Η δύναμη της βροχής

Mερικά πράγματα σου έρχονται σαν ξαφνική μπόρα. Όσο και αν παλεύεις να μείνεις στεγνός, τι να κάνεις; Να πεις στα σύννεφα να σταματήσουν; Ασε που μπορεί τελικά να θές να γίνεις και παπί, ενώ ξέρεις οτι δεν είναι σωστό και οτι μπορεί να αρρωστήσεις. Οτι μπορεί να σου χαλάσει το image και μετά πως να το ξαναφτιάξεις...; Μηπως τελικά είναι καλύτερο να τσαλακωθείς για να νιώσεις και λίγο ελεύθερος;

Ισως να φταίει και λίγο η βροχούλα που τα κάνει να φαίνονται όλα ρομαντικά. Τον ίδιο ρομαντισμό που παλεύεις να κρύψεις μέρα με την μέρα γιατί δεν ταιριάζει στην εποχή σου. Οχι για να γίνεις αποδεκτός. Αλλά για να μην φανείς ευάλωτος. Είναι αστείο τα προσωπεία μέσα σου να μονομαχούν με μια σκληρότητα που να σε τρελαίνει σωστό λάθος, ηθικό ανήθικο. Και τελικά "Τι στο καλό είσαι;"

Η βροχή σταμάτησε... Αυτο το βουητό που αφήνουν οι σκέψεις όμως γιατί συνεχίζεται; Αδύναμοι που είμαστε εμείς οι άνθρωποι...

Σε οσα θα έρθουν...

Οι διακοπες που ηρθαν ή θα έρθουν, μας αφηνουν μ ενα χαμογελο ανυπομονησίας για οσα θα ερθουν. Λίγο το φεγγάρι, λίγο η θάλασσα, λίγο η διάθεση μας και η ηρεμία με την οποία βλέπουμε τα πράγματα ευνοουν τα καλοκαιρινά σκιρτήματα. Η αύρα της θάλασσας ακόμα και αν δεν φτάνει σ εμάς που είμαστε φυλακισμένοι στις πόλεις μας σίγουρα θα μας επισκεφτεί με μεγαλύτερη ένταση κάποιο βραδάκι που θα ξεφυγουμε έστω και για λίγο απο τις χειμερινες μας συνηθειες.

Η αλήθεια είναι οτι ποτε μου δεν ανυπομονουσα για κατι νεο, για το μέλλον μου. Τώρα είναι αυτη η ανάγκη να νιώσω κάτι δυνατό που θα με βγάλει απο την κενότητα η οποία ειχε κατακλησει τη ζωη μου, που με οδηγεί να αντιμετωπίζω τα πράγματα με τροπο κάπως διαφορετικό. Τελικά δεν πρέπει να κλείνουμε τις πόρτες στις εντάσεις. Είναι σα να προσπαθουμε να γράψουμε χωρίς έμπνευση. Αυτές είναι άλλωστε που δίνουν χρώμα στην ζωή μας και που μας κάνουν να αισθανόμαστε ζωντανοί. Να νιώθουμε την κάθε μας ανάσα και αν είμαστε τυχεροί να τη νιώθουμε να ενώνεται με μια δεύτερη...

Τα αστρα λάμπουν περισσότερο οταν τα κοιτάμε. Αν προσέξουμε και κοιτάξουμε γυρω μας ίσως βρουμε εκείνο το άστρο που λάμπει μόνο και μόνο γιατι ήθελε να το δούμε... Για εμάς...

Ας χαιρετησουμε οσα εφυγαν με νοσταλγία αλλα ας αγκαλιάσουμε όλα αυτα τα νέα που μας περιμένουν. Γιατί σε όλους μας κάτι νέο θα εμφανιστεί... το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να μην το αφήσουμε να φύγει....

Μια βόλτα κάτω απο το φεγγάρι...

Όμορφα που είναι απόψε. Τα σύννεφα παίζουν με το φεγγάρι και γω απλά μένω εδώ να αναρωτιέμαι... Αποκτώ φόβους γιατι νιώθω άδεια ή νιώθω άδεια επειδή οι φόβοι μου παραείναι δυνατοί για να νιώσω το οτιδήποτε άλλο; Φαύλος κύκλος.

Αναρωτιέμαι κάποιες νύχτες πότε θα νιώσω όλα αυτά τα έντονα συναισθήματα που οι γύρω που ορκίζονται πως νιώθουν. Ποτε θα έρθει ο καιρός για το ένα πότε για το άλλο και τελικά αυτό που καταλήγω πάντα να ξεχνάω είναι το τώρα. Ασε για ένα λεπτάκι το αύριο. Τώρα. Τι κάνουμε τώρα; Τι κάνεις τώρα; Ενδιαφερεσαι για το τί κάνει κάποιος άλλος; Σκέφτεσαι πως να ναι η ζωή του; Aυτη τη στιγμη που εσυ διαβάζεις περασμένα λόγια αυτος ή αυτή μπορεί να σε σκέφτεται...το ξέρεις; Γιατί δεν τον ρωτάς; Γιατί δεν την ρωτάς; Γιατί αναρωτιόμαστε μόνοι; Μάθε. Μην μένεις στο αν. Μην αφεθείς στην κενότητα.

Η νύχτα προβλέπεται δύσκολη. Η ώρα λίγο μετα τις 2. Νυχτα ειπα; Διορθώστε με. Μέρα.



Nocturne. Τραγουδι της νύχτας. Παραδέχτηκα οτι ειναι μέρα. Δε σημαίνει οτι θα το πιστέψω κιόλας. Εδώ ακόμα σκοτάδι έχει.

Μια νύχτα πνιγμένη στη λήθη

Ψάχνοντας τα κομμάτια μου,
Ανακάλυψα πως ένα κάπου λείπει.
Κάθε καθρεύτη έψαξα,
Μήπως και εφυλακίσθη.

Ω μέθη γλυκιά της λησμονιάς!
Του πόνου της απώλειας τραγούδι!
Με συνοδεύεις και απόψε,
Σε δρόμους ξεχασμένους.

Το φώς στην άκρη της ελπίδας
Θαρρώ πως τρεμοσβήνει.
Επιθυμία για ένα μίλημα
Ψίθυρο έστω, στο σκοτάδι.

Ερωτήματα κόβουν την ανάσα
Ή μήπως η ψύχρα σου η τελευταια;
Κοίταξα τον ουρανό μα μοναχά
Ατέλειωτα τα συννεφα αντικρίζω

Σκιές τριγύρω θρηνούν μιαν απουσια
Και γώ μαζί κάπου στα παρασκήνια.
Σα να μαστε σε αντικριστά μπαλκόνια
Μα κανείς ποτε τον αλλον ν αντικρισε.

Ο άνεμος ξαγρυπνά μαζί μου.
Το κενό σου θέλει να τονίσει
Μιαν άρρωστην ανάσα αφήνω να φύγει
Και λέω καληνύχτα σε σένα που δεν είσαι εδώ.

Είσαι; Ήσουν; Θα σαι; Ερωτήματα που κόβουν την ανάσα…

Μην με ξεχνάς. Γλυκό πιοτό η λησμονιά μα κανείς δεν το αγάπησε.

Τι απόγευμα το σημερινό. Έμεινα να μετράω τα σύννεφα μέσα απο την ασφάλεια του λεωφορείου. Είχε καιρό να βρέξει και να με κάνει να νιώσω τόσο ανάλαφρη. Ο ουρανός σιγά σιγά καθαρίζει. Μαζί του και η θολούρα στις σκέψεις μου. Αυη η στιγμή κοιτάζω έξω. Ένα απίστευτα γλυκό γαλανό σαν ξεπλυμένο δίνει έναν τόνο μελαγχολίας απόψε.

Οι άνθρωποι είναι άστατοι σαν τον καιρό. Εκεί που περιμένεις ζέστη σου ρχεται μια μπόρα και ψάχνεσαι. Εκεί που λές οτι γνώρισες τον άλλον, σε εκπλήσει. Κάθε σχέση μπορεί να είναι ξάστερη ή και συννεφιασμένη. Νομίζω οτι είναι απαραίτητα και τα δύο. Χωρίς λίγα σύννεφα ο άλλος σε έχει δεδομένο. Με πολλά σύννεφα δεν σε έχει καθόλου.

Σήμερα είναι τεράστια η ανάγκη μου να γράψω μια πραγματικότητα και να ζήσω ένα παραμύθι. Κάπου εκεί. Στα σύννεφα.

"φώς και πάλι φώς η ψυχή που μάχεται"

... έγραψε κάποτε ο Ελύτης. Υπάρχουν ομως άνθρωποι που μένουν στην φυγή. Είναι μια λύση για να μην φθείρεσαι. Η ζωή σου ωστόσο γίνεται μια περιπλάνηση. Ενα ταξίδι δίχως προορισμό, δίχως βαθιά δεσίματα. Όταν δεν μάχεσαι για κάτι δεν μπορείς να το κερδίσεις. Τίποτα στην ζωή δεν έρχεται αν δε το παλέψεις. Μένεις στο σκοτάδι.

Κάθε μάχη πονάει. Αλλα σε βγάζει δυνατότερο και κερδισμένο. Όσο πιο μακριά σπρώχνεις τους εχθρούς σου τόσο πιο πολλοι μαζεύονται βλέποντας την αδυναμία σου, έρχονται σαν τις μύγες. Όταν εξουδετερώνεις όμως κάθε έναν που βασανίζει την ψυχή σου όσο και αν κουραστείς μπορείς να χαμογελάς στην ιδέα οτι βγήκες νικητής.

Ένας απέραντος αγώνας είναι η ζωή. Αγωνίζεσαι να αποκτήσεις ανθρώπους γύρω σου. Αγωνίζεσαι να δείς στα μάτια τους την μορφή που θα θελες να έχεις. Αγωνίζεσαι να δείς ποιος είσαι, και ζείς όταν γίνεις κομμάτι στη ζωη κάποιου άλλου.

Το αν θα φύγεις ή αν θα μείνεις και θα πολεμίσεις είναι δική σου επιλογή.

Για τον φίλο μου Δημήτρη.Σ ευχαριστώ.