Αν κάτι πάντα με προβλημάτιζε είναι το πόσο γρήγορα μπορεί ν αλλάξει η διάθεσή μου και ακόμα περισσότερο, πώς γίνεται οι άνθρωποι γύρω μου να με επιρρεάζουν τόσο εύκολα...
Είναι κάπως δύσκολο να πω οτι αυτό είναι καλό. Σίγουρα μπορώ να καταλάβω τον άλλο ευκολότερα, να βρεθώ στη θέση του και να τον βοηθήσω. Την ίδια στιγμή όμως δεν αφήνουν ευχάριστα συναισθήματα να κρατήσουν για πολύ. Δεν είναι και αυτό μια φθορά;
Από την άλλη αυτές οι ξαφνικές αλλαγές στη διάθεση είναι τρομακτικές. Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος οτι είσαι ο εαυτός σου. Δεν μπορείς να ξέρεις εαν είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, καταθλιπτικός ή χαρούμενος, ευαίσθητος ή σκληρός. Και τί γίνεται αν τελικά είσαι όλα αυτά μαζί; Ξέρω... ο καθένας απο εμάς κρύβει μέσα του μια διχασμένη προσωπικότητα. Άραγε υπάρχουν άνθρωποι που είναι κάπως πιο διχασμένοι απο τους υπόλοιπους;
Είναι σπαστικό να ψάχνεις τον εαυτό σου και κάθε φορά που λές "ναι εγώ είμαι αυτός/ή" κάτι μέσα σου να φωνάζει "όχι". Ένα ακόμα θέμα που σε καίει είναι αν αυτοί που είναι γύρω σου σ αγαπάνε γιατί βλέπουν αυτό το κάτι που σε σένα διαφεύγει, ή γιατί ενδιαφέρονται για μια απο τις πλευρές σου που σήμερα θα έχεις και αύριο μπορεί όχι...
Υπάρχει όμως και εδώ κάτι θετικό... αυτά τα συναισθήματα που σε σκεπάζουν σαν σκιές και φέρνουν στην επιφάνεια κομμάτια σου που είτε δε σ αρέσουν είτε σε φοβίζουν, μπορούν ξανά να θολώσουν σταδιακά εάν κάποιος βρεθεί να σε κάνει να ξεχαστείς με την παρουσία του, (έστω και ηλεκτρονική), με την μουσική του ακόμα και με ένα αστείο για μια...μπλούζα...
Σ' ευχαριστώ... Εύχομαι να σε συντροφεύσουν τα πιο γλυκά όνειρα απόψε. :)
Όταν δημιούργησα το blog είχα στο μυαλό μου να κρατήσω μακριά τους εφιάλτες και να τους κλείσω σε μια "παγίδα".
Μερικοί εφιάλτες όμως δεν διαλύονται τόσο εύκολα γιατί τελικά είμαστε εμείς οι ίδιοι που τους δημιουργούμε. Τους θέλουμε. Γι αυτό υπάρχουν. Δεν θέλω μέσα μου να δεχτώ οτι υπάρχουν άνθρωποι που εμπορεύονται ανθρώπινες ζωές, τα λίγα δεντράκια που είχαν απομείνει. Αυτή η ανατριχίλα που με διαπερνάει κάθε φορά που ακούω στις ειδήσεις "βοήθεια καιγόμαστε" είναι τελικά δική μου υπερβολή ή δική τους αναισθησία;
Ένα ακόμα ονειρεμένο κομμάτι χάνεται αυτή τη στιγμή και μετατρέπεται σε καυσόξυλα...Μπράβο μας. Μια ερώτηση, το κράτος που ήταν όταν παρακαλάγανε οι άνθρωποι για ένα μόνο αεροπλάνο; Έπρεπε να φτάσει η φωτιά τα δέκα χιλιόμετρα για να την θεωρήσουμε επικίνδυνη;
Όποιος παίζει με την φωτιά θα καεί στο τέλος λένε. Γιατί στην Ελλάδα ακόμα κ αυτό να είναι αντίστροφο; Να καίγονται όλοι οι άλλοι εκτός απο αυτόν που θέλησε να "παίξει" με την φωτιά. Αγαπητέ κύριε προθυπουργέ, κύριοι βουλευτές, εάν είστε αρκετά άχρηστοι και δεν μπορείτε να προσφέρετε τίποτα στον όμορφο τούτο τόπο το καταλαβαίνω. Αλλά εσείς πλέον εκτός απο άχρηστοι έχετε γίνει και επικίνδυνοι. Καταστρέφετε τα ήδη υπάρχοντα! Ξεγαντζωθήτε απο τις καρέκλες σας και κάντε κάτι επιτέλους! Τι περιμένετε; Να σταματήσει η φωτιά όταν βρεί θάλασσα, και μετά να βγείτε περίλυποι στις ειδήσεις όταν όλο αυτό το μαρτύριο θα έχει τελειώσει και να πείτε "Αναδάσωση" και "Αποζημείωση στους πυρόπληκτους;"
Κάπου εδώ θα χρησιμοποιήσω μια έκφραση που διάβασα στο blog του troktiko "Το τελευταίο δέντρο μην το κάψετε. Κρατήστε το για να κρεμαστείτε."
Ελπίζω οι επόμενες μου αναρτήσεις να είναι γεμάτες όνειρα... Ας μην αφήσουμε κανέναν εφιάλτη να εξαπλωθεί έτσι. Είναι εγκληματικό.
Yπάρχουν λόγια που θες να πείς απελπισμένα... αλλά ένα καταραμένο κουμπάκι... μπορεί να τα σβήσει όλα.
Με θυμάσαι; Ήσουν εκείνος που άκουγες τους φόβους μου τις νύχτες. Ήμουν εκείνη που σου έλεγα οτι όλα θα πάνε καλά. Θυμάσαι; Όταν η οργή μέσα μου ξεχύλιζε και με έτρωγε σαν το φίδι, ήσουν εκεί να με κάνεις να γελάσω. Γιατί; (backspace)
Θέλω να σου πώ παρα πολλά. (backspace)
Έφυγα απο τη ζωή σου όπως ακριβώς το ζήτησες. (enter) Σε βλέπω μόνο μέσα απο μια γυάλα. Σε παρατηρώ απο μακριά. Γιατί μάτια μου; Αφού εγώ σου έκανα κακό, τώρα που έφυγα... γιατί δε γελάς; (backspace) Τι σου συνέβη καρδιά μου; (backspace)
Δε θα σου πώ οτι μου λείπεις φυσικά (enter) Αν και μου λείπεις αφόρητα (backspace). Και γώ πονάω. Αλλά η ιδέα οτι πονάς και δε μπορώ να βοηθήσω με πονάει περισσότερο. (backspace)
Θυμάσαι που γελούσαμε με τις ανησυχίες μας; (backspace) Θυμάσαι που κάποιες νύχτες ταξιδεύαμε με μουσική και άλλες απλά με τα λόγια μας τα ίδια; (backspace)
Και τώρα; Εχθροι ε; (enter) Για ενα παιχνίδι; (backspace) Σου ζήτησα συγνώμη. (enter) αλλα μην ξεχνάς οτι και σύ με πλήγωσες. (backspace)
Δε θέλω να σε ξεχάσω και δεν το έκανα. Αν παίρνω το θάρρος να μιλήσω για σένα ξανά είναι γιατί αισθάνθηκα οτι κάτι μέσα σου σε καίει. (backspace)
Ξερεις πως μπορείς να με βρείς. (enter)
Ξερω οτι δε θα το κάνεις. (backspace)
Θα μαι εδώ όμως. Να το θυμάσαι. (enter) Eίμαι αόρατη σκιά στη ζωή σου. Είναι στο χέρι σου ξέρεις να με φέρεις πίσως ή απλά ν ανάψεις ένα φωτάκι και να εξαφανιστώ.
Να θυμάσαι... Όσο άσχημα κ αν φαίνονται τα πράγματα, το χαμόγελο σου είναι πολύτιμο. Ακόμα και αν δε μπορώ πλέον καρδιά μου να το μοιραστώ μαζί σου... Σκέψου... Πόσο αξίζεις. Πόσο γλυκιά μπορεί να γίνει η ζωή σου αν το θέλεις... Εύχομαι ο,τι καλύτερο. Και να θυμάσαι να ονειρεύεσαι. Εψαχνες την μαγεία σε λάθος μέρος μάτια μου. Στην ψυχή σου έπρεπε να κοιτάξεις. (enter)
Μια φορά και έναν καιρό, σ ένα μέρος καπου στη γή, ξεχασμένο απο ανθρώπους μακρινό και απόκοσμα όμορφο συναντήθηκαν δυο αλλόκοτες μορφές. Η μια μορφή φαινόταν γυναικεία. Σαν μια μικροκαμωμένη κοπελίτσα. Φορούσε μια κάπα στο χρώμα του ουρανού ή στο χρώμα της θάλασσας ή όμοια με το χρώμα απο ενα μικρό ποταμάκι που επιθυμεί όσο τίποτα να ενωθεί με τη θάλασσα. Και που ξέρεις εαν είναι τυχερό ίσως φτάσει να γίνει και ωκεανός.Απο μέσα, μπορούσες να διακρίνεις έναν μανδύα στο χρώμα του σμαραγδιού, ή στο χρώμα που έχει το δάσος ή ενα φύλο ενός δέντρου που επιθυμεί όσο τίποτα να γίνει ένα με το γρασίδι. Τα μάτια της ήταν σαν ενα μείγμα των δυο αυτών χρωμάτων ή ίσως μόνο το ένα ή και μόνο το άλλο ή και κανένα απο τα δύο. Ενα νέο χρώμα... Ναι... Δεν ηταν ομορφη κατα τ αλλα. Το δέρμα της ήταν αλλόκοτο. Ποτε στρωτό πότε ρυτιδιασμένο. Σε μερικά σημεία είχε μικρές ουλές αλλα εκείνα τα λαμπερά μάτια. Δεν θα μπορουσες να τα αποχωριστείς όπως και αν ήταν η υπόλοιπη.
Ακριβως απέναντι της λοιπόν στεκόταν ένα παλικάρι. Ήταν αψεγάδιαστος σχεδόν. Η κάπα του ήταν κατάμαυρη. Σαν την νύχτα ή σαν τη θάλασσα τα καλοκαιρινά βράδια. Ο μανδύας του ήταν κατάλευκος. Κατάλευκος σαν τα φτερά ενός πάνλευκου περιστεριού, λευκός σαν το χρώμα απο ένα ατίθασο άτι που τρέχει να γλυτώσει απο την μοίρα που του επιβάλουν οι άνθρωποι. Ειχε λείο πρόσωπο. Απόλυτα λείο. Τα λεπτά χείλη του φαίνονταν να κρύβουν ένα μειδίαμα. Τα μάτια του ήταν σκληρά και αμειλικτα. Δεν ήθελες να τον κοιτάξεις ακόμα και αν σου χαμογελούσε με τον πιο γλυκό, τον πιο όμορφο τρόπο.
"Γιατί τους κλέβεις;" είπε εκείνη αφηρημένα.
"Γιατί τους ξαναδημιουργείς;" απάντησε ψυχρά.
"Γιατί τους κλέβεις."
"Γι αυτό." είπε γελώντας.
"Θα σοβαρευτείς ποτέ;" είπε εκείνη ελευθερώνοντας ένα ανάλαφρο γελάκι.
"Πέρασαν τόσες χιλιετίες. Ακόμα να το καταλάβεις πως θα μαι έτσι αιωνίως...;"
"Ειμαι ανώτερη σου και το ξέρεις." είπε εκείνη σοβαρά.
"Γιατί;" είπε εκείνος παιχνιδιάρικα.
"Μπορώ να τους κάνω να ερωτευτούν. Μπορώ να τους κάνω να αγαπήσουν"
"Και γώ μπορώ να τους κάνω να ερωτευτούν και ν αγαπήσουν... μέχρι θανάτου..." απάντησε ξανά ο νεαρός.
"Τότε γιατι ν αγαπήσουν;" είπε εκνευρισμένη η κοπέλα
"Και γιατί να ζήσουν;" είπε εκείνος χαρούμενα."Ακου να δεις, εγώ είμαι πιστός σε εκείνους. Ακόμα και αν με ξεχάσουν, εγώ κάποια μέρα θα τους θυμηθώ. Εσύ είσαι μια παλιοεγωίστρια που το μονο που θέλεις είναι να σε θυμουνται. Και αν δεν το κάνουν τους ξεχνάς και τότε με παρακαλάνε... Με παρακαλάνε με όλη τους την ψυχη και έρχονται κοντά μου. Εσύ τους καταστρέφεις. Οχι εγώ..."
"Πώς μπορείς να είσαι τόσο σκληρός;" η κοπέλα λύγισε τα γόνατα της και ακούμπησε πάνω στις αιχμηρές πέτρες αποκτώντας νέες πληγές. Ο νεαρός την πλησίασε λίγο ακόμα. Διστακτικά, αργά και την ακούμπησε. Την έκανε να ανατριχιάσει ολόκληρη.
"Δε μπορώ να υπάρξω χωρίς εσένα." της είπε με ένα δάκρυ. Ενα δάκρυ που καθώς κυλούσε στο μάγουλο του πάγωσε και αναγκάστηκε να το απομακρύνει με μεγάλη δυνάμη. Η κοπέλα έστρεψε το κεφάλι της σ εκείνον και τώρα ήταν και εκείνη δακρισμένη. Ενα δάκρυ που έκαιγε και της προκαλεσε μια νέα ουλή.
"Ούτε εγώ αντέχω... δεν μπορώ να υπάρξω χωρίς εσένα."
"Τότε λοιπόν..." της είπε γλυκά καθώς την βοηθούσε να σταθεί "κάνε και εκείνους να νιώσουν το ίδιο. Θα σε βοηθήσω και γώ. Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι ε;" είπε με ενα νέο χαμόγελο.
"Ναι..." είπε εκείνη πνίγοντας έναν ακόμα λιγμό.
"Αν θες να με πολεμίσεις... κάνε τους να αγαπήσουν και ν αγαπηθουν. Ετσι δεν θα φοβούνται. Κ έτσι δεν θα σε ξεχάσουν." είπε υποχωρώντας.
"Αν θές να με πολεμίσεις... " ξεκίνησε εκείνη.
"Δεν πρόκεται.Εγώ απλά δίνω νόημα σε ό,τι αρχίζεις." ο νεαρός της έκλεισε το μάτι και πήγε στην άκρη του βουνού. Κοιτούσε τα κάτω χωριά και σαν μαέστρος κουνούσε τα χέρια του ποτε απο εδώ και πότε απο εκεί. Η κοπελίτσα πήγε κοντά στο ποταμάκι στην άλλη πλευρά και χαιρετούσε απο ψηλά μια ομάδα παιδιών που φαινόταν να αγνοεί την παρουσία του μελαγχολικού νεαρού. Οπως τότε. Οπως τώρα. Οπως πάντα.
[Και ζήσαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα...]<---μπα... πολύ κλισέ... Και ζώ. Μια καλά, μια καλύτερα και μια χειρότερα.
Mερικά πράγματα σου έρχονται σαν ξαφνική μπόρα. Όσο και αν παλεύεις να μείνεις στεγνός, τι να κάνεις; Να πεις στα σύννεφα να σταματήσουν; Ασε που μπορεί τελικά να θές να γίνεις και παπί, ενώ ξέρεις οτι δεν είναι σωστό και οτι μπορεί να αρρωστήσεις. Οτι μπορεί να σου χαλάσει το image και μετά πως να το ξαναφτιάξεις...; Μηπως τελικά είναι καλύτερο να τσαλακωθείς για να νιώσεις και λίγο ελεύθερος;
Ισως να φταίει και λίγο η βροχούλα που τα κάνει να φαίνονται όλα ρομαντικά. Τον ίδιο ρομαντισμό που παλεύεις να κρύψεις μέρα με την μέρα γιατί δεν ταιριάζει στην εποχή σου. Οχι για να γίνεις αποδεκτός. Αλλά για να μην φανείς ευάλωτος. Είναι αστείο τα προσωπεία μέσα σου να μονομαχούν με μια σκληρότητα που να σε τρελαίνει σωστό λάθος, ηθικό ανήθικο. Και τελικά "Τι στο καλό είσαι;"
Η βροχή σταμάτησε... Αυτο το βουητό που αφήνουν οι σκέψεις όμως γιατί συνεχίζεται; Αδύναμοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι...
Οι διακοπες που ηρθαν ή θα έρθουν, μας αφηνουν μ ενα χαμογελο ανυπομονησίας για οσα θα ερθουν. Λίγο το φεγγάρι, λίγο η θάλασσα, λίγο η διάθεση μας και η ηρεμία με την οποία βλέπουμε τα πράγματα ευνοουν τα καλοκαιρινά σκιρτήματα. Η αύρα της θάλασσας ακόμα και αν δεν φτάνει σ εμάς που είμαστε φυλακισμένοι στις πόλεις μας σίγουρα θα μας επισκεφτεί με μεγαλύτερη ένταση κάποιο βραδάκι που θα ξεφυγουμε έστω και για λίγο απο τις χειμερινες μας συνηθειες.
Η αλήθεια είναι οτι ποτε μου δεν ανυπομονουσα για κατι νεο, για το μέλλον μου. Τώρα είναι αυτη η ανάγκη να νιώσω κάτι δυνατό που θα με βγάλει απο την κενότητα η οποία ειχε κατακλησει τη ζωη μου, που με οδηγεί να αντιμετωπίζω τα πράγματα με τροπο κάπως διαφορετικό. Τελικά δεν πρέπει να κλείνουμε τις πόρτες στις εντάσεις. Είναι σα να προσπαθουμε να γράψουμε χωρίς έμπνευση. Αυτές είναι άλλωστε που δίνουν χρώμα στην ζωή μας και που μας κάνουν να αισθανόμαστε ζωντανοί. Να νιώθουμε την κάθε μας ανάσα και αν είμαστε τυχεροί να τη νιώθουμε να ενώνεται με μια δεύτερη...
Τα αστρα λάμπουν περισσότερο οταν τα κοιτάμε. Αν προσέξουμε και κοιτάξουμε γυρω μας ίσως βρουμε εκείνο το άστρο που λάμπει μόνο και μόνο γιατι ήθελε να το δούμε... Για εμάς...
Ας χαιρετησουμε οσα εφυγαν με νοσταλγία αλλα ας αγκαλιάσουμε όλα αυτα τα νέα που μας περιμένουν. Γιατί σε όλους μας κάτι νέο θα εμφανιστεί... το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην το αφήσουμε να φύγει....
