Μη φεύγεις. Σ αγαπάει.

Σήμερα είδα τη φρικτή εικόνα σου. Πιο λευκός και από το σεντόνι που σε σκέπασαν. Εκείνη σου χάιδευε το μέτωπο, έκλαιγε και δίπλα οι μπάτσοι. Παραδίπλα τα ασθενοφόρα. Πιο εκεί οι περίεργοι. Το αμάξι σου (;) παραπέρα να το σηκώνει ο γερανός. Η μηχανή μου έσβησε. Πόσο μισώ το γαμημένο το τιμόνι. Κάπου ακούστηκε μία κόρνα. Ξύπνησα μα δεν ήταν για μένα. Ο κόσμος είχε σταματήσει γύρω μου. Και να θελα να ξεκινήσω τις γαμημένες τις ρόδες να πάω που; Οι λαμαρίνες ψιθύρισαν κάτω από το πράσινο. Γκάζι.

Ένιωσα για λίγο τα δάχτυλα μου να μουδιάζουν γύρω από το τιμόνι. Δρόμοι. Φανάρια. Πεζοί. Φρένο. Πρώτη, δευτέρα, τρίτη. Στοπ. Ξανά απ την αρχή σαν τις μέρες που σιχάθηκα να ζω. Πρώτη. Δευτέρα. Τρίτη. Φανάρι. Βρισιές. Ένας μηχανόβιος σταματά στο παράθυρο μου. Κάτι μου λέει, κάτι ερωτικό, πρόστυχο, ακατάληπτο. Χαμογελάει και τον κοιτάζω βουρκωμένη. Μπερδεύεται. Κλείνω το παράθυρο. Ο ήχος της φυγής του πλέον ανύπαρκτος όπως και ο κόσμος μου. Τι να ονειρεύεσαι εκεί που σε ακούμπησαν;

Σας σκέφτηκα αγκαλιά σε μία πλατεία. Να περπατάτε χέρι χέρι. Να σου λέει κάτι όμορφο και να μοιάζεις λίγο απόμακρος σαν και μένα. Έχουμε χρόνο να σκέφτεσαι. Θα της το πω αύριο. Και εκείνη να παρεξηγείται γιατί "δε νιώθεις".

Η καρδιά μου βούλιαξε στο φευγαλέο δάκρυ που σκέπαζε το μάγουλο της. Μη φεύγεις. Σ αγαπάει σου λέω.

Ημικρανία #1

Τόσο κοντά οι κεραυνοί που σε τυφλώνουν. Δεν ξέρω ποιος είσαι συ που ουρλιάζεις μέσα στο καλοκαίρι, τι ψάχνεις, τι σου έκλεψαν αλλά θα θελα να μαι μαζί σου.

"Θέλω να σου ψιθυρίσω, μην πονάς πια, ξέχνα τα όλα, ταξίδεψε φύγε. Η ζωή προχωράει." Είπε ένας αποτυχημένος αυτόχειρας και συ γέλασες, γιατί είπες δεν έχεις πια τίποτα να προστατεύσεις.

Πόσο τρομακτική επιστήμη διάλεξα. Τη γλώσσα. Οι άνθρωποι φοβούνται τις λέξεις περισσότερο από τον πόλεμο. Μη το πούμε σχέση. Μην πεις σ' αγαπώ. Θα σε πουν ευαίσθητο. Μην πεις μου λείπεις. Θα σε πούνε εξαρτημένο. Και την εξάρτηση από τα γαμημένα γεμάτα εξόδους Σαββατόβραδα ρε μαλάκα; Πως τη λες; Ζωάρα;

Ο κόσμος της πρέζας, του καταναλωτισμού, των χαρτογιακάδων μιλάει για εξάρτηση και ταμπέλες. Ο ίδιος κόσμος που κρεμάει ταμπέλες με τιμές παντού δεν δέχεται τα ονόματα. Ρε δουλευόμαστε ή εγώ ζω σε παράλληλο σύμπαν;

Και η βροχή συνεχίζει. Στ αρχίδια της όλα. Κοπανάει κεραυνούς μπας και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της κενότητας.

Όχι όχι, δε βγαίνει νόημα απ όσα γράφω, λείπει η λογική συνέχεια απλά μπούκωσα ρε παιδί μου πως το λένε. Βαρέθηκα. Ούτε να κλάψω δεν μπορώ πια. Ο χρόνος περνάει, δεν ξέρω τι μου μένει. Δεν με νοιάζει ίσως πια.

Τι ψάχνω; Δεν ξέρω πια. Ο θάνατος σταμάτησε να με φοβίζει και ο έρωτας ανύπαρκτος. Για πες Freud. Τι μένει;

Θα θελα... Θα θελα... Να σταματήσει να μου μαστιγώνει το κεφάλι αυτή η μαλακία.

"Πάρε παυσίπονο".
"Θα πάρω. Πολλά."

Μ' ακούς;

Νόμιζα ότι μετά από τόσον καιρό θα άνοιγα το blog και θα ένιωθα απλά τον αέρα μιας εγκατάλειψης. Αντί αυτού βρίσκω παλιές εικόνες, σκέψεις συναισθήματα. Γιατί αλλάζουμε έτσι οι άνθρωποι; Γιατί παρατάμε ότι αγαπάμε;

Φίλοι μου πέρασε καιρός. Εδώ είμαι και ψάχνω ακόμα τον δρόμο μου. Άλλες φορές χάνομαι μέσα στα στενά των Εξαρχείων, άλλες αναπολώ εποχές στην Ακρόπολη μα πάντα ονειρεύομαι. Και είμαι εδώ. Και θα τα λέμε. Υπόσχεση.

Να προσέχετε τους εαυτούς σας.

Η φίλη σας,
Estella

Συγγραφείς. Σάπιες, λευκές σελίδες.

Αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε μία εργασιομανία και τον κόσμο της φαντασίας μου. Πιάνω τον εαυτό μου συχνά πυκνά να μονολογεί. "Λένε ότι όταν αρχίσεις να μιλάς με τον εαυτό σου αποτελεί κλινική περίπτωση. Εγώ απλά πιστεύω ότι το υποσυνείδητο αποσχίζεται της βιωματικής λογικής και το υποκείμενο έρχεται σε κατάσταση εσωτερικής διένεξης την οποία εξωτερικεύει". Ίσως είναι αρχή σχιζοφρένειας. Ίσως πάλι άγχος, μοναξιά ή ίσως και τίποτα. Μεγαλώνω κάθε μέρα. Φοβάμαι μην ξυπνήσω ώριμη. Φαντάζομαι το γραφείο μου να βγάζει σίδερα και να με εγκλωβίζει μέσα στις ατελείωτες εκκρεμότητες, τα τηλέφωνα, τον υπολογιστή, τα άδεια συρτάρια, τα χαρτιά. Σχεδόν μπορώ να νιώσω την ψυχή μου να την κατασπαράζει όλη αυτή η ματαιότητα. Και όσοι θαύμαζα τελικά, φούσκες στον αέρα που έσκασαν και πάνε.

Η έμπνευση χάθηκε στο τελευταίο αντίο. Δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Ίσως έφυγε και ο εαυτός μου μαζί σου. Μην το παίρνεις πάνω σου. Δεν μου λείπεις. Απλά να... με φοβίζει η σκέψη ότι κάθε μέρα που φεύγει, με κάνει να ξεχνάω το πρόσωπό σου, το δέρμα σου, τις στιγμές. Πως εξαϋλώνονται έτσι οι στιγμές.... Κι αν αυτό που είμαστε καθορίζεται απ όσα ζήσαμε τότε γιατί κάθε μέρα σηκώνομαι από το κρεβάτι και ζω τη ζωή μιας άλλης; Ποιας άλλης; Κι αυτή η άλλη... Ποια να είναι; Που να είναι; Ξεχνώ σου λέω. Τα βασικά. Τα όμορφα. Με καταπίνει ένα lifestyle καπιταλιστικό, με ζαλίζουν οι βιτρίνες, οι κενές εκφράσεις, τα χαμόγελα υποκρισίας, τα λεφτά, η τηλεόραση. 

Οι συγγραφείς είναι σάπιες, λευκές σελίδες. Τους διαβάζω ασυγκίνητη στο μετρό, στο λεωφορείο, στο τζάκι δίπλα. Οι εκφράσεις δεν φτάνουν στο μυαλό μου. Βαδίζουν μηχανικά στις γραμματοσειρές και αφήνουν ένα γλιτσιασμένο ερωτηματικό στο πέρασμά τους. Κανένα συναίσθημα. Επανάληψη. Χειραψίες. Ακριβά ρούχα. Μπερδεύομαι. Δεν είμαι εγώ πια. Δεν υπάρχω όπως υπήρξα. Με θυμάσαι;

Μην με ρωτάς τι κάνω

μη με ρωτάς που πήγα

πετάω σα πεταλούδα 

και τσιμπάω σα την σφήκα

μισώ το άδικο με ένα μίσος μοναδικό

πέθανα και είμαι ελεύθερος 

σε ένα τρελάδικο

Μην μου ζητάς να ζήσω 

ούτε να σου μιλήσω

Μην μου ζητάς να πάω μπροστά

έχω γυρίσει πίσω

28/10/2012 Τα όνειρα της Κυριακής

Σε είδα για άλλη μια φορά στα όνειρα μου. Είχες έρθει λέει απρόσμενα. Το δέρμα σου είχε εκείνο το άρωμα που ακόμα χαρακώνει την καρδιά μου. Με είχες αγκαλιά και περπατούσαμε όπως τότε... Θυμάσαι; Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά αλλά δεν με ένοιαζε. Ήσουν εκεί, δίπλα μου. Σε ένιωθα και αυτό αρκούσε. Βρεθήκαμε σ ένα σπίτι που δεν είχα ξαναδεί. Θα γινόταν κάτι σαν πάρτι. Δεν θυμάμαι ποιος τι και γιατί... Μόνο εσένα. Τόσο ζεστό όπως πάντα. Τρυφερός και αληθινός όπως ήσουν κάποτε. Έτσι ήθελα να πιστέψω και στο όνειρο. Το μυαλό μου ακόμα και τότε έλεγε ότι κάτι θα συμβεί. Κάτι κακό. Με προειδοποιούσε απελπισμένα. Ήξερα ότι ονειρευόμουν μη νομίζεις.... Αλλά να αισθανθώ τα χείλη σου άλλη μία φορά... Και με πλησίασες... Η ανάσα σου με χάιδεψε όπως παλιά... και λίγο πριν με φιλήσεις απλά έγινες φίδι. Και χάθηκες. Ξύπνησα πιο προδομένη από ποτέ. Απλά.

Η φίλη σας,
Estella

Thought that I was strong
I know the words I need to say
Frozen in my place
I let the moment slip away

I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Never meant to lie
But I'm not the girl you think you know
The more that I am with you
The more that I am all alone

I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Not that I'm so different
Not that I don't see
The dying light of what we used to be
But how could I forgive you?
You've changed!
And I'm a liar by your side
I'm about to lose my mind

'Cause I've been screaming on the inside
And I know you feel the pain
Can you hear me?
Can you hear me?
Aaa aaa aaa [repeats]

You've been dreaming
If you're thinking
That I still belong to you
And I've been dying,
Because I'm lying to myself!
Aaa aaa aaa [repeats]

Say it's over,
Yes it's over
But I need you anyway
Say you love me but it's not enough

Ξένιε Δία, γεννηθήτω το θέλημά σου...

Beloved visitor of attercop-like sight,
Who reached our country to show thy might,
As hoary Xenius Zeus hither commands,
A gift I am to bestow upon thy hands. 
What else wouldst ever suit thou more,

Than the Raven of Edgar Allan Poe? 
**********************************
Ε.Α.Poe
The Raven
[...]
`Be that word our sign of parting, bird or fiend!' I shrieked upstarting - `Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore! Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken! Leave my loneliness unbroken! - quit the bust above my door! Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!' Quoth the raven, `Nevermore.'

And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting On the pallid bust of Pallas just above my chamber door; And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming, And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor; And my soul from out that shadow that lies floating on the floor Shall be lifted - nevermore!
[...]

Αιδιόμορφοι...!

Αναμένω λοιπόν μία εκπομπή διαφορετική από τις άλλες... Χιουμοριστική και από παιδιά δικά μας... Της Blogόσφαιρας...! Θα ευχηθώ προκαταβολικά καλή επιτυχία και καλή αρχή στην διαδικτυακή τους εκπομπή. Προσωπικά θα βρίσκομαι στην παρέα τους... Ελπίζω και εσείς!
Η πρόσκληση λέει για 11/10....! Στα υπόψιν κύριοι...

http://radiq-plus.blogspot.gr/2012/09/blog-post_21.html

Μπουρδέλο

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός; Το φεγγάρι λάμπει με ξένο φως.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός; Νιώθω σα να γράφω τιμωρία στον πίνακα.

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός. Και όλοι καταλήγουμε κοινοί φίλοι και εχθροί.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός. Και ποτέ δε με ρώτησαν αν μ αρέσει ο κλοιός του.

Γιατί ο κόσμος είναι μικρός! Και μισώ κάθε άκρη που θ αντικρίζω τη ματιά σου.
Γιατί ο κόσμος είναι μικρός! Και ασφυκτικά γεμάτος από εσένα.

Γιατί, απλά όλες εκείνες οι σοφές συμβουλές που δίνω θα ξεχνιούνται μπρος στα δικά μου προβλήματα. Δε θα σκεφτώ λογικά για μένα μία φορά. Θα υποκρίνομαι τις μέρες που περνούν χαμογελαστά και θα δουλεύω στο γραφείο σαν να μην υπάρχει αύριο. Θα βρίσκω καταφύγιο σε δείκτες, στόχους, λεφτά, αυτοκίνητα, τσιγάρα... Ο ουρανός θα σκοτεινιάζει και θα φωτίζει. Ίδια ροή, ίδιες ώρες. Κόσμος θα έρχεται, θα φεύγει. Κατσούφικες φάτσες στο μετρό, χαμόγελα κρυφά στα λεωφορεία. Είναι η ανάγκη του έρωτα που τους παραμυθιάζει όλους. Κι αυτός ο μικρός φόβος... Μία αγωνία... Οι πεταλουδίτσες... Άντε γαμηθείτε πεταλουδίτσες. Γιατί;....

Οι άχαρες οι Κυριακές

Έχουν κάτι περίεργο οι Κυριακές. Ποτέ μου δεν κατάφερα να προσδιορίσω τι. Κάθε Κυριακή έχει ένα ψήγμα συναισθήματος, άλλοτε θετικό άλλοτε αρνητικό μα ποτέ κάτι δυνατό, κάτι ολοκληρωμένο.  Σαν κάτι να θέλουν να πουν ρε γαμώτο αλλά να μη βγήκε. Έντονα βλέμματα που ρίχτηκαν στο κενό με την έξοδο από το καφέ φάση.

Η μαλακία είναι ότι δε μπορεί να μου βγει τίποτα λυρικό, λογοτεχνικό, ποιητικό σήμερα. Υποθέτω είναι η βαρεμάρα της ημέρας. Θα μου πεις κάνε κάτι γι αυτό. Θα σου πω η ανία είναι βούρκος και άμα χωθείς δε βγαίνεις. Θα μου απαντήσεις ότι λέω μαλακίες και θα σου πω είναι από την κούραση. Άραγε, αν όντως με τα νέα μέτρα καταλήξουμε να δουλεύουμε και τις Κυριακές πόσο παραγωγικοί θα είμαστε; Θα ναι θέμα των προβληματικών vibes της ημέρας ή λευκή απεργία; Και αν τελικά πέσει η παραγωγικότητα προς λύπη της Τρόικας τότε θα το ονομάσουνε εξέγερση;

Μπερδεμένες καταστάσεις. Μπερδεμένα μυαλά. Λούπα στη λούφα και ο ήχος της φόρμουλα ένα από την TV του απέναντι. Έξω οργή. Μέσα κούραση και σιωπή. Ήχοι από πλήκτρα που χτυπάνε στους τοίχους και οικογένειες καθόλα χαρούμενες και ευτυχισμένες. Τα νεύρα της βδομάδας όλης σε μία μέρα ξεκούρασης. Τη γαμωκυριακή σας.

Εδώ τελειώνει μια μικρή χαμένη ανάρτηση.

Η φίλη σας,
Estella

Νυχτερινό μπάνιο...

Να μαι λοιπόν κι απόψε. Στην μέση ενός ωκεανού ντυμένου με λέξεις. Κάθε τόσο τα κύματα να βαράνε το ένα τ άλλο, ν ανταλλάζουν αφρούς,βρισιές και υποσχέσεις. Μου αρέσει η θάλασσα. Μου αρέσει το βράδυ γαλήνια καθώς είναι να κρύβομαι μέσα της. Μπερδεύομαι. Δεν ξέρω αν αναπνέω ή όχι. Και εκείνο το βουητό όποτε απλώνεις το κορμί σου πάνω της... Σα νανούρισμα δε μοιάζει; Αφήνεσαι αφήνεσαι αφήνεσαι....Καλή μου, πόσα μεθυσμένα χαμόγελα να χάρισες το πρωινό σου;

Η άμμος και τ άστρα... Τ άστρα γελούν στον υδάτινο καθρέφτη τους. Μοστράρονται με ξένο φως και πέφτουν πριν προλάβεις να ευχηθείς. Έτσι για να μην αφήσουν κανέναν να χαρεί με το θάνατό τους. Κι ας ήταν ήδη νεκρά. Δε τα νοιάζει, παίζουν κι αυτά στη νύχτα. Παίζουν και τα όνειρα. Κρυφτό. Και οι σκέψεις στα βράχια να περιπλανώνται ύπουλα σαν τους αχινούς. Φύγε από τα βράχια. Μείνε στην άμμο. Ζωγράφισε καρδιές και πάνω που πας να τις θαυμάσεις άσε να τις λυτρώσει το νερό με την ορμή του. Κληρονομιά μια πέτρα να κοιμάται στην παλάμη σου. Είναι κρύες οι πέτρες το βράδυ στη θάλασσα. Αγκάλιασε με.

Ξέρω πώς είναι ο θάνατος

...και θα 'χω αφήσει τόσα πίσω
Ιδέες, αποφάσεις και αυτή τη συγκατοίκηση με τον Μπαχ,
που 'ταν ασφυκτική.
...και ένας ακόμα άγνωστος θα μείνει με τους αγνώστους.
Μπορεί και να θυμάμαι τα χέρια σου, τα μάτια σου, την πέτρα που έσκυψες
και μάζεψες δίπλα από την θάλασσα.
Γι αυτό σου λέω, ξέρω πως είναι ο θάνατος
Μια άλλη βραδιά όπως όλες οι άλλες...

Περικλής Κοροβέσης

Γι αυτό σου λέω... Μην κλαις. Θα γυρίσω. 

Τύχη.

Νόμιζε ο δρόμος κοβόταν και έτρεχε να τον προλάβει. Τοίχοι, δεξιά και αριστερά. Τείχη με συνθήματα για έναν άλλο κόσμο. Τύχη στα αίματα βουτηγμένη της επιτηδευμένης ανορθογραφίας και της μορφωμένης απαιδευσιάς. Οίνος ακαλλιέργητος. Φώτα εδώ, φώτα εκεί και λίγο σκοτάδι στην γωνία να παίρνει την εκδίκησή του μέσα στη βουβαμάρα. Βγάζει ένα τσιγάρο. Το τελευταίο του. Το καλεί η βαρύτητα. Βλαστημάει. Κοιτάει την ώρα. Μετά εμένα.
"Καπνίζεις;" Απότομος. Αγενής. Μόνος.
Η φωνή μου μαρμάρωσε. Κουνάω το κεφάλι αρνητικά. Ρίχνει το βλέμμα του και το κοιτάζει με απογοήτευση. Ύστερα ξανά εμένα σα να περιμένει κάτι. Τι ατυχία! 

Σου χω πει να μην πίνεις

Περιπλανήθηκα λοιπόν σ έναν κόσμο βαμμένο με τα εντονότερα make up, με ανθρώπους που λούζονται με αρώματα και όχι με νερό. Οι μουσικές αναθυμιάσεις ανακατεύονταν με τον καπνό από τσιγάρα τους ήχους των τακουνιών στην άσφαλτο, τα γέλια της κρίσης τα σφυρίγματα, τα τυχαία αγγίγματα τις φωνές του φλερτ, τις κραυγές μιας ανελέητης μοναξιάς πίσω από τα σοβατισμένα μάγουλα και τα κοκαλωμένα από το τζελ μαλλιά,
Εσύ δηλαδή ήσουν άβαφη; 
Όχι δε λέω αυτό, απλά σχολιάζω. Μπορώ να συνεχίσω; Ευχαριστώ.
Τα κερασμένα ποτά από τους κοινούς φίλους που θα αποκτήσουν στο facebook, οι άνθρωποι και τα πάθη που κρύβουν τα "μου αρέσει" και τα "σχολιάστε" ανάμεσα στις κοινοποιήσεις του εαυτού με κάθε δυνατή μέθοδο. Αντρόπιαστα, αβίαστα, αδικαιολόγητα. Και εκείνα τα φλας. Με ζαλίζουν τα φλας. Δεν μου αρέσουν οι κάμερες. Ποτέ δε συμπάθησα το φακό,
Ότι δηλαδή εσύ δεν έχεις facebook. Ότι είσαι ξεχωριστή και δε φωτογραφίζεσαι με φίλους, ότι δεν κάνεις uploading 
Ε συμβαίνει, αλλά δεν το επιδιώκω ακριβώς... Απλά συμβαίνει και... Μα θα σταματήσεις να με διακόπτεις;
Τα ισπανικά κρασιά είναι ύπουλα. Λίγο ήπια και, χρωματίστηκαν όλα τόσο έντονα. Από το Noir στο 3D από την Χέιγουορθ στην Τζολί με απόσταση λίγων ευρώ
Τίποτα άψυχο δεν είναι ύπουλο. Και ήπιες μισό μπουκάλι και βάλε...
Μια φορά στο τόσο....
Έτσι ξεκινάνε όλοι
Γιατί θέλεις να μου καταστρέψεις την ανάρτηση;
Το φεγγάρι παρέμενε δυνατό η μόνη αληθινή λάμψη, η μόνη ακατέργαστη ομορφιά κρυμμένη πίσω απο το ξασμένο μαλλί, το εκκεντρικό καπέλο, το δήθεν, το ψέμα, τη μέθη, την πρέζα, την καλοπέραση.
Όλα σάπια στη ζωή εκτός από σένα. Τι πνευματώδες, πόσο ανθρώπινο, τρυφερό, χριστιανικό. Είσαι το ίνδαλμα μου Μ. Αλήθεια. Θύμισε μου λίγο, γιατί επέλεξες να μπεις μέσα στους δήθεν αντί να κάτσεις σπίτι σου; Γιατί απορροφήθηκες στον καθρέφτη μαζί με τα καινούρια σου ρούχα, το ακριβό άρωμα, το κόκκινο κραγιόν που σε είδα να βγάζεις βαριεστημένα όταν ανακάλυψες την υπερβολή του για εξήγησε μας...
ΣΚΑΣΕ. ΣΚΑΣΕ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΑ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΟΙΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.
Φυσικά και ξέρεις. Μην συγχύζεσαι. 
 ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ. Είμαι τόσο ζαλισμένη... Έχω μπερδευτεί και...
Καλά ψάξε βρες δικαιολογίες. 
Σε βαρέθηκα.
Σπάσε τον καθρέφτη. Θα χει πλάκα. Αλήθεια. 
Και που θα τον σπάσω; Το πολύ πολύ να ελευθερώσω λίγα ψέματα ακόμα... Θραύσματα μιας ψεύτικης ομορφιάς.
Ψέματα...!
Αλήθεια.

Η ζωή ξέρει

Έχω ένα προαίσθημα από το πρωί. Έντονο. Καλό, κακό ούτε και ξέρω. Αισιοδοξώ καλό. Η ζωή προχωράει και μετά από κάθε αναποδιά σηκωνόμαστε και την αντικρίζουμε. Αυτό δεν είναι το βασικό; Το χαμόγελο μετά από κάθε καταιγίδα. Πολλές όμορφες στιγμές τον τελευταίο καιρό. "Βάλσαμο και αφιόνια" στην μιζέρια των τηλεοπτικών επαναλήψεων, των εκτάκτων δελτίων ειδήσεων, της κρίσης. Της κρίσης... Οικονομικής, προσωπικής, ψυχολογικής.

Η ζωή ξέρει. Κάθε ανάσα κουβαλά περισσότερες πληροφορίες απ όσες χωράει το μυαλό. Πάμε λοιπόν.

Πες μου γιατί...

Γιατί τα κατέστρεψες όλα... ; Εμάς δε μας σκέφτηκες; Άξιζε παραπάνω; Άξιζε να μας καταστρέψεις όλους έτσι; Είμαι τόσο απογοητευμένη... Τόσο πολύ... Αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα. Εμένα μου χες κάνει πολλά ούτως ή άλλως. Νομίζω όμως ότι αυτή τη φορά γράφονται οι τίτλοι τέλους.

Λίγο ακόμα...

Λίγο ακόμα θέλω... Λίγο....

 

Εύχομαι ολόψυχα αυτό που πέρασα σήμερα να σου γυρίσει πίσω. Όχι από εμένα απαραίτητα. Από τον οποιοδήποτε. Δε ξέρω αν ανακαλύψανε εκείνο το γαμίδι το μόριο και έτσι δεν παίζει να υπάρχει Θεός, ξέρω ότι για τον Διάολο δε βρήκανε κάτι. Και αυτός μωρή κουφαλία ούτε ξεχνάει ούτε συγχωρεί. Όποιος σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες και μην εκπλαγείς αν όλα εκείνα τα πτώματα που πατάς τα βρεις μπροστά σου μια μέρα.

Με αγάπη και εκτίμηση,  

Estella

Το ονειροκούτι...

Αγαπημένο μου ονειρολόγιο,

Σήμερα είπα να δοκιμάσω τις μαγικές μου ικανότητες. Έτσι λοιπόν, ζήτησα από κάποια άτομα που μ ενδιέφεραν να χαμογελάσουν. Να χαμογελάσουν πλατιά λίγο μετά τα μεσάνυχτα. Ύστερα, ζήτησα να σκεφτούν κάτι... Κάτι που να χε κομμάτι από παραλία, φως, άμμο, αλάτι, κύμα... Μετά τους ζήτησα να βάλουν την σκέψη τους μέσα στο κουτί...

Αυτό το κουτί:

Και μετά να σκεφτούν κάτι που θέλουν πραγματικά πολύ... Ευτυχώς μάζεψα τόσες ευχές και θετική ενέργεια που πιστεύω ότι θα τα καταφέρουμε! Αν όχι... Λοιπόν αρκεί που χαμογελάσαμε βαθιά έτσι δεν είναι; Για να δέσουμε και τις ευχές...

Και στους στίχους μου απάνω,

Δυο φωτιές πετώ γελώντας

Λίγη θάλασσας αλμύρα

Πολύ φως σαν μια πλημμύρα.

Και όπως το κουτάκι κλείνω

Το νησί κοιτώ μεθώντας

Από άμμο φτιάχνω πιόμα 

Και από κύμα φτιάχνω ελπίδα...

Για να δούμε....... 

Κόκκινο Κραγιόν

Κόκκινο κραγιόν ανακατεμένο με τα υπολείμματα από κόκκινο κρασί στα χείλη... Η μέθη χτίζει δίχτυα και η θάλασσα ποτίζει φαντασιώσεις... Ύστερα εκείνα τα φώτα από απέναντι που σε προκαλούν σαν τις σειρήνες μέσα στη νύχτα. Ξέχνα τα όλα, ξέχνα τα. Δώσε όρκο σιωπής με το μυαλό σου και άδειασε το σα να μην υπάρχει αύριο.  

Ακούς τη μουσική; Αφέσου και χόρεψε σα να μην σε κοιτάζει κανείς. Ντύσου με την υγρασία των δεικτών που σημαδεύουν τα μεσάνυχτα. Όταν το δέρμα κολλάει μην εκνευριστείς... Απλά δοκίμασε το κόντρα σ ένα δεύτερο... Έτσι...Γι αλλαγή... Για χάρη του ήχου από τα κύματα. Μετά γέλα λίγο με τα ψεύτικα τα φλερτ και ρίξε χώμα στην φωτιά σου πριν κοιμηθείς... Οι καιροί είναι δύσκολοι κι άμα πάρεις φωτιά...Ή μήπως να το ρισκάρεις; Έτσι για να μην πάει στράφι και το κραγιόν; 

Ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν

Ήταν νέος, μοναχικός και αλλόκοτος ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Ζούσε με ένα πακέτο ιδιοτροπίες παραμάσχαλα. Πήγαινε ερχόταν μέσα σε ακριβά αρώματα και προσωπεία. Ήταν ψεύτικος ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Όποτε πάγωνε το μέσα του μαστίγωνε τα όνειρά του με ενοχές και μεθούσε στη νηφαλιότητα της δουλειάς του. Ήταν μια μάταιη δουλειά. Μάταιη και ατελείωτη. Τον κυνηγούσε σα τη λερναία ύδρα. Μόνο που εκείνον δεν τον έλεγαν Ηρακλή και κάθε άλλο παρά ήρωας ήταν. Δεν είχε σπαθί. Ένα γαμημένο στυλό είχε κι αυτό τον πρόδιδε συχνά πυκνά.

Ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν διάλεγε θέσεις πάντα κοντά στο παράθυρο για να χαμογελά στα περασμένα. Έριχνε άγριες ματιές στα φιλήδονα βλέμματα που παραβίαζαν το κορμί του και ξέρναγε κρυφά με την κατάντια και τη δυσωδία των αγγιγμάτων που ποτέ δεν ένιωσε. Κι ας υπήρξαν. Και δεν ήταν πάντα έτσι ο άνθρωπος που δεν ήθελε να τον αγγίζουν. Θυμόταν κάποτε που...

Και τα βράδια άναβε κεριά δίπλα απ το κρεβάτι του. Καλούσε την πράσινη νεράιδα, την βασίλισσα των οραμάτων. Δεν εμφανιζόταν και ας περίμενε. Μέχρι που τον είπανε τρελό. Όχι...όχι για τα αγγίγματα που σιχάθηκε. Για τα όνειρα που περίμενε ξάγρυπνος τις νύχτες.

Ξημέρωσε. Του είπαν πως είναι νεκρός. Ρώτησαν πως τον λένε και δε του επέτρεψαν να απαντήσει. Συγκέντρωσε το βλέμμα του στη λέξη προδοσία. Μα δεν έβλεπαν οι άνθρωποι τους ήχους. Δεν πειράζει. Εκείνη είχε έρθει και τον κοιτούσε. Εκείνη ήξερε πως τον έλεγαν. Και τον χαιρέτησε σα φίλη παιδική.

Ειλικρινά δική σας,
Estella

Λιωμένο Παγωτό

Αμυδρή γεύση μπύρας που πέρασε, ζάλισε και άφησε τη θέση της κομψά στο πιο γλυκό παγωτάκι του καλοκαιριού. Δε ξέρω τελικά τι είναι πιο γευστικό. Ένα παγωτό, μια γλυκιά ζάλη, ένας καλοκαιρινός έρωτας ή ένας περίπατος με την καλύτερη σου φίλη; 

Μάλλον λίγο απ όλα. Κι ύστερα εκείνο το αίσθημα ότι... δε ξέρω που πάω. Αλλά πάω σωστά. Η ζωή ξέρει. Θα μου πείτε είναι κάπως μοιρολατρικό αυτό. Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να βασίζομαι στη ζωή ή σε κάποιον αόρατο οδηγό γιατί βαρέθηκα την ανελέητα στοχευμένη τροχιά που με έκανε να τρέχω. Απλά...πάω. Κι όπου με βγάλει. Ως τώρα εδώ που τα λέμε μόνο όμορφες παραλίες συνάντησα. Βράχια τέλος. Ώρα για ηλιοβασιλέματα και λιωμένα παγωτά μέσα στο πορτοκαλί τους...

Θα σας δω αύριο πάλι. Πρέπει να αλλαχθεί αυτή η Playlist. 

Ειλικρινά δική σας... 

Estella