι αν τα αποδεχόμαστε. Στο μυαλό μας "έχουμε παντα χρόνο" και φερόμαστε σαν να προκειται να ζήσουμε για πάντα...

Θέλει δύναμη να κάνεις τη ζωή σου ξεχωριστή. Να μεταμορφώσεις την κάθε μέρα σου σε κάτι μοναδικό και χαρούμενο. Κάθε λεπτό που περνάει μπορεί να κρύβει όλα εκείνα που δεν τολμήσαμε να κάνουμε παρότι τα θέλαμε. Είναι ατελείωτες οι επιθυμίες μα η ζωή είναι μία. Κάποια στιγμή θα τελειώσει και τότε συνειδητοποιούμε οτι την χαραμίσαμε για πράγματα άσκοπα...Που δεν μας οδηγησαν πουθενα. Εγκλωβιζόμαστε σε μικροψυχίες και ασχολούμαστε με άνευ λόγου και άνευ σημασίας γεγονοτα, άτομα, πείσματα...


Κάνουμε τα όνειρα μας στην άκρη και βάζουμε τα πάντα στον αυτόματο πιλότο. Μα γιατί; Σήμερα παίζεται το παιχνίδι... Οι ανάσες μας μοιάζουν μεταξύ τους αλλά ποτέ δεν είναι ίδιες! Δεν αξίζουν τα πάντα τελικά.Και αυτά όπως και αυτούς που δεν αξίζουν καλό θα είναι να τα αγνοούμε. Απλά...Δεν υπάρχουν.

Οι μεταπτώσεις, οι φάσεις που αφήνεσαι και απλά παρακολουθείς τον χρόνο να περνάει είναι αναγκαίες. Αν συνεχώς βρίσκεσαι σε μια κατασταση κυνηγητου καταλήγεις μάλλον με υπερκόπωση. Το βασικό ωστόσο πιστεύω είναι να μην αδρανοποιούμαστε εντελώς. Βολεψάκιδες στην ιδέα των απραγματοποιητων. Τα πάντα είναι δυνατά. Αρκεί να το θέλεις....Γιατί δε το εκμεταλεύεσαι λοιπόν....; Τα πάντα είναι στο μυαλό. Τα πρέπει, τα σωστά, τα ηθικα, τα λάθος, οι φοβοι...Και οι ευκαιριες πίσω δε γυρνουν...ουτε ο χρόνος...

Μου λείπουν πολλοί άνθρωποι... Ο φίλος μου Α, η φιλη μου Ε, ο Κ... Γιατί να είστε τόσο μακριά...γιατί ρε γαμώτο...; Και γιατί κάθομαι αυτη τη στιγμη και γράφω ανάρτηση αντι να τρέξω να σας βρώ;

carpe diem, seize the day, αδραξε τη μέρα...

Carpe Diem! Seize the day,
Do not let them finish without having grown a little,
without having been a little more happy,
Without having fed your dreams.

Do not forget overcome by encouragement.
Do not let anyone
You remove the right of
Express that it is almost a duty.

Do not leave your desire to make your life,
Something extraordinary....

Be sure that the words, laughter and poetry,
It can change the world...

We are beings, humans, full of passion,
Life is desert and is also oasis
It knocks down,we hurt, makes us
Protagonists of our own history ...

But do not let never dreaming,
Because only through their dreams
Can be free men.

Not caigas at worst mistake silence.
Most live in a dreadful silence.

Must see ...
Not betrayals your beliefs. Everyone needs
Acceptance, but we can not rowing in
Against ourselves.
That transforms life into hell.

Enjoy having caused panic
Life ahead ...
Live hard,
Without mediocrities.
Think that you are the future and
Tackle your task with pride, momentum
And without fear.

-Walt Witman

Mε κατέστρεψε τελικά αυτη η ταινία....

Φεύγω απόψε... Ξεφευγω απο τον εαυτό μου και απλά είμαι αποφασισμένη...Να ζήσω... 

Gather ye rosebuds while ye may,
Old Time is still a-flying:
And this same flower that smiles to-day
To-morrow will be dying.

-Robert Herrick

Ο πρίγκιπας της γομολάστιχας

Kαλησπέρα...Πριν ξεκινήσουμε να τονίσω οτι η ιστορία δεν ανήκει σ εμένα... Σαν ιδέα την άκουσα απο κάπου αλλού...Απλά αισθάνθηκα μια απίστευτη ανάγκη να την αποτυπώσω με δικό μου τρόπο.

Μια φορά και έναν καιρό, στο βασίλειο των Μολυβένιων Σχεδίων ζούσε ένας μοναχικός, μελαγχολικός πρίγκιπας. Τα πάντα γύρω του κινούνταν σύμφωνα με τις διαβαθμίσεις του γκρί και του μαύρου και είχαν μονο δύο διαστάσεις που χόρευαν με τις ψεύτικες σκιές τους. Οι άνθρωποι, ήταν μονότονοι, κουραστικοί και οι ερωτήσεις τους τον ενοχλούσαν πολύ. Ζώα δεν υπήρχαν, ενώ τα λουλούδια ήταν μαύρα. Πόσο τυχερός ένιωθε αν τυχαία έβρισκε κάποιο κάτασπρο κρινάκι στους άγριους, μαύρους αγρούς, νότια της περιοχής της Ακουαρέλας!

Δεν είχε όνομα. Κανένας δημιουργός δεν χαρίζει ονόματα στα δημιουργήματά του άλλωστε. Όλοι τον φώναζαν υψηλότατο, ή πρίγκιπα... ή με διάφορα μεταχειρισμένα και φθαρμένα ονόματα που είχε βαρεθεί να προσπαθεί να συγκρατήσει. Όλοι οι φίλοι του επαναλάμβαναν τα ίδια λόγια, κάθε μέρα, με την ίδια χροιά στη φωνή τους και το ίδιο χρώμα στα μάτια τους. Εκείνο το μονότονο χρώμα που τον αρρώσταινε. Οι γονείς του, λέγεται οτι είχαν εξοριστεί λόγω χρώματος. Τί χρώμα απο την παλέτα του απαγορευμένου τους ξεχώριζε, κανείς ποτέ του δεν έμαθε. Τί σημασία είχε άλλωστε; Ο ασπρόμαυρος πρίγκιπας ήταν μόνος στις γκρίζες του σελίδες. Έπληττε και έβλεπε τη ζωή του να περνάει χωρίς κανένα νόημα. 

Μια μέρα, γκρίζα και συννεφιασμένη όπως κάθε άλλη μέρα, βγήκε στον κήπο του παλατιού για να περπατήσει στο μουντό δρομάκι που σχημάτιζαν οι παλιές ασύμμετρες πέτρες στο πλακόστρωτο. Σε κάθε βήμα, αισθανόταν την καρδιά του σα να την έπνιγαν χιλιάδες, παγωμένες, μαύρες μέγγενες. Αιμοραγούσε μα το αίμα του ήταν λευκό... Αόρατο. 
"Υπάρχω άραγε; Υπάρχω;" 

Και ήξερε πως δεν υπήρχε. Πώς ήταν ένα σχέδιο και τίποτ άλλο. Μια ζωγραφιά wannabe. Προσπάθησε να κλάψει μα δε τα κατάφερε. Ήταν σχεδιασμένος με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κλαίει. Ο θυμός μέσα του φούντωνε και τότε ήταν που χτύπησε με δύναμη τον μαυρισμένο τοίχο και το χέρι του σύρθηκε πάνω στην άγρια επιφάνεια του. Ο πόνος ήταν αφόρητος. Τα μάτια του έτσουξαν και όταν έστρεψε το βλέμμα του στον τοίχο ανακάλυψε οτι εκείνο το κομμάτι που χτύπησε είχε εξαφανιστεί. Αυτή η αναπάντεχη εξέλιξη τον έκανε να κοιτάζει το κενό για λίγο. Ύστερα, όσο πιο απαλά μπορούσε άρχισε να τρίβει την υπόλοιπη επιφάνεια. Τότε ήταν που το κατάλαβε. Είχε μια δύναμη που ούτε καν φανταζόταν. Μπορούσε να σβήσει τον κόσμο!

Και αυτό θα έκανε. Θα τον έσβηνε...ξεκίνησε πρώτα με το περιβάλλον γύρω του. Όσο περισσότερο έσβηνε τόσο περισσότερο πονούσε. Τα χέρια του κοκκίνιζαν σιγά σιγά απο αυτό που οι άνθρωποι ονομάζουν αίμα. Υπέφερε, έκλαιγε μα δε σταματούσε να σβήνει ώσπου τα πάντα έγιναν σκόνη και εκείνος ξεπήδησε μέσα απο τις σελίδες. Ήταν ο πρίγκιπας της γομολάστιχας. Ήταν ελεύθερος... Ελεύθερος και τόσο μόνος. Είχε χρώματα πάνω του, μα, κανένας απο τους μονότονους φίλους του δεν ήταν εκεί για να τα θαυμάσει. Τι να την έκανε τη ζωή του τώρα που δεν είχε κανέναν να τη μοιραστεί; Ζούσε αλλά για ποιόν; Ανάπνεε αλλά για ποιόν; Δεν άνηκε πουθενά. Αυτή τη φορά αποφάσισε να δώσει ένα τέλος μια και καλή στον πόνο που. Έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε το κομμάτι που τον πονούσε περισσότερο. Την καρδιά του. Και μ ένα πικρό χαμόγελο και λίγα δάκρια έσβησε.

Ο κόσμος μας είναι τόσο μουντός... τόσο σκληρός...Κι όμως τι θα ήμαστε χωρίς αυτόν; Κάθε μέρα γκρινιάζουμε για τα ελαττώματα των άλλων...αλλά τι θα ήμασταν χωρίς τους άλλους...;

Με ποιά θα βγείς απόψε; Με την πλήξη ή την μοναξιά;

 

Φλύαρη Νύχτα

Καλό μήνα σε όλους! Ήρθε η άνοιξη και οι βραδιές μου φαίνεται διακατέχονται απο μια απίστευτα γλυκιά ατμόσφαιρα.

Η πίεση, το άγχος και το στρες των ημερών με έκανε να μην ασχολούμαι με πράγματα που αγαπάω απίστευτα πολύ και όπως καταλαβαίνετε είχα πέσει λιγάκι ψυχολογικά. Το θέμα είναι οτι μετά απο κάθε πτώση, αν περιτριγυρίζεσαι απο όμορφα πράγματα, η διάθεση σου ανυψώνεται και μπορεί να φτάσει τρελά επίπεδα. Οπότε να μαι και πάλι...!

Σήμερα επιτέλους είδα ένα προσωπάκι που μου είχε λείψει τρελά... Συνειδητοποίησα οτι χωρίς την τεχνολογία είμαστε ένα τίποτα. Χανόμαστε με τον κόσμο γύρω μας εύκολα. Άραγε έτσι γινόταν και παλιά; Πώς κρατούσαν επικοινωνία οι άνθρωποι; Το θέμα είναι οτι υπάρχει μια αλλαγή μέσα μου. Αισθάνομαι τόσο ελεύθερη να δεχτώ νέες ιδέες, να ακούσω τον συνομιλητή μου και ακόμα και να αποδεχτώ πράγματα που υπο άλλες συνθήκες δεν θα αποδεχόμουν. Τελικά αντί να μεγαλώνω μικραίνω εγω! Όπως και να έχει είμαι χαρούμενη που μπορώ να νιώσω επιτέλους και να δώ αυτό που έκρυβε εκείνο το προσωπάκι στα λεγόμενά του τόσο καιρό. Αυτό που τελικά μ έκανε να τσακώνομαι με τον καλύτερο μου φίλο... Να συμφωνήσω εν μέρη και να δώ οτι μας ενώνουν πολλές ιδεολογίες τελικά. Ιδεολογίες που συγκρούονταν γιατί ειπώνονταν με διαφορετικές λέξεις. Αχ κι αυτές οι λέξεις...

Ειδικά όταν ακούγονται απο ορισμένα χείλη μπορούν να σε οδηγήσουν στα όρια ακόμα και ενός πλατωνικού έρωτα. Ξέρετε...πλατωνικοί έρωτες που προκύπτουν απο κάποιο αυξημένο συγκινησιακό φορτίο που δημιούργησε κάποιος καθηγητής σου μιλώντας για ποίηση... Τι ψευδαίσθηση κι αυτή...Να ερωτεύεσαι τα λόγια...Να παθιάζεσαι μαζί με έναν άνθρωπο απλά για μια σελίδα με μελάνι. Κι όμως τόσο δυνατό και ξεχωριστό συναίσθημα. Νιώθεις την ομορφιά που φαντάζεται το νου σου να διογκώνεται και να χτυπάει απευθείας στην καρδιά σου. Λόγια...λόγια...λόγια...η επανάληψη των οποίων τα ξεγυμνώνει απο το νόημά τους και τα μετατρέπει σε σκληρούς ήχους. Οι ήχοι την καθημερινότητας που δεν μου κάνουν αίσθηση...το χιλιοφθαρμένο μου όνομα... χιλιοειπωμένο, χιλιοχρησιμοποιημένο, που χτυπάει το ανεκμετάλευτο,- απο τον εαυτό μου τον ίδιο, -έγω μου απλα για να μου θυμίσουν οτι τα πράγματα γύρω μας μπορούν να καταντήσουν απίστευτα βαρετά.


Και τοτε είναι που η ομορφιά ενός νέου κόσμου σε γεμίζει και πάλι. Ο κόσμος της έμπνευσης. Εκεί που τα χείλη ενός ατόμου αποκτούν μια δύναμη απίστευτη, ικανή να γεμίσει τον ακροατή μ ένα αίσθημα παιδικού ενθουσιασμού. Κάτι σαν την χαρά οτι ανακάλυψες κάτι νέο μέσα σου...Και είχα τόσον καιρό να συγκινηθώ κύριε καθηγητά...αυτές τις μέρες η καρδιά μου έχει τρελάνει το είναι μου ολόκληρο με αποτέλεσμα το μυαλό μου να μην υποκύπτει σε κανενός είδους διέγερση. Σήμερα όμως...Όλα ήταν διαφορετικά...αυτό δεν είναι άλλωστε ο πλατωνικός έρωτας; Έρωτας του μυαλού; Κρατάω μια έκφραση σας...

I cannot teach you the beauty of something. You either get it...or not.

Xαμογελάω στην ιδέα οτι ο ψυχισμός μου ξανακύλισε στην αρρώστια που λέγεται ρομαντισμός ακόμα και υπερβατισμός αν θέλετε, και το χρωστάω σ ένα ατομο που δε γνωρίζω προσωπικά. Οτι η καρδιά μου είναι ολοκληρωτικά δωσμένη σ έναν άνθρωπο που μ αγαπάει, με προσέχει, είναι εκεί για μένα, και οτι το μυαλό μου επιτέλους σταμάτησε να με προδίδει αφού ξέφυγε απο το κλουβί που λέγεται απόλυτο...

Είμαι φλύαρη απόψε δεν είμαι; Φιλιά σε όλους.

"Demon or bird! (said the boy's soul,)
Is it indeed toward your mate you sing? or is it really to me?
For I, that was a child, my tongue's use sleeping, now I have heard you,
Now in a moment I know what I am for, I awake,
And already a thousand singers, a thousand songs, clearer, louder
and more sorrowful than yours,
A thousand warbling echoes have started to life within me, never to die.

O you singer solitary, singing by yourself, projecting me,
O solitary me listening, never more shall I cease perpetuating you,
Never more shall I escape, never more the reverberations,
Never more the cries of unsatisfied love be absent from me,
Never again leave me to be the peaceful child I was before what
there in the night,
By the sea under the yellow and sagging moon,
The messenger there arous'd, the fire, the sweet hell within,
The unknown want, the destiny of me."

Out of the Cradle Endlessly Rocking by Walt Whitman
(1819-1892)



...να ήΣουν μονΑχα εδώ ΓιΑ να μΠορουσΑ να πΩ όσα νιωθω...

Δελτίο Παραγγελίας

Έχετε σκεφτεί ποτέ οτι η ζωή μας μοιάζει απίστευτα με το εμπόριο; Όλη μέρα πουλάμε και αγοράζουμε...Οι σημαντικότερες παραγγελίες όμως είναι εκείνες που δε φαίνονται. Είναι εκείνες που δεν πληρώνονται αποκλειστικά με χρήμα αν και ο τρόπος πληρωμής μπορεί να μοιάζει αρκετά.

Αποκτάς τον ρόλο του καταναλωτή. Χρειάζεσαι υλικά, χρειάζεσαι ανθρώπους, χρειάζεσαι...χρειάζεσαι...και όσο πιο πολύ παίρνεις τόσο πιο μανιασμένα θέλεις κι άλλο. Είναι μια τάση που δε μπορείς να πολεμήσεις. Γίνεσαι ένα θέλω, γίνεσαι μια πιστωτική, ένα χαρτονόμισμα, ΕΙΣΑΙ αυτό που τρώς, είσαι αυτό που αγοράζεις και στήνεις την εικόνα σου αιματηρά. Κόβεσαι, λιώνεις,πονάς και χάνεσαι ολοκληρωτικά εμπρός της επιβλητικότητας του φαίνεσθαι. Του έχω, μα ταυτόχρονα του απέχω αφού κλείνεις τον εαυτό σου σ ένα κλουβάκι μακριά απο την ψυχή σου.

Για κάποιους ο κύκλος μπορεί να σταματήσει εκεί. Αγοράζουν ασταμάτητα μέχρι τα χρέη να τους διαλύσουν, και τότε δε γυρίζει τίποτα πίσω. Εχεις υπογράψει και ουδέν λάθος μετά την απομάκρυνση απο το ταμείο αναγνωρίζεται. Για κάποιους άλλους, απλά αυτός ο ρόλος είναι η αρχή. Η αρχή για την καριέρα τους στο εμπόριο. Οι άνθρωποι είναι εκπληκτικά εύκολοι στο να τους χειρίζεσαι. Οι λόγοι είναι μάλλον κάπως ασαφείς στο μυαλό μου. Ίσως θέλουν να αισθάνονται οτι υπάρχει κάποιος να τους επιρρεαζει και να τους ελέγχει. Η απόλυτη ελευθερία φοβίζει, ετσι δεν ειναι ρε Αγη; Τρόμος και πανικός στην ιδέα οτι ο μόνος υπεύθυνος για τη ζωή σου είσαι συ ο ίδιος. Κι αφού ο Θεός λείπει αυτόν τον καιρό στην εξορία του σύμπαντος, και εν έτη 2010 δε μπορείς να τα ρίξεις στη μοίρα, (θα χαλάσεις την εικόνα που λέγαμε πρίν) προτιμάς να γονατίσεις στον διπλανό σου που θα χαρεί να πατήσει πάνω σου και να σ εξουσιάσει.

Όμως στο θέμα μας, οι άνθρωποι είναι επιρρεπείς στην εξουσία. Έτσι το μόνο που έχει να κάνει ο έμπορος είναι να δημιουργήσει μια ανάγκη ή να φέρει στο φώς μια ανασφάλεια. Δεν έχει σημασία αν αυτό που βλέπεις το θέλεις σημασία έχει οτι το χρειάζεσαι και πρέπει να το αποκτήσεις. Είναι όλα μέσα στην πρώτη κίνηση του σχεδίου. Εμπορεύεσαι παραμύθια. Στο χερι σου είναι αν ο άλλος θα τα πιστέψει. Και θα τα πιστέψει. Και θα προχωρήσεις στο δεύτερο βήμα που είναι η προώθηση του προϊόντος. Δημιουργείς μια όμορφη εικόνα αυτού που θέλεις να πουλήσεις. Τον εαυτο σου παράδειγμα. Ακαταμάχητη συνταγή. Μπορεί να αρνηθεί κάποιος; Αυτό ακριβώς που χρειαζόταν, την σωστή στιγμή;

Υπογράφεται ο διακανονισμός και η αποπληρωμή ξεκινά άμεσα. Πληρώνεις για την αγορά σου είτε μια και καλή, είτε λίγο λίγο κάθε μήνα μέχρι να ξεχρεώσεις και να συνειδητοποιήσεις οτι αυτό που έχεις προμηθευτεί έχει φθαρεί απο τον καιρό. Κι ας ήταν μόλις χθές που τελείωσες τις δόσεις. Χρειάζεσαι κάτι καινούριο. Και ο σωστός έμπορος θα ξέρει πως να στο προωθήσει.

Ποιά ναρκωτικά μου λέτε, ποιά τσιγάρα, ποιά ποτά; Αυτός ο κόσμος είναι μέσα στη μαστούρα της αγοράς. Μεθάει με τις ψεύτικες ανάγκες του, ζαλίζεται με την κατάντια του και χάνεται σε lsd και παραισθησιογόνα. Αυτός ο κόσμος θέλει να αγοράσει κάποιον για να μη νιώθει μόνος τα βράδυα. Αυτός ο κόσμος παίρνει χάπια για να κοιμηθεί. Αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει σου λέω. Δεν υπάρχει. Εμπόριο αέρος κοπανιστού τίγκα στο συμπληρωματικό καυσαέριο, εμπόριο σάρκας και ψυχής στο όνομα μιας εικόνας σάπιας, άθλιας και γκρίζας. Πουλάνε μονοτονία και αγοράζουμε πλήξη, πουλάνε μοναξιά και αγοράζουμε sex toys. Δεν εχει σημασία τι πουλάνε. ΕΜΕΙΣ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ. Ας μου απαντήσει κάποιος απο πότε η νιότη χρειάζεται να πίνει μπάφους για να γελάσει; Δε μας φτάνει πουλάμε μόλυνση στα ουράνια για να ξεσπάσει τοξικό κλάμα απο τα σύννεφα...

"Εμένα ποιός θα με εξυπηρετήσει; Είναι κανείς εδώ;" ε αφού επιμένετε...
"Βεβαίως κύριε, παρακαλώ, πείτε μου..."
 

No-thing (Greeklish Version)

Καλησπέρα... Ευχομαι να είστε όλοι καλά, και να περνάτε ακόμα καλύτερα.
Δεν εχω καποιον λόγο που κάνω ανάρτηση για να είμαι ειλικρινής οπότε όσοι ψάχνετε κάτι βαθυστόχαστο ή...ψαγμένο...well sorry, το Χ είναι πάνω δεξιά.Επρεπε ν αντιδράσω... Βαρέθηκα...honnestly....

Προβληματίζομαι απόψε για όλα τα nothings της ζωής μου. Για όσα δε σημαίνουν τίποτα αλλά επιμένουν να θέλουν να γίνουν things. Οπότε βρίσκω τον εαυτό μου στη μέση καταστάσεων τύπου: Ξερω οτι σήμαινα κάτι για σένα ONCE. Ok not anymore. Τι θες να κανω; Βρες υποκατάστατα. Ούτως ή άλλως αυξάνονται τρελά τελευταία. Όπως και εκείνη η ανεκδιήγητη επιθυμία ορισμένων να ανακατευτούν στη ζωή μου. Αν σας ήθελα θα σας είχα κάνει κομμάτια του πάζλ. Σορι poor no-things.

Εντάξει πρέπει να φανώ καλο κορίτσι. Και εννοείται οτι είμαι κατα βάθος. Απλά και αυτή η ριμάδα η υπομονή έχει τα όρια της. Ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός. Αυτό που έχουμε μέσα μας δεν υπάρχει πουθενά. Είναι όμορφο...Είναι μοναδικό...Είναι αυτό που μας κάνει να υπάρχουμε. Κάθε φορά που αναγνωρίζεις την διαφορετικότητα σου και δεν παλεύεις-λόγω ανασφάλειας, μαλακίας ή κόμπλεξ- να την πνίξεις αποδέχεσαι και την ίδια σου την ύπαρξη. Διαφορετικά είσαι ένα όν δίχως αυτοσεβασμό, δίχως επίγνωση του που πάς, γιατί πας εκει που πας και προπαντώς τί είσαι;

Σίγουρα όλοι έχουμε ανθρώπους που θαυμάζουμε. Που δεχομαστε επιρροές, που αγάπαμε, που ζηλεύουμε που μισούμε ή που τα κάνουμε όλα αυτά μαζί. Οκ ναι συμβαίνει. Αλλά το να χανόμαστε στο θαυμασμό και στη ζήλεια οδηγεί μάλλον σε μια παράκρουση άνευ προηγουμένου. ΓΙΑΤΙ; Απλά ακολουθησε τα θέλω σου. Την καρδιά σου. Τα πιστεύω σου. Δεν έχεις; Ασε τον αλλο και κοίτα να βρείς τον εαυτό σου αντί να τον χάσεις περισσότερο. 

Υπάρχει μια ακόμα πλευρά που θα θελα να σχολιάσω... Ήσουν μ έναν άνθρωπο. Χωρίσατε... Οκ συμβαίνει... Ποιά εσωτερική μνησικακία μπορεί να σε κάνει να φερθείς με έναν τόσο παιδαριώδη τρόπο; Ή μήπως είναι η προσπάθεια κάλυψης των ανασφαλειών της νέας σου συντρόφου;  Οπως και να χει...καταλαβαίνω. Κανείς δεν έχει να ζηλέψει τίποτα απο κανέναν. Και εννοείται όσο μένετε μακριά μου μπορούμε να μαστε αγαπημένοι. Αν κάνετε πώς με πλησιάζετε ή ασχολείστε... Well... ok... I do have nails you know...And the worst of all... I know how to scratch. Even the no-things


Θα τελειώσω λίγο υπεροπτικά το ποστ μου...γιατί; Γιατί μπορώ να σας τη σπάσω. Και αν δεν φύγετε... Θα το κάνω... :)

You know you love me... (both of you...)
XXX
the one you love to hate....

Please...no more drama... so sick of it...

Υ.Γ. Δεν ειμαι το κέντρο του σύμπαντος. Είμαι το κέντρο του κόσμου μου. Του κόσμου που ΕΠΕΛΕΞΑ να έχω. Και σείς δεν έχετε θέση. Εχετε δικό σας. Και εύχομαι ο,τι καλύτερο. Αλλά αφήστε το δικό μου να γυρίζει γύρω απο τον δικό του ήλιο.... (Νικο σου είπα σημερα σ αγαπάω...; :) )

Don't turn around
I'm sick and I'm tired of your face
Don't make this worse
You've already gone and got me mad
It's too bad I'm not sad
It's casting over
It's just one of those things
You'll have to get over it

Υποκρισίας Πανήγυρις

Μια φορά και εναν καιρό, ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις... Πιο σκληρές και απαιτητικές απ οτι μοιάζουν εκ πρώτης όψεως είναι έτοιμες να κατασπαράξουν τους κακούς ηθοποιούς και να τους καταγγείλουν στην αστυνομία της υποκρίσιας ως "οι λάθος", "οι κακοί", "οι περίεργοι".

Και όπως κάθε κομπλεξικό ον σ αυτόν τον χιλιοκαμένο πλανήτη είπα να συγκεντρώσω αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Δε μπόρεσα ποτέ να καταλάβω -και ναι η ηλιθιότητα δεν έχει όρια- γιατι θα πρέπει να βάζω στη ζωή μου έναν άνθρωπο που δε γουστάρω. Γιατί θα πρέπει να τον θάβω απο πίσω του και μπροστά του να το παίζω αθώα... PEOPLE THIS IS SICK! Πώς μπορείς να κοιτάξεις τον άλλο στα μάτια όταν μέσα σου ξέρεις οτι του σκάβεις το λάκο; Ακόμα και ο χειρότερος άνθρωπος δε το αξίζει αυτό. Αν δε σου αρέσει κάτι, απλά βγαλτο απο τη ζωή σου. Τόσο τραγικό είναι; Ή μήπως είναι προτιμότερο να τον αφήνεις να πιστεύει οτι μπορεί να σε εμπιστευθεί και εκεί που δε το περιμένει να του την κάνεις; Και έτσι να το πάρουμε τι έχεις να κερδίσεις; Είμαι απίστευτα τυχερή που αποφάσισα να σταματήσω τα πάρε δώσε με ορισμένα άτομα τελικά. No, seriously, το δάγκωμα οχιάς είναι χειρότερο όταν δε το περιμένεις. Δε λέω οτι χωνεύω αυτή που θάβετε, κάθε άλλο, αλλά είναι άδικο... Άδικο και ύπουλο... Αν αποφασίσετε να με θάψετε ποτέ, please, φροντίστε να ναι μακρύς ο λάκος. Πήρα δυο πόντους ύψος. Ασε που θέλω να απολαύσω την παρέλαση των σκουλικιών. Οχι εσάς...τα άλλα τ άκακα...

Και για να συνεχίσουμε το κράξιμο, εκτός απο την υποκρισία στις ανθρώπινες και ιδιαίτερα στις φιλικές σχέσεις υπάρχει ένα είδος υποκρισίας και στη δουλειά. Ρουφιανιά και γλύψιμο... Γλύψιμο σε διευθυντές, σε πελάτες, σε ανωτέρους, σε συναδέλφους... Που το βρίσκετε τόσο σάλιο ρε πούστη μου; Ούτε σαλαμάνδρες να ήσαστε... Σιχάματα... Και εκεί βλέπεις οτι όλοι είναι μια μεγάλη χαρούμενη παρέα, φαινομενικά όλοι συνεργάζονται αρμονικά και όμορφα και ξαφνικά όταν αρχίσει λίγο να σ εμπιστεύεται ο άλλος ερχεται να σου θάψει τον διπλανό.Και ο διπλανός τον παραδίπλα...αλλά μπροστά ποτέ...ποτέ ποτέ...ΤΖΙΙΙΙΙΙΙΙΖ. Και ξέρεις οτι όλα αυτά τα πρόσωπα που χαμογελάνε μπροστά σου, που σου μιλούν ευγενικά κρύβουν έναν αμαρτολό λόγο, βρώμικο, πασαλειμμένο με ξένο αίμα πισώπλατο μαχαίρι.

Ναι λίγο καμμένη ανάρτηση μάλλον θα με πήρε κανας κεραυνός στο κεφάλι. Η καμια τοξική χλέπα απ τα γλυφτρόνια. Τι φοβάστε και δε τα λέτε; Πώς καταφέρνουν να με αηδιάζουν οι άνθρωποι δε μπορώ να καταλάβω...Νέο-σχετικά- κομμάτι απο active member...ψιλοάσχετο αλλά μου χει κολλήσει....

Και κάπου εδώ στου καιρού μας το μεγάλο χαμό
που άλλοι διαλέγουν το ρέμα κι άλλοι βουτάν στον γκρεμό,
θηλιά στο λαιμό μόνος μου δε βάζω
παίρνω κουράγιο και στ απόμερα γιορτάζω.
Δεν έχω μία μα δε μ έχουνε και δανεισμένο
και τραγουδάω με κάθε φρεσκοαπολυμένο,
δε με νοιάζει ό,τι κι αν γίνει στου ραγιά το κλουβί
στ αρχίδια μου αν ήρθε κι εδώ το MTV.
Μακριά από μας κι ούτε αγαπημένοι
έτσι κι αλλιώς τους τρέφουν οι αποβλακωμένοι.
Την ψυχούλα μας δε στέλνουμε κέρασμα
στα λαμόγια που τρων το καταπέτασμα.
Άκου και τ άλλο, ο θείος Σαμ μου αρνήθηκε την βίζα
για να χτυπήσει το κακό λέει από τη ρίζα
πάνω που παιζόταν το στημένο μαύρο θαύμα
στ αρχίδια μας που βγήκε ο Ομπάμα.
Μα πήραμε επιτέλους τα χαμπάρια μας
και με τα χέρια μας θα βγάλουμε τα μάτια μας
όσο λιγότεροι πελάτες και καλύτερα
να ξαλαφρώσουμε μια ώρα αρχύτερα.

Κάπου εδώ θα το γλεντήσω κι άλλο δεν θα το βουλώσω
όπως θέλω θα το ζήσω, δε γουστάρω να πληρώσω
Δε με νοιάζει αν νικήσω ούτε κι αν το μετανιώσω
ας το μετανιώσω μια ώρα αρχύτερα.

Μες στα μούτρα θα τους φτύσω έτσι για να τους γειώσω
κι αν μιλήσουν θα γυρίσω με κλωτσιές να τους λαδώσω
κι αν ούτε έτσι τους φοβίσω φτάνει που θα ξαλαφρώσω
θα ξαλαφρώσω μια ώρα αρχύτερα...

Τραβάω τη φάτσα μου και την ψυχή μου από τη μόστρα,
την τηλεόραση λέω να κάνω απλώστρα
ν αφήνω πάνω τα βρεγμένα σώβρακά μου
να ξεκουράσω και λιγάκι την κυρά μου.
Δε θα βάλω πετρέλαιο κι ας με φάει το κρύο,
το κινητό μου είναι στον πάτο στο ενυδρείο
δεν θα πληρώσω τη ΔΕΗ κι ας μου κόψουν το ρεύμα
τα νύχια μου θα τρώω για γεύμα.
Θα παραδώσω στο υπουργείο τις πινακίδες
και θα σκουπίζομαι με παλιές εφημερίδες
με δικές μου συνεντεύξεις απ το αρχείο
τώρα που στο λάλημα την έκανα λαχείο.
Στα super market θα πηγαίνω χωρίς λεφτά στην τσέπη
και στο φεύγα θα γελάω στην κάμερά που με βλέπει.
Θα δίνω μόνο ακάλυπτες επιταγές
και θα περάσω απ όλες σας τις φυλακές.

Δημόσιος κίνδυνος κηρύσσομαι κι επίσημα
κι έχω ένα πρόβειο για κάθε ηχοσύστημα.
Για κάθε μπάτσο έχω δώρο ένα δερμάτινο στριγκάκι
και για κάθε βουλευτή ένα κεράκι.
Θ απέχω πάλι κι απ αυτές τις εκλογές,
θα ενεργοποιήσω όλες μου τις φραγές
κι απ το ξαλάφρωμα αυτό θα μαι καλύτερα
κι ας πάω στο διάολο μια ώρα αρχύτερα.